John 11 — Belarusian Bible Maley (© 1931, 1948; у 1985, 1991 Унесены Праўкі)

1Быў жа адзін хворы Лазар з Віфані, з сяла Марыі і Марты, сястры Яго.

2Марыя-ж, якой брат Лазар быў хворы, была тая, што памазала Ісуса алеем і абцерла ногі Яго валасамі сваімі.

3Сёстры паслалі сказаць Яму: Госпадзе! вось той, каго Ты любіш, хворы.

4Ісус, пачуўшы гэта, сказаў: гэтая хворасць не на сьмерць, але на славу Божу, каб уславіўся праз яе Сын Божы.

5Ісус жа любіў Марту і сястру яе і Лазара.

6Калі-ж пачуў, што той хворы, дык прабыў два дні ў тым месцы, дзе знаходзіўся.

7Пасьля гэтага сказаў вучням: пойдзем ізноў у Юдэю.

8Вучні сказалі Яму: Равві! ці-ж даўно Жыды шукалі каменьмі забіць Цябе, і Ты ізноў ідзеш туды?

9Ісус адказаў: ці не дванаццаць гадзін мае дзень? Хто ходзіць удзень, не спатыкаецца, бо бачыць сьветласьць гэтага сьвету;

10калі-ж ходзіць уначы, спатыкаецца, бо няма сьвятла ў ім.

11Сказаўшы гэтае, гавора ім пасьля: Лазар, друг наш, заснуў, але Я іду разбудзіць яго.

12Вучні ж Яго сказалі: Госпадзе! калі заснуў, паздаравее.

13Гаварыў Ісус аб сьмерці яго; тыя-ж думалі, што аб сонным супачынку кажа.

14Дык Ісус сказаў ім проста: Лазар памёр;

15і Я рад за вас, што ня быў там, каб вы паверылі; але пойдзем да яго.

16Хама-ж, іначай званы блізьнюк, сказаў таварышам — вучням: пойдзем і мы, каб памерці з ім.

17Ісус, прыйшоўшы, знайшоў, што ён ужо чатыры дні ў магіле.

18Віфанія-ж была блізка ад Ерузаліму, нешта з пятнаццаць стадыяў.

19I многа Жыдоў папрыходзіла да Марты й Марыі пацешыць іх па браце іхнім.

20Марта, пачуўшы, што йдзе Ісус, пайшла насустрэчу Яму. Марыя-ж асталася ў доме.

21Тады Марта сказала Ісусу: Госпадзе! каб Ты быў тут, не памер-бы брат мой.

22Але і цяпер ведаю, што, чаго Ты папросіш у Бога, дасьць Табе Бог.

23Ісус кажа ёй: уваскрэсьне брат твой.

24Марта сказала Яму: ведаю, што ўваскрэсьне ў дзень уваскрасеньня, у апошні дзень.

25Ісус сказаў ёй: Я ёсьць уваскрасеньне і жыцьцё; хто веруе ў Мяне, хоць і памрэ, жыць будзе.

26I ўсякі, хто жыве й веруе ў Мяне, не памрэ давеку. Ці верыш гэтаму?

27Яна кажа Яму: так, Госпадзе! Я веру, што Ты Хрыстос, Сын Божы, што йдзе ў сьвет.

28I, сказаўшы гэтае, пайшла і цішком паклікала Марыю, сястру сваю, і кажа ей: Настаўнік тут; кліча цябе.

29Яна, як толькі пачула, борзда ўстала і пайшла да Яго.

30Ісус жа яшчэ ня быў увайшоў у вёску, але быў там, дзе Яго Марта сустрэла.

31Жыды-ж, што былі з ёю ў доме і пацяшалі яе, бачучы, што Марыя бордза ўстала і выйшла, пайшлі за ёю, кажучы, што йдзе на магілу плакаць.

32Марыя-ж, прыйшоўшы туды, дзе быў Ісус, і ўгледзіўшы Яго, упала да ног Яго і сказала Яму: Госпадзе! каб Ты быў тут, не памер бы брат мой.

33Ісус, угледзіўшы, што яна плача і што плачуць прыйшоўшыя з ёю Жыды, Сам затужыў духам і ўзварушыўся,

34ды сказаў: дзе вы палажылі яго? Адказалі Яму: Госпадзе! пайдзі й паглядзі.

35Ісус заплакаў.

36Тады Жыды казалі: глядзі, як Ён любіў яго.

37А некаторыя з іх сказалі: ці ня мог Ён, расчыніўшы вочы сьляпому, зрабіць, каб і гэты ня ўмёр?

38Ісус жа, ізноў тужачы ў душы, ідзе да магілы; была-ж гэта пячора, заваленая камнем.

39Кажа Ісус: вазьміце камень! Сястра ўмершага, Марта, кажа Яму: Госпадзе, ўжо сьмярдзіць, бо ўжо чацьверты дзень.

40Ісус кажа ёй: ці не казаў Я табе, што, калі будзеш верыць, угледзіш славу Божую?

41I вось узялі камень, дзе ляжаў нябожчык. Ісус жа ўзьвёў вочы ўверх і сказаў: Ойча, дзякую Табе, што пачуў Мяне.

42Я ведаў, што Ты заўсёды чуеш Мяне, але сказаў дзеля народу, што тут стаіць, каб паверылі, што Ты паслаў Мяне.

43I, сказаўшы гэтае, крыкнуў моцным голасам: Л азар! выйдзі!

44I выйшаў умершы з абкручанымі палатном нагамі й рукамі, і аблічча яго было абвязана хусткаю. Ісус кажа ім: разьвяжыце яго і дайце хадзіць.

45Тады многія з Жыдоў, што прыйшлі да Марыі, бачучы, што ўчыніў Ісус, уверавалі ў Яго.

46А іншыя з іх пайшлі да фарысэяў і сказалі ім, што зрабіў Ісус.

47Тады архірэі й фарысэі склікалі раду і кажуць: што нам рабіць? Гэты чалавек робіць многа цудаў.

48Калі пакінем Яго гэтак, дык усе ўверуюць у Яго, і прыйдуць Рымляне й забяруць месца нашае і народ.

49Адзін жа з іх, нехта Кайяфа, які быў той год архірэем, сказаў ім: вы нічога ня ведаеце

50і не падумаеце, што лепей нам, каб адзін чалавек памер за людзей, чымся каб увесь народ загінуў.

51Гэтае-ж ён сказаў не ад сябе, але, быўшы той год архірэем, прарочыў, што Ісус памрэ за людзей,

52дый ня толькі за людзей, але каб і расьцярушаных дзяцей Божых сабраць у вадно.

53Ад гэтага дня пастанавілі забіць Яго.

54Дык Ісус ужо не хадзіў яўна між імі, а пайшоў адтуль у краіну ля пустыні ў места, званае Эфраім, і там аставаўся з вучнямі сваімі.

55Блізка-ж была Пасха жыдоўская, і з усяго краю многа папрыходзіла ў Ерузалім перад Пасхай, каб ачысьціцца.

56Дык шукалі Ісуса і, стоючы ў царкве, гаварылі між сабою: як вы думаеце, ці ня прыйдзе Ён на сьвята?

57Архірэі-ж і фарысэі далі загад, каб кожны, хто даведаецца, дзе Ён, данасіў бы, каб Яго ўзяць.