John 5

Belarusian Bible Maley (© 1931, 1948; у 1985, 1991 Унесены Праўкі)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1Пасьля гэтага было сьвята жыдоўскае, і прыйшоў Ісус у Ерузалім.

2Ёсьць-жа ў Ерузаліме ля авечых варотаў купальня, што завецца па жыдоўску Вітэзда, з пяцьма стаўбамі.

3Каля іх ляжала множства нядужых, сьляпых, кульгавых, ссохшых, што чакалі руху вады;

4бо Ангел Гасподні час ад часу зыходзіў у купальню і каламуціў ваду; і хто першы ўваходзіў у яе пасьля ўскаламучаньня вады, той здаравеў, на што-б ні хварэў.

5I быў тут нейкі чалавек, што хварэў трыццаць восем лет.

6Ісус, угледзіўшы яго ляжучы і даведаўшыся, што ён ляжыць ужо даўгі час, кажа яму: ці хочаш паздаравець?

7Хворы адказаў Яму: так, Госпадзе, але ня маю чалавека, які спусьціў бы мяне ў купальню, калі ўскаламуціцца вада; калі-ж сам прыходжу, другі ўжо зыходзіць прада мною.

8I кажа яму Ісус: устань, вазьмі ложак твой і хадзі.

9I ён у тую-ж часіну стаўся здаровым і ўзяў ложак свой і пайшоў. Было-ж гэта ў суботу.

10Дзеля гэтага Жыды казалі аздароўленаму: сёньня субота, ня гожа табе браць ложак.

11Ён адказаў ім: хто мяне аздаравіў, той мне сказаў: вазьмі ложак твой і хадзі.

12Яго спыталіся: хто гэны чалавек, што сказаў табе: вазьмі ложак твой і хадзі?

13Аздароўлены-ж ня ведаў, хто Ён, бо Ісус адыйшоўся ад народу, што быў у тым месцы.

14Пасьля гэтага Ісус спаткаў яго ў царкве і сказаў яму: вось, ты цяпер здаровы, не грашы-ж больш, каб ня сталася табе нешта горшае.

15Чалавек гэны пайшоў і расказаў Жыдом, што гэта Ісус аздаравіў яго.

16I пачалі за гэта Жыды гнаць Ісуса і шукалі, як бы забіць Яго, што Ён рабіў гэткае ў суботу.

17Ісус жа кажа ім: Ацец мой дагэтуль робіць, і Я роблю.

18За гэта яшчэ больш шукалі Жыды, якбы забіць Яго, што Ён ня толькі ломіць суботу, але і Айцом Сваім заве Бога, раўняючы Сябе да Бога.

19На гэта Ісус сказаў: запраўды, запраўды кажу вам: Сын нічога ня можа рабіць Сам ад Сябе, калі ня будзе бачыць робячы Айца, бо што робіць Ён, тое й Сын робіць таксама.

20Бо Ацец любіць Сына і паказвае Яму ўсё, што Сам робіць, дый пакажа Яму большыя дзеяньні, чым гэтыя, ажно дзівавацца будзеце.

21Бо як Ацец уваскрашае ўмершых і ажыўляе, — так і Сын ажыўляе, каго хоча.

22Бо Ацец і ня судзіць нікога, але ўвесь суд аддаў Сыну,

23каб усе паважалі Сына, як паважаюць Айца. I хто не паважае Сына, не паважае і Айца, паслаўшага Яго.

24Запраўды, запраўды кажу вам: хто слухае слова Маё і верыць Паслаўшаму Мяне, мае вечнае жыцьцё і на суд ня йдзе, але перайшоў ад сьмерці ў жыцьцё.

25Запраўды, запраўды кажу вам: прыйдзе час, дый ужо прыйшоў, калі ўмершыя пачуюць голас Сына Божага і, пачуўшы, ажывуць.

26Бо як Ацец мае жыцьцё ў Сабе, так і Сыну даў жыцьцё мець у Сабе;

27і даў Яму ўладу й суд чыніць, бо Ён ёсьць Сын Чалавечы.

28Ня дзівуйцеся гэтаму: бо прыйдзе час, калі ўсе, што ў магілах, пачуюць голас Сына Божага,

29і выйдуць, што добрае чынілі, на ўваскрашэньне жыцьця, а што благое чынілі — на ўваскрашэньне суда.

30Я нічога не магу рабіць Сам ад Сябе; як чую, так і суджу, і суд Мой праўдзівы, бо ня шукаю Маёй волі, але волі паслаўшага Мяне Айца.

31Калі сьведчу Сам аб Сабе, то сьведчаньне Маё непраўдзівае.

32Ёсьць другі, што сьведчыць аба Мне, і Я ведаю, праўдзівае тое сьведчаньне, якім Ён сьведчыць аба Мне.

33Вы пасылалі да Іоана, і ён засьведчыў аб праўдзе.

34Я-ж не ад чалавека прыймаю сьведчаньне, але кажу гэта, каб вы спасьліся.

35Той быў сьветач, які гарэў і сьвяціў, а вы хацелі часіну пацешыцца пры сьвятле яго.

36Я-ж маю сьведчаньне большае за Іоанава: бо дзеяньні, што Ацец даў Мне закончыць, самыя гэтыя дзеяньні, што Я чыню, сьведчаць аба Мне, што Ацец паслаў Мяне.

37І Ацец, Які паслаў Мяне, Сам засьведчыў аба Мне. А вы ані голасу Яго ніколі ня чулі, ані аблічча Яго ня бачылі,

38і ня маеце слова Яго, што ў вас было-б, бо ня верыце Таму, Каго Ён паслаў.

39Перагледзьце Пісаньні: бо вы думаеце праз іх жыцьцё вечнае мець, і яны сьведчаць аба Мне.

40Але вы ня хочаце прыйсьці да Мяне, каб мець жыцьцё.

41Славы ад людзей не бяру,

42але пазнаў вас: любві да Бога ня маеце ў сабе.

43Я прыйшоў у імя Айца Майго, і ня прыймаеце Мяне, а калі-б другі прыйшоў у сваё імя, таго прыймеце.

44Як вы можаце верыць, калі бярэцё славу адзін ад аднаго, а славы, што ад Аднаго Бога, ня шукаеце.

45Ня думайце, што Я буду вінаваціць вас перад Айцом: ёсьць на вас абвінавальнік Майсей, на якога спадзяецёся.

46Бо, каб вы верылі Майсею, то верылі-б і Мне, бо ён пісаў аба Мне.

47Калі-ж яго пісаньням мя верыце, як Маім словам паверыце?

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →