John 4 — Belarusian Bible Maley (© 1931, 1948; у 1985, 1991 Унесены Праўкі)

1Калі-ж даведаўся Госпад, што дачуліся фарысэі, што Ісус больш вучняў здабывае і хрысьціць, чым Іоан, —

2хоць Сам Ісус ня хрысьціў, але вучні Яго, —

3пакінуў Юдэю і пайшоў зноў у Галілею.

4Выпадала-ж Яму прахадзіць праз Самарыю.

5I вось, прыходзіць Ён у Самарыйскае места, званае Сіхар, ля хутара, што даў Якаў сыну свайму Язэпу.

6Была тамака студня Якава. I Ісус, стомлены падарожай, сеў ля студні. Было каля шостае гадзіны.

7Прыходзіць жанчына з Самарыі зачарпнуць вады. Ісус кажа да яе: дай Мне піць.

8Бо вучні Яго адыйшліся да места купіць ежы.

9Жанчына Самаранская кажа Яму: як Ты, Юдэй, просіш піць у мяне, Самаранкі? Бо Юдэі ня маюць зносін з Самаранамі.

10Ісус адказаў ёй і сказаў: калі-б ты ведала дар Божы, і Хто кажа табе: дай мне піць, то ты сама прасіла-б у Яго, і Ён даў бы табе жывое вады.

11Жанчына кажа Яму: Госпадзе! У Цябе й зачарпнуць няма чым, а студня глыбокая: адкуль-жа ў Цябе вада жывая?

12няўжо Ты большы за айца нашага Якава, які Даў нам гэту студню і сам з яе піў, і дзеці яго, і статак яго?

13Ісус адказаў ёй і сказаў: кожын, хто п'е гэтую ваду, зноў піць захоча;

14хто ж вып‘е вады, якое Я яму дам, не запрагне ніколі, але вада, што дам яму, станецца ў ім крыніцаю вады, што ў жыцьцё вечнае цячэ.

15Жанчына кажа Яму: Госпадзе! дай мне гэтай вады, каб мне ня прагнуць і ня прыходзіць сюды чарпаць.

16Кажа ёй Ісус: пайдзі, пакліч мужа твайго і прыйдзі сюды.

17Жанчына адказала і сказала: у мяне няма мужа. Ісус кажа ёй: праўду ты сказала, што ў цябе няма мужа;

18бо ў цябе было пяць, і той, якога цяпер маеш, ня муж табе; гэта ты праўдзіва сказала.

19Жанчына кажа Яму: Госпадзе! бачу, што Ты прарок;

20бацькі нашыя пакланяліся на гэтай гарэ, а вы кажаце, што месца, дзе павінны пакланяцца — у Ерузаліме.

21Ісус кажа ёй: павер мне, што надыйдзе час, калі не на гарэ гэтай і не ў Ерузаліме будзеце пакланяцца Айцу;

22вы ня ведаеце, чаму пакланяецеся; бо збаўленьне ад Юдэяў.

23Але прыйдзе час, дый ён ужо прыйшоў, калі праўдзівыя паклоньнікі будуць пакланяцца Айцу ў духу і праўдзе, бо гэткіх паклоньнікаў шукае сабе Ацец.

24Бог ёсьць Дух, і тыя, што пакланяюцца Яму, павінны пакланяцца ў духу і праўдзе.

25Жанчына кажа Яму: ведаю, што прыйдзе Мэсія (гэта ёсьць Хрыстос), і калі Ён прыйдзе, абвесьціць нам усё.

26Ісус кажа ёй: гэта Я, што гавару з табою.

27У гэты час прыйшлі вучні Яго і зьдзівіліся, што Ён гаворыць з жанчынаю, але ніводзін ня спытаўся: чаго Табе трэба? ці — аб чым гаворыш з ёю?

28Тады жанчына пакінула вядро сваё і пайшла да места ды кажа людзям:

29пайдзеце й паглядзеце чалавека, які сказаў мне ўсё, што я рабіла; ці ня Хрыстос гэта?

30Яны выйшлі з места і пайшлі да Яго.

31Тымчасам вучні прасілі Яго, кажучы: Равві! еш.

32Ён жа сказаў ім: Я маю страву, якой вы ня ведаеце.

33Дзеля гэтага вучні гаварылі між сабою: няўжо-ж нехта прынёс Яму есьці?

34Ісус кажа ім: Мая страва — тое, каб спаўняць волю Паслаўшага Мяне і скончыць дзела Яго.

35Ці ня кажаце вы, што яшчэ чатыры месяцы, і прыйдзе жніво? а Я кажу вам: падымеце вочы вашыя і паглядзеце на нівы, як яны пабялелі і пасьпелі да жніва.

36Хто жне, дастае плату і зьбірае плён дзеля жыцьця вечнага, каб і жнец і сявец разам радаваліся.

37Бо ў гэтым сказана праўдзіва: адзін сее, а другі жне.

38Я паслаў вас жаць, над чым вы не працавалі: другія працавалі, а вы прыйшлі на працу іх.

39I многа Самаранаў з места гэнага ўверавалі ў Яго па слову жанчыны, якая сьведчыла, што Ён сказаў ёй усё, што рабіла.

40I вось, як прыйшлі да Яго Самаране, то прасілі Яго пабыць у іх, і Ён нрабыў там два дні.

41I яшчэ больш уверавалі дзеля слова Яго,

42а жанчыне гэтай казалі: ўжо не дзеля тваіх гутарак верым, бо самы чулі і даведаліся, што гэта праўдзівы Збаўца сьвету — Хрыстос.

43Цераз два дні выйшаў Ён адтуль і пайшоў у Галілею;

44бо Сам Ісус сьведчыў, што прарок ня мае пашаны ў сваёй бацькаўшчыне.

45Калі-ж прыйшоў у Галілею, то Галілеяне прынялі Яго, бо бачылі ўсе, што зрабіў у Ерузаліме ў часе сьвята; яны-ж бо самі хадзілі на сьвята.

46I вось Ісус ізноў прыйшоў у Кану Галілейскую, дзе зрабіў з вады віно. I быў у Капэрнауме нейкі прыдворны, у якога занядужаў сын.

47Ён, пачуўшы, што Ісус прыйшоў з Юдэі ў Галілею, прыйшоў да Яго і прасіў Яго прыйсьці і аздаравіць сына яго; бо быў канаў.

48I сказаў яму Ісус: ня ўверуеце, калі ня ўбачыце знакоў і цудаў.

49Прыдворны-ж кажа Яму: Госпадзе! прыйдзі, пакуль ня ўмёр сын мой.

50Ісус кажа яму: ідзі, сын твой здаровы! Ён паверыў слову, якое сказаў яму Ісус, і пайшоў.

51I на дарозе ўжо спаткалі яго слугі яго і сказалі: сын твой здаровы.

52Ён спытаўся ў іх: а каторай гадзіне палягчэла яму? Яму сказалі: учора а сёмай гадзіне гарачка пакінула яго.

53Дык даведаўся бацька, што ў тую гадзіну, калі Ісус сказаў яму: ідзі, сын твой здаровы. I ўвераваў сам і ўвесь дом яго.

54Гэта йзноў другі цуд зрабіў Ісус, вярнуўшыся з Юдэі ў Галілею.