Proverbs 1

Ilonggo (Ang Biblia (1982))

Jump to: Chapter 2 →

1Ang mga hulubaton ni Salomon, nga anak ni David, hari sang Israel:

2Sa paghibalo sing kaalam kag pagtudlo, sa paghantup sang mga polong sang paghangup,

3sa pagbaton sing pagtudlo sa maalam nga paghisayo, sa pagkamatarung, sa katarungan, kag sa pag-alangay;

4sa paghatag sing pagkamahalongon sa kulangkulang, sa pamatan-on nga lalaki sing ihibalo kag pagbinagbinag—

5agud nga ang maalam nga tawo makabati kag magdugang sa tinon-an, kag agud nga ang tawo nga may paghangup sa maayo nga mga laygay,

6sa paghangup sing hulubaton kag sing palaanggiran, sang mga polong sang maalam kag sang ila mga paktakon.

7Ang kahadluk sa Ginoo amo ang kamunoan sang ihibalo; apang ang buangbuang nagatamay sang kaalam kag sang pagtudlo.

8Anak ko, pamatii ang pagtudlo sang imo amay, kag indi pagbayai ang kasogoan sang imo iloy;

9kay manginpurungpurung sila sang bugay sa imo olo, kag mga kolintas sa imo liog.

10Anak ko, kon ang mga makasasala maghaylo sa imo, indi ka magpasugut.

11Kon magsiling sila, “Upud sa amon, magpuut kita sa pagpaagay sing dugo, magbantay kita sa tago tungud sa wala sing sala sa wala sing kabangdanan;

12lamonon naton sila nga buhi subong sang Sheol kag bilog, subong sang mga nagapanaug sa Boho;

13makakita kita sang tanan nga bilidhon nga butang, mapuno naton ang aton mga balay sing inagaw;

14itugyan mo sa tunga namon ang imo kapalaran, kita tanan mangin-isa sing puyo”—

15anak ko, indi ka maglakat sa dalan upud sa ila, punggi ang imo mga tiil gikan sa ila banas;

16kay ang ila mga tiil nagadalagan sa malaut, kag nagadalidali sila sa pagpaagay sing dugo.

17Kay wala sing pulus nga iladlad ang siod sa itololok sang bisan ano nga pispis;

18apang ini sila nagapuut tungud sa ila kaugalingon nga dugo, nagabantay sa tago tungud sa ila kaugalingon nga mga kabuhi.

19Amo ini ang mga dalanon sang tagsatagsa nga dalok sa daug; nagakuha ini sang kabuhi sang iya tag-iya.

20Ang kaalam nagasinggit sing mabaskug sa dalan; ginamitlang niya ang iya tingug sa masangkad nga mga duug;

21nagasinggit sia sa pamuno nga duug nga talabu-an; sa salamputan sang mga gawang sang banwa nagapamolong sia:

22“Tubtub bala san-o, kamo nga mga kulangkulang, magahigugma kamo sang pagkakubus? Kag ang mga mayubiton magakalipay sa ila kaugalingon sa pagyubit kag ang mga buangbuang magadumut sang kaalam?

23Liso kamo sa akon pagsabdong; yari karon, iula ko ang akon espiritu sa inyo; ipakilala ko sa inyo ang akon mga polong.

24Bangud nga nagpanawag ako kag kamo nagdumili, gin-untay ko ang akon kamut kag wala sing tawo nga nagsapak,

25kondi ginpakawala sing pulus ninyo ang tanan ko nga laygay kag indi magpati sang akon pagsabdong,

26ako man magakadlaw sa adlaw sang inyo kalalat-an, magauligyat ako kon mag-abut ang inyo kahadluk,

27kon mag-abut ang inyo kahadluk subong sang unus, kag ang inyo kalalat-an mag-abut subong sang buhawi, kon mag-abut sa inyo ang kasakit kag ang kalisud.

28Niyan tawgon nila ako, apang indi ako magsabat; pangitaon nila ako sing makugi apang indi nila ako makita.

29Tungud nga gindumtan nila ang ihibalo kag wala magpili sang kahadluk sa Ginoo,

30wala sila magpati sang akon laygay, gintamay nila ang tanan ko nga pagsabdong,

31busa magakaon sila sang bunga sang ila kaugalingon nga dalanon kag mabusug sang ila kaugalingon nga pahito.

32Kay ang pagtalikod sang mga kulangkulang magapatay sa ila, kag ang pasipakpak nga katawhay sang mga buang magalaglag sa ila;

33apang ang nagapamati sa akon magapuyo sing malig-on kag magamalinong, sa wala sing kahadluk sa malaut.”

Jump to: Chapter 2 →