Proverbs 3

Ilonggo (Ang Biblia (1982))

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1Anak ko, indi pagkalimti ang akon kasogoan, kondi magbantay ang imo tagiposoon sang akon mga sogo;

2kay ang kalawigon sang mga adlaw kag katuigan sang kabuhi kag ang paghidait idugang nila sa imo.

3Indi magbiya ang kalolo kag ang kamatooran sa imo; ihigot sila palibut sa imo liog, isulat sila sa tapitapi sang imo tagiposoon.

4Gani makakita ka sing kahamuut kag maayo nga paghangup sa itololok sang Dios kag tawo.

5Salig sa Ginoo sa bug-os mo nga tagiposoon, kag dili magsandig sa imo kaugalingon nga paghangup.

6Sa tanan mo nga dalanon kilalaha sia, kag magatuytuy sia sa imo mga banas.

7Dili ka magpakaalam sa imo kaugalingon nga mga mata; kahadluki ang Ginoo, kag talikod sa malaut.

8Ini manginkaayohan sa imo pusud kag utuk sa imo mga tul-an.

9Padunggi ang Ginoo sang imo mga pagkabutang kag sang nahauna nga mga bunga sang tanan mo nga patubas;

10gani ang imo mga damisag pun-on sang kabuganaan, kag ang imo mga linasan magaawas sing bag-o nga alak.

11Anak ko, dili pagtamaya ang disiplina sang Ginoo kag dili magkataka sa iya pagsabdong,

12kay sia nga ginahigugma sang Ginoo ginabadlong niya, subong sang amay sa anak nga sa iya nagakahamuut sia.

13Bulahan ang tawo nga makakita sing kaalam, kag ang tawo nga makaagum sing paghangup,

14kay ang pagdaug sini maayo pa sang sa pagdaug sang pilak kag ang kapuslanan sini sang sa bulawan nga bus-og.

15Bilidhon pa sia sang sa mga rubi, kag wala sing bisan ano sang mga butang nga imo mahandum mapaanggid sa iya.

16Ang kalawigon sang mga adlaw yara sa iya kamut nga too; sa iya kamut nga wala yara ang mga manggad kag kadungganan.

17Ang iya mga dalanon mga dalanon sang pagkahamuut, kag ang tanan niya nga banas paghidait.

18Sia kahoy sang kabuhi sa mga nagakapyot sa iya; bulahan ang tagsatagsa nga nagahawid sa iya.

19Ang Ginoo tungud sa kaalam nagtukud sang duta; tungud sa paghangup ginpalig-on niya ang mga langit;

20tungud sa iya ihibalo napihak ang mga kadadalman, kag ang mga kahawaan nagpatupa sing ton-og.

21Anak ko, dili sila pagpahalina sa imo mga mata; bantayi ang maayo nga kaalam kag pagbinagbinag,

22gani manginkabuhi sila sa imo kalag kag bugay sa imo liog.

23Niyan magalakat ka sing malig-on sa imo dalanon kag ang imo tiil indi makasandad.

24Kon maghigda ka, indi ka magkahadluk; kon maghigda ka, ang imo katologon manginhamook.

25Dili magkahadluk sang hinali nga kakulba, ukon sang kalaglagan sang malauton, kon mag-abut ini;

26kay ang Ginoo mangin-imo salaligan kag magabantay sia sang imo tiil nga indi makuha.

27Dili pagpunggi ang maayo gikan sa ila sa diin naigo ini, kon ini yara sa gahum sang imo mga kamut sa paghimo sini.

28Dili ka magsiling sa imo isigkatawo, “Lakat ka, kag kari liwat, buwas magahatag ako”—kon yara ini sa luyo mo.

29Dili magpahito sing malaut batok sa imo isigkatawo sa ginatan-aw nga nagapuyo sia sing malig-on sa imo luyo.

30Dili ka magpakigsuay sa tawo sa wala sing kabangdanan, kon wala sia makahalit sa imo.

31Dili ka mahisa sa tawo nga malugus kag dili magpili sing bisan ano sang iya mga dalanon;

32kay ang balingag kangil-aran sa Ginoo, apang ang iya pagpakig-abyan upud sa mga matadlong.

33Ang pagpakamalaut sang Ginoo yara sa balay sang malauton, apang nagapakamaayo sia sang puluy-an sang matarung.

34Sa pagkamatuud nagayubit sia sa mga mayubiton, apang nagahatag sia sing bugay sa mga kubus.

35Ang mga maalam magapanubli sing himaya, apang ang kahuluy-an amo ang kauswagan sang mga buangbuang.

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →