2 Samuel 13

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →

1ອັບຊາໂລມລູກຊາຍຂອງກະສັດດາວິດມີນ້ອງສາວຄົນໜຶ່ງທີ່ງາມຫລາຍ ແລະຍັງບໍ່ທັນໄດ້ແຕ່ງງານເທື່ອຊື່ວ່າ ຕາມາ. ອຳໂນນລູກຊາຍຄົນອື່ນອີກຂອງກະສັດດາວິດຫລົງຮັກກັບນາງ.

2ລາວຮັກນາງຫລາຍທີ່ສຸດຈົນເຈັບໄຂ້ໄດ້ປ່ວຍ ເພາະເບິ່ງເໝືອນວ່າເປັນໄປບໍ່ໄດ້ສຳລັບຕົນທີ່ຈະໄດ້ນາງ; ໃນເມື່ອເປັນຍິງສາວບໍຣິສຸດ ນາງຈຶ່ງຖືກກັກຕົວໄວ້ບໍ່ໃຫ້ພົບຜູ້ຊາຍໃດໆ.

3ອຳໂນນມີໝູ່ຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າ ໂຢນາດາບ. ລາວເປັນລູກຊາຍຂອງຊາມມາ ອ້າຍຂອງກະສັດດາວິດ. ໂຢນາດາບເປັນຄົນມີສະຕິປັນຍາສະຫລຽວສະຫລາດຫລາຍ.

4ລາວເວົ້າຕໍ່ອຳໂນນວ່າ, “ເຈົ້າເປັນລູກຊາຍຂອງກະສັດແທ້ໆ, ແຕ່ຂ້ອຍເຫັນເຈົ້າມີຄວາມທຸກຢູ່ທຸກວັນທຸກຄືນ; ເຈົ້າມີເລື່ອງຫຍັງກັນແທ້?” ອຳໂນນຕອບລາວວ່າ, “ຂ້ອຍຮັກນາງຕາມານ້ອງຕ່າງແມ່ ນ້ອງສາວອັບຊາໂລມ.”

5ໂຢນາດາບກ່າວຕໍ່ລາວວ່າ, “ໃຫ້ເຈົ້າທຳທ່າໄຂ້ແລະເຂົ້າໄປນອນ. ເມື່ອພໍ່ຂອງເຈົ້າມາເບິ່ງໃຫ້ເຈົ້າບອກເພິ່ນວ່າ, ‘ກະລຸນາຂໍໃຫ້ຕາມານ້ອງສາວຂອງຂ້ານ້ອຍ ມາປ້ອນເຂົ້າຂ້ານ້ອຍແດ່. ຂ້ານ້ອຍຢາກໃຫ້ນາງມາທີ່ນີ້ ເພື່ອຈັດແຈ່ງອາຫານໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນ ແລະໃຫ້ນາງເອງເປັນຜູ້ປ້ອນອາຫານໃຫ້ຂ້ານ້ອຍກິນ.”’

6ດັ່ງນັ້ນ ອຳໂນນຈຶ່ງທຳທ່າໄຂ້ແລະເຂົ້າໄປນອນ. ເມື່ອກະສັດດາວິດເຂົ້າໄປເບິ່ງອຳໂນນ ລາວຈຶ່ງເວົ້າກັບເພິ່ນວ່າ, “ກະລຸນາໃຫ້ຕາມາ ມາເຮັດເຂົ້າໜົມຈັກເລັກນ້ອຍທີ່ນີ້ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເຫັນແດ່ ແລະໃຫ້ນາງເອງເປັນຜູ້ປ້ອນເຂົ້າໜົມນັ້ນໃຫ້ຂ້ານ້ອຍກິນ.”

7ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດດາວິດຈຶ່ງສັ່ງຄວາມໄປບອກນາງຕາມາຢູ່ໃນວັງວ່າ, “ຈົ່ງໄປທີ່ເຮືອນຂອງອຳໂນນ ແລະຈັດແຈ່ງອາຫານໃຫ້ລາວກິນ.”

8ນາງຈຶ່ງໄປທີ່ນັ້ນແລະພົບລາວນອນຢູ່ເທິງຕຽງ. ນາງເອົາແປ້ງມານວດເຮັດເຂົ້າໜົມທີ່ນັ້ນເພື່ອໃຫ້ອຳໂນນໄດ້ເຫັນຕົນ. ແລ້ວນາງກໍອົບເຂົ້າໜົມ

9ແລະເອົາອອກຈາກໝໍ້ຂາງໃຫ້ອຳໂນນກິນ ແຕ່ລາວບໍ່ຍອມກິນ. ລາວເວົ້າວ່າ, “ບອກໃຫ້ທຸກຄົນອອກໄປ.” ແລະທຸກຄົນກໍອອກໄປ.

10ແລ້ວລາວກໍເວົ້າຕໍ່ນາງວ່າ, “ເອົາເຂົ້າໜົມມາແລະປ້ອນອ້າຍຢູ່ທີ່ຕຽງພີ້.” ນາງຈຶ່ງຈັບເອົາເຂົ້າໜົມຍ່າງໄປຫາລາວ.

11ໃນຂະນະທີ່ເອົາເຂົ້າໜົມໃຫ້ນັ້ນ ລາວຈຶ່ງຈັບມືນາງໄວ້ ແລະເວົ້າວ່າ, “ນ້ອງສາວຂອງອ້າຍ ຈົ່ງເຂົ້າມານອນກັບອ້າຍສາເຖີດ.”

12ນາງຕອບວ່າ, “ບໍ່ໄດ້ດອກອ້າຍເອີຍ ຢ່າບັງຄັບນ້ອງເຮັດສິ່ງທີ່ອັບອາຍຢ່າງນີ້ເລີຍ ເລື່ອງຢ່າງນີ້ເຂົາບໍ່ໄດ້ກະທຳໃນຊາດອິດສະຣາເອນ; ຂໍຢ່າເຮັດສິ່ງຊົ່ວຊ້າຢ່າງນີ້ເລີຍ

13ນ້ອງຈະເງີຍໜ້າສູ້ຄົນອື່ນໄດ້ຢ່າງໃດ? ແລະອ້າຍເອງຈະເສຍໜ້າໃນຊາດອິດສະຣາເອນ. ກະລຸນາໄປເວົ້າກັບກະສັດສາ ແລະນ້ອງເຊື່ອແນ່ວ່າເພິ່ນຈະຍົກນ້ອງໃຫ້ອ້າຍ.”

14ແຕ່ລາວບໍ່ຍອມຟັງນາງ ແລະຍ້ອນເພິ່ນມີກຳລັງຫລາຍກວ່າ ຈຶ່ງຂົ່ມຂືນແລະຮ່ວມນອນກັບນາງ.

15ແລ້ວອຳໂນນກໍເກີດເບື່ອໜ່າຍ ແລະກຽດຊັງນາງທີ່ສຸດ; ລາວກຽດຊັງນາງຫລາຍກວ່າຕອນທີ່ຫລົງຮັກນາງມາກ່ອນນັ້ນ. ອຳໂນນສັ່ງນາງວ່າ, “ຈົ່ງອອກໄປຈາກນີ້.”

16ນາງຕອບວ່າ, “ບໍ່ ການທີ່ອ້າຍຂັບໄລ່ນ້ອງອອກໄປເຊັ່ນນີ້ ເປັນຄວາມຜິດຫລາຍກວ່າ ທີ່ອ້າຍຫາກໍໄດ້ກະທຳກັບນ້ອງ.” ແຕ່ອຳໂນນບໍ່ຍອມຟັງນາງ;

17ລາວເອີ້ນເອົາຄົນຮັບໃຊ້ປະຈຳຕົວມາ ແລະບອກວ່າ, “ຈົ່ງເອົາຍິງຄົນນີ້ອອກໄປໃຫ້ພົ້ນສາຍຕາຂ້ອຍດຽວນີ້ ຍູ້ນາງອອກໄປແລະອັດປະຕູໃສ່ໄລໄວ້.”

18ຄົນຮັບໃຊ້ຈຶ່ງຍູ້ນາງອອກໄປແລະອັດປະຕູໃສ່ໄລໄວ້. ນາງຕາມານຸ່ງເສື້ອຄຸມແຂນຍາວ ຊຶ່ງເປັນເສື້ອສຳລັບພວກລູກສາວຂອງກະສັດ ຜູ້ທີ່ບໍ່ທັນແຕ່ງງານນຸ່ງກັນໃນສະໄໝນັ້ນ.

19ນາງເອົາຂີ້ເຖົ່າໂຮຍໃສ່ຫົວ, ຈີກເສື້ອຄຸມຂອງຕົນ, ເອົາມືອັດໜ້າ ແລະແລ່ນໜີໄປທັງຮ້ອງໄຫ້.

20ເມື່ອອັບຊາໂລມອ້າຍຂອງນາງເຫັນ ຈຶ່ງຖາມວ່າ, “ອຳໂນນໄດ້ຂົ່ມຂືນເຈົ້າແມ່ນບໍ? ນ້ອງເອີຍ ຢ່າເປັນທຸກໃຈເພາະເລື່ອງນີ້ເກີນໄປ. ລາວເປັນອ້າຍຕ່າງແມ່ຂອງເຈົ້າ; ຢ່າບອກຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງຮູ້ເລື່ອງນີ້.” ດັ່ງນັ້ນ ນາງຕາມາຈຶ່ງອາໄສຢູ່ໃນເຮືອນຂອງອັບຊາໂລມ ທັງໂສກເສົ້າແລະເປົ່າປ່ຽວ.

21ເມື່ອກະສັດໄດ້ຍິນເຖິງເລື່ອງນີ້ ເພິ່ນຈຶ່ງໂກດຮ້າຍທີ່ສຸດ.

22ສ່ວນອັບຊາໂລມກໍກຽດຊັງອຳໂນນຫລາຍທີ່ສຸດ ຈົນລາວບໍ່ຍອມເວົ້າຈາກັບອຳໂນນອີກຕໍ່ໄປ ຍ້ອນລາວໄດ້ຂົ່ມຂືນຕາມາ ນ້ອງສາວຂອງຕົນ.

23ສອງປີຕໍ່ມາ ອັບຊາໂລມໄດ້ຈັດໃຫ້ມີການຕັດຂົນແກະຂຶ້ນທີ່ບາອານຮາໂຊ ຊຶ່ງຢູ່ໃກ້ກັບເມືອງເອຟຣາອິມ; ແລ້ວລາວກໍໄດ້ເຊີນເອົາລູກຊາຍທັງໝົດຂອງກະສັດມາຮ່ວມໃນທີ່ນັ້ນດ້ວຍ.

24ອັບຊາໂລມໄດ້ໄປຫາກະສັດດາວິດ ແລະເວົ້າວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຈະຈັດໃຫ້ມີການຕັດຂົນແກະຂຶ້ນ; ຂໍເຊີນໃຫ້ພໍ່ແລະພວກຂ້າຣາຊການຂອງພໍ່ ມາຮ່ວມໃນງານຄັ້ງນີ້ໄດ້ບໍ່?”

25ກະສັດຕອບອັບຊາໂລມວ່າ, “ລູກເອີຍ ບໍ່ໄດ້ດອກ ຖ້າພວກເຮົາໄປໝົດທຸກຄົນ ກໍຈະເປັນການລຳບາກແກ່ລູກ.” ຝ່າຍອັບຊາໂລມກໍໜ່ວງໜ່ຽວຢາກໃຫ້ພໍ່ຂອງຕົນໄປ ແຕ່ກະສັດບໍ່ຍອມໄປແລະເພິ່ນກໍໄດ້ອວຍພອນລາວ.

26ອັບຊາໂລມຈຶ່ງຂໍຮ້ອງວ່າ, “ຖ້າດັ່ງນັ້ນ ພໍ່ຈະອະນຸຍາດໃຫ້ອຳໂນນ ນ້ອງຊາຍຂອງຂ້ານ້ອຍໄປໄດ້ບໍ່?” ກະສັດຖາມວ່າ, “ເປັນຫຍັງລາວຈຶ່ງຈະຕ້ອງໄປ?”

27ແຕ່ອັບຊາໂລມຍັງສືບຕໍ່ຊູຊີຂໍຮ້ອງຢູ່ຢ່າງນັ້ນ ຈົນກະສັດດາວິດຍອມໃຫ້ອຳໂນນ ແລະພວກລູກຊາຍຄົນອື່ນໆໄປກັບອັບຊາໂລມ. ອັບຊາໂລມໄດ້ຈັດງານລ້ຽງອັນໃຫຍ່ໂຕຂຶ້ນຢ່າງງານລ້ຽງຂອງກະສັດ

28ແລະອັບຊາໂລມໄດ້ແນະນຳຄົນຮັບໃຊ້ຂອງຕົນວ່າ, “ໃຫ້ພວກເຈົ້າສັງເກດເບິ່ງອຳໂນນ ຖ້າລາວດື່ມເຫຼົ້າເມົາຫລາຍແລ້ວ ເມື່ອຂ້ອຍອອກຄຳສັ່ງ ໃຫ້ພາກັນຂ້າລາວໂລດ. ພວກເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງຢ້ານ. ຂ້ອຍຈະເປັນຜູ້ຮັບຜິດຊອບເອງ. ຈົ່ງກ້າຫານແລະຢ່າລັ່ງເລໃຈ.”

29ດັ່ງນັ້ນ ພວກຄົນຮັບໃຊ້ຈຶ່ງປະຕິບັດຕາມຄຳແນະນຳຂອງອັບຊາໂລມ ແລະຂ້າອຳໂນນເສຍ. ສ່ວນພວກລູກຊາຍຄົນອື່ນໆຂອງກະສັດດາວິດກໍຂຶ້ນຂີ່ລໍແລະປົບໜີໄປ.

30ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາພວມກັບເມືອນັ້ນ ກະສັດດາວິດກໍໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ອັບຊາໂລມໄດ້ຂ້າພວກລູກຊາຍຂອງກະສັດໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດເຫຼືອເລີຍ.

31ກະສັດຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນ, ຈີກເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ ແລະໝູບໜ້າລົງກັບພື້ນດິນ. ພວກຄົນຮັບໃຊ້ທີ່ຢູ່ກັບເພິ່ນໃນທີ່ນັ້ນ ກໍຈີກເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງຕົນເຊັ່ນດຽວກັນ.

32ແຕ່ໂຢນາດາບ ລູກຊາຍຂອງຊາມມາ ແລະຫລານຊາຍຂອງກະສັດດາວິດບອກວ່າ, “ຂ້າແດ່ພະຣາຊາ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຂ້າລູກຊາຍຂອງກະສັດໝົດທຸກຄົນດອກ ມີແຕ່ອຳໂນນເທົ່ານັ້ນຕາຍ. ຍ້ອນວ່າອັບຊາໂລມຕັ້ງໃຈທີ່ຈະກະທຳການແກ້ແຄ້ນນີ້ ຕັ້ງແຕ່ມື້ທີ່ອຳໂນນໄດ້ຂົ່ມຂືນຕາມານ້ອງສາວຂອງເພິ່ນພຸ້ນ.

33ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າເຊື່ອຂ່າວທີ່ວ່າ ລູກຊາຍທຸກຄົນຂອງກະສັດຕາຍ ມີແຕ່ອຳໂນນເທົ່ານັ້ນທີ່ຖືກຂ້າ.”

34ໃນຂະນະດຽວກັນນັ້ນ ອັບຊາໂລມກໍໄດ້ປົບໜີໄປ. ຕໍ່ມາບຶດໜຶ່ງ ທະຫານຍາມກໍຫລຽວເຫັນຄົນກຸ່ມໃຫຍ່ພວກໜຶ່ງ ກຳລັງລົງມາຈາກເນີນພູ ຕາມເສັ້ນທາງມາຈາກໂຮໂຣນາອິມ. ທະຫານຍາມຄົນນັ້ນຈຶ່ງໄປບອກກະສັດຕາມທີ່ຕົນໄດ້ເຫັນ.

35ໂຢນາດາບເວົ້າກັບກະສັດດາວິດວ່າ “ພວກນັ້ນແມ່ນພວກລູກຊາຍຂອງກະສັດທີ່ກຳລັງມາ ດັ່ງທີ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ບອກກະສັດແລ້ວ.”

36ພໍລາວເວົ້າສຸດ ພວກລູກຊາຍຂອງກະສັດດາວິດກໍເຂົ້າມາ. ພວກເຂົາພາກັນຮ້ອງໄຫ້; ກະສັດແລະພວກຂ້າຣາຊການຂອງເພິ່ນກໍຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຂົມຂື່ນ.

37ຝ່າຍອັບຊາໂລມກໍໄດ້ໜີໄປຫາເຈົ້າຕານໄມ ກະສັດແຫ່ງເກຊູ ລູກຊາຍຂອງອາມມີຮຸດ. ລາວອາໄສຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນເປັນເວລາສາມປີ. ກະສັດດາວິດໄວ້ທຸກໃຫ້ອຳໂນນລູກຊາຍຂອງເພິ່ນເປັນເວລາດົນນານ,

39ແຕ່ເມື່ອເພິ່ນທຸເລົາໃນເລື່ອງການຕາຍຂອງອຳໂນນແລ້ວ ເພິ່ນຈຶ່ງຄິດຮອດອັບຊາໂລມຫລາຍທີ່ສຸດ.

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →