2 Samuel 17

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →

1ຕໍ່ມາບໍ່ນານ ອາຮີໂຕເຟນໄດ້ເວົ້າກັບອັບຊາໂລມວ່າ, “ຈົ່ງໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເລືອກເອົາທະຫານສິບສອງພັນຄົນ ແລະອອກໄປຕາມຫາກະສັດດາວິດໃນຄືນວັນນີ້.

2ຂ້ານ້ອຍຈະໄປໂຈມຕີເພິ່ນໃນຂະນະທີ່ເພິ່ນອິດເມື່ອຍ ແລະທໍ້ຖອຍກຳລັງໃຈ. ເພິ່ນຈະຕື່ນຕົກໃຈ ແລະພວກທະຫານຂອງເພິ່ນກໍຈະແລ່ນປົບໜີໄປ. ຂ້ານ້ອຍຈະຂ້າແຕ່ກະສັດເທົ່ານັ້ນ

3ແລ້ວຈະນຳເອົາພວກທະຫານທັງໝົດຂອງເພິ່ນມາຫາທ່ານ ດັ່ງເຈົ້າສາວກັບມາຫາຜົວຂອງຕົນ. ທ່ານຕ້ອງການຂ້າພຽງແຕ່ຄົນດຽວເທົ່ານັ້ນ. ສ່ວນປະຊາຊົນເຫຼົ່ານັ້ນກໍຈະປອດໄພ.”

4ຄຳສະເໜີນີ້ເປັນທີ່ພໍໃຈອັບຊາໂລມ ແລະພວກເຈົ້ານາຍຊາວອິດສະຣາເອນທຸກຄົນ.

5ອັບຊາໂລມກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງໄປເອີ້ນເອົາຮູຊາຍຊາວອາກກິດມາດຽວນີ້ ແລະໃຫ້ພວກເຮົາຟັງເບິ່ງວ່າ ລາວຈະມີຄວາມເຫັນຢ່າງໃດ.”

6ເມື່ອຮູຊາຍມາຮອດ ອັບຊາໂລມກໍໄດ້ເວົ້າຕໍ່ລາວວ່າ, “ນີ້ແມ່ນຄຳແນະນຳຂອງອາຮີໂຕເຟນທີ່ໃຫ້ພວກເຮົາ ພວກເຮົາຄວນຈະເຮັດຕາມຄຳແນະນຳນັ້ນຫລືບໍ່? ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ບອກພວກເຮົາມາເບິ່ງດູວ່າຄວນເຮັດຢ່າງໃດ?”

7ຮູຊາຍຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ຄຳແນະນຳທີ່ອາຮີໂຕເຟນໃຫ້ທ່ານຄັ້ງນີ້ບໍ່ເປັນການດີ.

8ທ່ານກໍຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າ ພໍ່ຂອງທ່ານກັບພັກພວກຂອງເພິ່ນນັ້ນເປັນນັກຮົບທີ່ເກັ່ງກ້າ ແລະໂຫດຮ້າຍດັ່ງໝີປ່າທີ່ຄົນລັກເອົາລູກຂອງມັນໄປ. ພໍ່ຂອງທ່ານເປັນນັກຮົບທີ່ຊຳນິຊຳນານ ເພິ່ນບໍ່ຢູ່ນຳທະຫານໃນເວລາຕອນກາງຄືນດອກ.

9ບາງທີດຽວນີ້ ເພິ່ນໄປລີ້ຢູ່ໃນຖໍ້າ ຫລືຢູ່ບ່ອນອື່ນແລ້ວກໍເປັນໄດ້. ພໍເມື່ອກະສັດດາວິດໂຈມຕີຄົນຂອງທ່ານ ຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ຈະເວົ້າວ່າ, ທະຫານຂອງທ່ານພ່າຍແພ້.

10ແມ່ນແຕ່ທະຫານທີ່ເກັ່ງກ້າທີ່ສຸດດັ່ງໂຕສິງບໍ່ຢ້ານຫຍັງໝົດກໍຈະຢ້ານ ເພາະທຸກຄົນໃນຊາດອິດສະຣາເອນຮູ້ແລ້ວວ່າ ພໍ່ຂອງທ່ານນັ້ນເປັນທະຫານຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະທະຫານຂອງເພິ່ນຕ່າງກໍຮົບເກັ່ງທັງນັ້ນ.

11ຕາມຄຳແນະນຳຂອງຂ້ານ້ອຍແລ້ວ ຢາກຈະໃຫ້ທ່ານນຳເອົາພວກອິດສະຣາເອນທຸກຄົນຕັ້ງແຕ່ເມືອງດານທາງພາກເໜືອ ຈົນເຖິງເບເອນເຊບາທາງພາກໃຕ້ເຂົ້າມາເຕົ້າໂຮມກັນໃຫ້ຫລາຍດັ່ງເມັດຊາຍໃນແຄມທະເລ ແລ້ວໃຫ້ທ່ານເປັນຜູ້ນຳພວກເຂົາອອກໄປສູ້ຮົບເອງ.

12ຖ້າເຮັດດັ່ງນີ້ ພວກເຮົາຈະຫາກະສັດດາວິດພົບ ບໍ່ວ່າເພິ່ນຈະຢູ່ບ່ອນໃດກໍຕາມ ແລະເຂົ້າໂຈມຕີກ່ອນທີ່ເພິ່ນຈະຮູ້ຕົວ. ກະສັດດາວິດແລະພັກພວກຂອງເພິ່ນຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດລອດຊີວິດໄປໄດ້.

13ຖ້າເພິ່ນຖອຍເຂົ້າໃນເມືອງໜຶ່ງ ປະຊາຊົນຂອງພວກເຮົາທັງໝົດກໍຈະເອົາເຊືອກດຶງເມືອງນັ້ນ ລົງສູ່ຮ່ອມພູແລະຈະບໍ່ມີຫີນກ້ອນໃດໆເຫຼືອຢູ່ທີ່ຈອມພູເລີຍ.”

14ອັບຊາໂລມແລະຊາວອິດສະຣາເອນທຸກຄົນຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ຄຳແນະນຳຂອງຮູຊາຍຊາວອາກກິດນີ້ດີກວ່າຄຳແນະນຳຂອງອາຮີໂຕເຟນ.” ພຣະເຈົ້າຢາເວຕັດສິນໃຈບໍ່ໃຫ້ອັບຊາໂລມເຮັດຕາມຄຳແນະນຳທີ່ດີຂອງອາຮີໂຕເຟນ ເພື່ອວ່າພຣະເຈົ້າຢາເວຈະໃຫ້ຄວາມພິນາດຕົກຖືກອັບຊາໂລມ.

15ຕໍ່ມາ ຮູຊາຍກໍບອກຄຳແນະນຳທີ່ຕົນໄດ້ໃຫ້ອັບຊາໂລມແລະບັນດາຜູ້ນຳອິດສະຣາເອນ ພ້ອມທັງຄຳແນະນຳຂອງອາຮີໂຕເຟນທີ່ໄດ້ໃຫ້ນັ້ນ ສູ່ປະໂຣຫິດຊາດົກແລະປະໂຣຫິດອາບີອາທາຟັງນຳ.

16ຮູຊາຍໄດ້ບອກຕື່ມວ່າ, “ຈົ່ງສົ່ງຂ່າວໄປບອກກະສັດດາວິດໄວໆ ຢ່າໃຫ້ເພິ່ນພັກແຮມຄືນຢູ່ທີ່ແຄມແມ່ນໍ້າຈໍແດນໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານນັ້ນ, ແຕ່ໃຫ້ເພິ່ນຂ້າມແມ່ນໍ້າໄປໂລດ ເພື່ອວ່າເພິ່ນເອງແລະທະຫານຂອງເພິ່ນຈະບໍ່ຖືກຈັບ ແລະຖືກຂ້າ.”

17ຝ່າຍໂຢນາທານລູກຊາຍຂອງອາບີອາທາແລະອາຮີມາອາດ ລູກຊາຍຂອງຊາດົກ ກໍກຳລັງຄອຍຖ້າຢູ່ທີ່ບໍ່ນໍ້າພຸເອນໂຣເກນນອກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຍ້ອນພວກເຂົາບໍ່ກ້າເຂົ້າໄປໃນເມືອງໃຫ້ຜູ້ໃດເຫັນ, ແຕ່ໄດ້ມີສາວໃຊ້ຄົນໜຶ່ງ ອອກໄປລາຍງານເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນເປັນປະຈຳ ແລ້ວທັງສອງກໍນຳເອົາຂ່າວນັ້ນໄປບອກກະສັດດາວິດ.

18ແຕ່ໃນມື້ໜຶ່ງ ມີຊາຍໜຸ່ມຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ມາເຫັນພວກເຂົາ, ຈຶ່ງໄປບອກໃຫ້ອັບຊາໂລມຮູ້. ດັ່ງນັ້ນ ໂຢນາທານແລະອາຮີມາອາດຈຶ່ງຟ້າວໄປລີ້ຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຊາຍຄົນໜຶ່ງທີ່ບາຮູຣິມ. ຊາຍຄົນນີ້ມີນໍ້າສ້າງຢູ່ແປະເຮືອນ ແລະທັງສອງຈຶ່ງລົງໄປລີ້ຢູ່ໃນນໍ້າສ້າງນັ້ນ.

19ສ່ວນເມຍຂອງຊາຍຄົນນີ້ ກໍໄດ້ເອົາຜ້າມາປູອັດປາກນໍ້າສ້າງນີ້ໄວ້ ແລະຢາຍເມັດເຂົ້າໃສ່ເທິງນັ້ນເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດຈັບພິລຸດໄດ້.

20ບັນດາຂ້າຣາຊການຂອງອັບຊາໂລມໄດ້ເຂົ້າມາໃນເຮືອນຫລັງນັ້ນ ແລະຖາມຍິງນັ້ນວ່າ, “ອາຮີມາອາດແລະໂຢນາທານຢູ່ໃສ?” ນາງຕອບວ່າ, “ພວກເຂົາຂ້າມແມ່ນໍ້າໄປແລ້ວ.” ເມື່ອຊາຍເຫຼົ່ານັ້ນຊອກຫາຊາຍທັງສອງບໍ່ພົບຈຶ່ງກັບຄືນເມືອນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

21ຫລັງຈາກທີ່ພວກເຂົາໄປແລ້ວ ອາຮີມາອາດແລະໂຢນາທານກໍຂຶ້ນມາຈາກນໍ້າສ້າງ ແລະໄປລາຍງານຕໍ່ກະສັດດາວິດ. ພວກເຂົາໄດ້ລາຍງານທຸກຢ່າງທີ່ອາຮີໂຕເຟນໄດ້ວາງແຜນຕໍ່ສູ້ເພິ່ນ ໂດຍບອກວ່າ, “ໃຫ້ທ່ານຟ້າວຂ້າມແມ່ນໍ້າໄປສາ.”

22ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດດາວິດກັບພັກພວກຂອງເພິ່ນຈຶ່ງພາກັນຂ້າມແມ່ນໍ້າຈໍແດນ. ແລ້ວພໍເຖິງມື້ເຊົ້າມາ ທຸກຄົນກໍຂ້າມໄປໄດ້ໝົດ.

23ເມື່ອອາຮີໂຕເຟນເຫັນວ່າ ກະສັດບໍ່ໄດ້ເຮັດຕາມຄຳແນະນຳຂອງຕົນ ລາວກໍຂີ່ລໍກັບສູ່ບ້ານເມືອງຂອງຕົນ; ເມື່ອຈັດການກັບທຸລະກິດໃນຄອບຄົວຮຽບຮ້ອຍແລ້ວ ລາວກໍຜູກຄໍຕາຍ. ຊາກສົບຂອງລາວໄດ້ຖືກຝັງໄວ້ຢູ່ໃນອຸບມຸງປະຈຳຄອບຄົວ.

24ກະສັດດາວິດໄດ້ໄປຮອດເມືອງມະຫານາອິມ ໃນຂະນະທີ່ອັບຊາໂລມແລະທະຫານຂອງຕົນໄດ້ຂ້າມແມ່ນໍ້າຈໍແດນ.

25ອັບຊາໂລມໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ອາມາສາ ເປັນຜູ້ບັນຊາການທະຫານແທນໂຢອາບ. ອາມາສາເປັນລູກຊາຍຂອງເຢເທີ ຄົນອິດຊະມາເອນ; ແມ່ຂອງລາວຊື່ວ່າ ອາບີການລູກສາວຂອງນາຮາດແລະເປັນເອື້ອຍຂອງນາງເຊຣູອີຢາ ແມ່ຂອງໂຢອາບ.

26ອັບຊາໂລມແລະທະຫານຂອງຕົນໄດ້ຕັ້ງຄ້າຍພັກຢູ່ໃນດິນແດນກີເລອາດ.

27ເມື່ອກະສັດດາວິດມາຮອດເມືອງມະຫານາອິມ; ໂຊບີ ລູກຊາຍຂອງນາຮາດຈາກເມືອງຣັບບາໃນອຳໂມນກໍມາພົບເພິ່ນ; ມາກີ ລູກຊາຍຂອງອຳມີເອນຈາກໂລເດບາກໍໄດ້ມາພົບເພິ່ນຄືກັນ ແລະບາກຊິນໄລ ຈາກໂຣເກລິມໃນກີເລອາດກໍມາພົບເພິ່ນດ້ວຍ.

28ພວກເຂົາເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ນຳເອົາຖ້ວຍ, ໝໍ້ດິນ, ເຄື່ອງຢູ່ເຄື່ອງນອນ ແລະອາຫານການກິນມາໃຫ້ກະສັດດາວິດກັບພັກພວກຂອງເພິ່ນ ເຊັ່ນ: ເຂົ້າສາລີ, ເຂົ້າເດືອຍ, ແປ້ງ, ເຂົ້າຂົ້ວ, ໝາກຖົ່ວ, ນໍ້າເຜິ້ງ, ເນີຍແຂງ, ນໍ້ານົມຂຸ້ນ ແລະແກະ. ພວກເຂົາຮູ້ວ່າກະສັດກັບຄົນຂອງເພິ່ນຕ້ອງຫິວເຂົ້າຫິວນໍ້າ ແລະອິດເມື່ອຍໃນການເດີນທາງຜ່ານຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →