2 Samuel 2

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1ຫລັງຈາກນັ້ນແລ້ວ ດາວິດກໍຖາມພຣະເຈົ້າຢາເວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຄວນໄປຢຶດເອົາເມືອງໜຶ່ງໃນຢູດາຍຫລືບໍ່?” ພຣະເຈົ້າຢາເວຕອບເພິ່ນວ່າ, “ໄປຢຶດເອົາ.” ດາວິດຖາມວ່າ, “ເມືອງໃດ?” ພຣະອົງກ່າວວ່າ, “ເມືອງເຮັບໂຣນ.”

2ດັ່ງນັ້ນ ດາວິດຈຶ່ງໄປທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນພ້ອມເມຍທັງສອງຂອງຕົນ ຄືອາຮີໂນອາມຊາວຢິດຊະເຣນ ແລະອາບີກາຍເມຍໝ້າຍສາວຂອງນາບານຊາວກາເມນ.

3ນອກຈາກນີ້ ຍັງມີທະຫານແລະຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາໄປນຳດາວິດດ້ວຍ ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ຕັ້ງຫຼັກແຫຼ່ງຢູ່ຕາມຖິ່ນອ້ອມແອ້ມເມືອງເຮັບໂຣນ.

4ຕໍ່ມາ ຊາວຢູດາກໍເອົານໍ້າມັນສັກສິດຫົດສົງດາວິດ ໃຫ້ເປັນກະສັດຂອງພວກຕົນ. ເມື່ອກະສັດດາວິດໄດ້ຍິນຂ່າວວ່າ, ຊາວເມືອງຢາເບັດກີເລອາດໄດ້ຝັງຊາກສົບຂອງໂຊນແລ້ວ,

5ເພິ່ນຈຶ່ງສົ່ງບາງຄົນໄປທີ່ນັ້ນ ເພື່ອນຳຂ່າວໄປບອກຊາວຢາເບັດກີເລອາດວ່າ, “ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຢາເວອວຍພອນພວກທ່ານ ສຳລັບຄວາມຈົງຮັກພັກດີ ທີ່ມີຕໍ່ກະສັດຂອງພວກທ່ານໂດຍໄດ້ຝັງຊາກສົບຂອງເພິ່ນໄວ້.

6ບັດນີ້ ຂໍພຣະເຈົ້າຢາເວໃຫ້ຄວາມເມດຕາແລະຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ພວກທ່ານເຖີດ ແລະຂ້າພະເຈົ້າເອງກໍຈະເຮັດດີຕໍ່ພວກທ່ານ ເພາະສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ເຮັດນັ້ນ.

7ສະນັ້ນ ຈົ່ງເຂັ້ມແຂງແລະກ້າຫານເຖີດ ໂຊນກະສັດຂອງພວກທ່ານໄດ້ຕາຍໄປແລ້ວ ແລະປະຊາຊົນຊາວຢູດາກໍໄດ້ໃຊ້ນໍ້າມັນສັກສິດຫົດສົງຂ້າພະເຈົ້າ ໃຫ້ເປັນກະສັດຂອງພວກເຂົາແລ້ວ.”

8ອັບເນລູກຊາຍຂອງເນຣະ ຜູ້ບັນຊາການທະຫານຂອງກະສັດໂຊນ ໄດ້ປົບໜີໄປກັບອີຊະໂບເຊັດລູກຊາຍຂອງກະສັດໂຊນ. ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າມແມ່ນໍ້າຈໍແດນໄປທີ່ເມືອງມະຫານາອິມ.

9ຢູ່ໃນເມືອງນີ້ ອັບເນໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງອີຊະໂບເຊັດໃຫ້ເປັນກະສັດປົກຄອງ ເຂດແດນກີເລອາດ, ອາເຊ ຢິດຊະເຣນ, ເອຟຣາອິມ, ເບັນຢາມິນ ແລະທົ່ວທັງດິນແດນອິດສະຣາເອນອີກດ້ວຍ.

10ອີຊະໂບເຊັດມີອາຍຸສີ່ສິບປີ ເມື່ອເພິ່ນເປັນກະສັດຂອງຊາດອິດສະຣາເອນ. ເພິ່ນໄດ້ປົກຄອງດິນແດນເປັນເວລາສອງປີ. ສ່ວນເຜົ່າຢູດານັ້ນຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ກະສັດດາວິດ

11ແລະກະສັດດາວິດໄດ້ປົກຄອງຊາວຢູດາຢູ່ໃນເມືອງເຮັບໂຣນເຈັດປີເຄິ່ງ.

12ອັບເນລູກຂອງເນຣະແລະບັນດາຂ້າຣາຊການຂອງເຈົ້າອີຊະໂບເຊັດລູກຊາຍຂອງໂຊນ ໄດ້ອອກຈາກເມືອງມະຫານາອິມໄປທີ່ເມືອງກີເບໂອນ.

13ໂຢອາບລູກຊາຍຂອງນາງເຊຣູອີຢາ ແລະບັນດາຂ້າຣາຊການຄົນອື່ນໆຂອງກະສັດດາວິດໄດ້ໄປພົບພວກເຂົາທີ່ສະນໍ້າກີເບໂອນ ບ່ອນທີ່ຕ່າງຝ່າຍຕ່າງກໍຕັ້ງທ່າຢູ່ຟາກສະນໍ້າແຕ່ລະເບື້ອງ.

14ອັບເນເວົ້າຕໍ່ໂຢອາບວ່າ, “ໃຫ້ບັນດາຊາຍໜຸ່ມບາງຄົນຂອງແຕ່ລະຝ່າຍ ລອງສີມືຮົບກັນເບິ່ງດູ.” ໂຢອາບຕອບວ່າ, “ຕົກລົງ.”

15ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງມີຊາຍໜຸ່ມສິບສອງຄົນຈາກຝ່າຍອີຊະໂບເຊັດ ແລະເຜົ່າເບັນຢາມິນ ຮົບກັບຊາຍໜຸ່ມສິບສອງຄົນຂອງກະສັດດາວິດ.

16ແຕ່ລະຄົນຕ່າງກໍກອດຫົວຂອງຄູ່ຕໍ່ສູ້ໃຜລາວໄວ້ ແລະໃຊ້ດາບແທງຂ້າງຄູ່ຕໍ່ສູ້ຂອງຕົນ ແລະທັງຊາວສີ່ຄົນ ໄດ້ລົ້ມຕາຍພ້ອມກັນ. ດັ່ງນັ້ນ ຄົນຈຶ່ງເອີ້ນບ່ອນນີ້ວ່າ, “ທົ່ງດາບ.”

17ແລ້ວການສູ້ຮົບກັນກໍລະເບີດຂຶ້ນຢ່າງດຸເດືອດ. ທະຫານຝ່າຍກະສັດດາວິດໄດ້ເອົາຊະນະອັບເນແລະຊາວອິດສະຣາເອນ.

18ລູກຊາຍສາມຄົນຂອງນາງເຊຣູອີຢາ: ໂຢອາບ, ອາບີໄຊ ແລະອາສາເຮນກໍຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນດ້ວຍ. ສ່ວນອາສາເຮນຜູ້ແລ່ນໄວເໝືອນຟານປ່ານັ້ນ

19ໄລ່ຕາມອັບເນຢ່າງບໍ່ລົດລະ

20ອັບເນຫລຽວຄືນຫລັງທັງເວົ້າວ່າ, “ອາສາເຮນ, ແມ່ນເຈົ້າບໍ?” ອາສາເຮນຕອບວ່າ, “ແມ່ນແລ້ວ.”

21ອັບເນບອກລາວວ່າ, “ເຊົາໄລ່ຕາມຂ້ອຍ ໃຫ້ໄລ່ຕາມທະຫານຄົນອື່ນ ແລະຢຶດເອົາສິ່ງຂອງທີ່ເຂົາມີສາ,” ແຕ່ອາສາເຮນຍັງໄລ່ຕາມອັບເນໄປຢູ່.

22ອັບເນບອກລາວອີກວ່າ, “ຢຸດໄລ່ຕາມຂ້ອຍສາ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໃຫ້ຂ້ອຍຕ້ອງຂ້າເຈົ້າ ແລະຂ້ອຍຈະສູ້ໜ້າກັບໂຢອາບອ້າຍຂອງເຈົ້າໄດ້ຢ່າງໃດ?”

23ແຕ່ອາສາເຮນບໍ່ຢຸດໄລ່. ດັ່ງນັ້ນ ອັບເນຈຶ່ງຊັດຫອກຄືນຫລັງ ຖືກທ້ອງຂອງອາສາເຮນຈົນປາຍຫອກຊອດອອກມາຂ້າງຫລັງ; ອາສາເຮນລົ້ມຟຸບລົງກັບດິນ ແລະສິ້ນໃຈຕາຍ. ເມື່ອພວກທີ່ຕາມມາຮອດບ່ອນທີ່ອາສາເຮນນອນຕາຍຢູ່ນັ້ນ ຈຶ່ງພາກັນຢຸດຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

24ແຕ່ໂຢອາບກັບອາບີໄຊໄດ້ໄລ່ຕາມອັບເນໄປ. ເມື່ອພວກເຂົາມາຮອດເນີນພູອຳມາທີ່ທາງທິດຕາເວັນອອກຂອງກີອາ ຕາມເສັ້ນທາງໄປສູ່ຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານກີເບໂອນ ກໍເປັນເວລາຕາເວັນຕົກດິນ.

25ຊາວເຜົ່າເບັນຢາມິນຈຶ່ງກັບມາເຕົ້າໂຮມກັບອັບເນອີກ ພວກເຂົາຢືນຢູ່ທີ່ເນີນພູ.

26ອັບເນຮ້ອງໃສ່ໂຢອາບວ່າ, “ພວກເຮົາຕ້ອງສູ້ຮົບກັນຕະຫລອດໄປຊັ້ນບໍ? ເຈົ້າບໍ່ເຫັນບໍວ່າໃນທີ່ສຸດບໍ່ມີຫຍັງໝົດນອກຈາກຄວາມຂົມຂື່ນແຕ່ເທົ່ານັ້ນ. ພວກເຮົາເປັນພີ່ນ້ອງຊາດດຽວກັນ ເຫິງປານໃດເຈົ້າຈຶ່ງຈະສັ່ງຄົນຂອງເຈົ້າ ໃຫ້ເຊົາໄລ່ຕາມພວກຂ້ອຍ?”

27ໂຢອາບຕອບວ່າ, “ຂ້ອຍສາບານໂດຍພຣະເຈົ້າອົງຊົງຊີວິດຢູ່ ຖ້າເຈົ້າບໍ່ຂໍຮ້ອງໄວ້ ຄົນຂອງຂ້ອຍຈະໄລ່ຕາມເຈົ້າໄປຈົນຮອດມື້ອື່ນເຊົ້າ.”

28ແລ້ວໂຢອາບກໍເປົ່າແກສັນຍານໃຫ້ຄົນຂອງຕົນ ເຊົາໄລ່ພວກອິດສະຣາເອນ; ແລ້ວການສູ້ຮົບກັນກໍຢຸດຕິລົງ.

29ອັບເນແລະຄົນຂອງຕົນໄດ້ເຄື່ອນທັບ ຜ່ານຮ່ອມພູຈໍແດນຕະຫລອດທັງຄືນ ພວກເຂົາໄດ້ຂ້າມແມ່ນໍ້າຈໍແດນໄປ. ຫລັງຈາກຍ່າງຕະຫລອດເຊົ້າ ພວກເຂົາຈຶ່ງກັບມາຮອດມະຫານາອິມ.

30ເມື່ອໂຢອາບເຊົາໄລ່ຕາມອັບເນແລ້ວ ລາວຈຶ່ງຮວບຮວມເອົາຄົນຂອງຕົນ ແລະເຫັນວ່າມີຢູ່ສິບເກົ້າຄົນທີ່ຂາດຫາຍໄປຊຶ່ງບໍ່ນັບອາສາເຮນເຂົ້າດ້ວຍ.

31ຄົນຂອງຝ່າຍກະສັດດາວິດໄດ້ຂ້າຄົນໃນເຜົ່າເບັນຢາມິນທີ່ເປັນທະຫານຂອງອັບເນຕາຍສາມຮ້ອຍຫົກສິບຄົນ.

32ໂຢອາບແລະທະຫານຂອງຕົນໄດ້ນຳເອົາຊາກສົບຂອງອາສາເຮນ ໄປຝັງໄວ້ຢູ່ໃນອຸບມຸງຄອບຄົວຂອງຕົນທີ່ເມືອງເບັດເລເຮັມ. ແລ້ວພວກເຂົາກໍຍ່າງຕະຫລອດຄືນກັບມາເຖິງເມືອງເຮັບໂຣນໃນຕອນເຊົ້າ.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →