2 Samuel 16

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →

1ເມື່ອກະສັດດາວິດຍ່າງກາຍເນີນພູໄປນ້ອຍໜຶ່ງ ໃນທັນໃດ ຊີບາຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເມຟີໂບເຊັດກໍມາພົບເພິ່ນ. ຊີບາມີລໍຢູ່ຄູ່ໜຶ່ງຊຶ່ງບັນທຸກເຂົ້າຈີ່ສອງຮ້ອຍກ້ອນ, ໝາກອະງຸ່ນແຫ້ງຮ້ອຍມັດ, ໝາກໄມ້ສົດຮ້ອຍມັດ ແລະນໍ້າອະງຸ່ນເຕັມໜຶ່ງຖົງ.

2ກະສັດດາວິດຖາມຊີບາວ່າ, “ເຈົ້າຈະເອົາຂອງເຫຼົ່ານີ້ໄປເຮັດຫຍັງ?” ຊີບາຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ລໍຄູ່ນີ້ເອົາມາໃຫ້ຄົນໃນຄອບຄົວຂອງທ່ານຂີ່ ສ່ວນເຂົ້າຈີ່ກັບໝາກໄມ້ເອົາມາໃຫ້ທະຫານຂອງທ່ານກິນ ແລະນໍ້າອະງຸ່ນນີ້ກໍເອົາມາໃຫ້ທະຫານຂອງທ່ານດື່ມ ເມື່ອພວກເຂົາອິດເມື່ອຍໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.”

3ກະສັດຖາມວ່າ, “ເມຟີໂບເຊັດ ຫລານຊາຍກະສັດໂຊນ ນາຍຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ?” ຊີບາຕອບວ່າ, “ລາວຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເພາະລາວໝັ້ນໃຈວ່າ ບັດນີ້ຊາວອິດສະຣາເອນຈະມອບອານາຈັກຂອງກະສັດໂຊນ ປູ່ຂອງລາວຄືນໃຫ້ລາວ.”

4ກະສັດກ່າວແກ່ຊີບາວ່າ, “ທຸກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງເມຟີໂບເຊັດກໍເປັນຂອງເຈົ້າ.” ຊີບາຕອບວ່າ, “ຂ້າແດ່ພະຣາຊາ ຂ້ານ້ອຍຍິນດີຮັບໃຊ້ທ່ານ ຂໍໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເປັນທີ່ພໍໃຈຂອງທ່ານເລື້ອຍໆເທີ້ນ.”

5ເມື່ອກະສັດດາວິດໄປຮອດເມືອງບາຮູຣິມພີ່ນ້ອງຄົນໜຶ່ງຂອງກະສັດໂຊນ ຊີເມອີລູກຊາຍຂອງເກຣາ ກໍອອກມາພົບກະສັດດາວິດພ້ອມທັງປ້ອຍດ່າເພິ່ນ.

6ເຖິງແມ່ນວ່າກະສັດດາວິດມີທະຫານ ແລະໜ່ວຍປ້ອງກັນຕົວອ້ອມເພິ່ນຢູ່ກໍຕາມ, ແຕ່ຊີເມອີກໍແກວ່ງກ້ອນຫີນໃສ່ເພິ່ນແລະພວກຂ້າຣາຊການຂອງເພິ່ນ.

7ລາວດ່າເພິ່ນແລະເວົ້າວ່າ, “ໜີໄປໃຫ້ພົ້ນ ໜີໄປໃຫ້ພົ້ນ ຜູ້ຮ້າຍຂ້າຄົນ ອາດຊະຍາກອນຜູ້ໂຫດຫ້ຽມ

8ເຈົ້າໄດ້ຢຶດອານາຈັກຂອງກະສັດໂຊນ ແລະບັດນີ້ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ລົງໂທດເຈົ້າຄືນ ເພາະເຈົ້າໄດ້ຂ້າຫລາຍຄົນໃນຄອບຄົວຂອງເພິ່ນ. ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ຍົກອານາຈັກໃຫ້ອັບຊາໂລມລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ; ສ່ວນຜູ້ຮ້າຍຂ້າຄົນດັ່ງເຈົ້າກໍໄດ້ແຕ່ຈິບຫາຍເທົ່ານັ້ນ.”

9ອາບີໄຊລູກຊາຍຂອງນາງເຊຣູອີຢາເວົ້າກັບກະສັດວ່າ, “ຂ້າແດ່ພະຣາຊາ ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງປ່ອຍໃຫ້ໝາໂຕນີ້ດ່າທ່ານຢູ່ຢ່າງນີ້? ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍອອກໄປຕັດຫົວມັນຖິ້ມສາ.”

10ກະສັດກ່າວຕໍ່ອາບີໄຊແລະໂຢອາບອ້າຍຂອງລາວວ່າ, “ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຂອງພວກເຈົ້າ ຖ້າຄຳປ້ອຍດ່ານັ້ນເປັນຍ້ອນພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ບອກລາວ ຜູ້ໃດແດ່ມີສິດຖາມວ່າ, ‘ເປັນຫຍັງລາວຈຶ່ງດ່າເຮົາ?”’

11ແລ້ວກະສັດດາວິດກໍກ່າວແກ່ອາບີໄຊກັບພວກຂ້າຣາຊການທຸກຄົນວ່າ, “ລູກຊາຍຂອງເຮົາເອງພະຍາຍາມຈະຂ້າເຮົາຢູ່; ສະນັ້ນ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງປະຫລາດໃຈກັບຄົນເບັນຢາມິນຜູ້ນີ້? ປ່ອຍໃຫ້ລາວດ່າເຮົາຢູ່ຢ່າງນັ້ນແຫຼະ ແລະຢ່າໄປຫຍຸ້ງກ່ຽວກັບລາວເລີຍ ເພາະພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ບອກໃຫ້ລາວເຮັດຢ່າງນັ້ນ.

12ບາງທີ ພຣະເຈົ້າຢາເວຈະສັງເກດເຫັນຄວາມທຸກໃຈຂອງເຮົາ ແລະພຣະເຈົ້າຢາເວຈະໂຜດອວຍພອນເຮົາແທນຄຳປ້ອຍດ່າຂອງລາວກໍໄດ້.”

13ແລ້ວກະສັດດາວິດກັບທະຫານຂອງເພິ່ນກໍອອກເດີນທາງຕໍ່ໄປ. ຊີເມອີຍ່າງຕາມຈົນເຖິງເນີນພູ ທັງປ້ອຍດ່າແລະແກວ່ງກ້ອນຫີນກັບຫວ່ານຂີ້ດິນໃສ່ພວກເຂົາ.

14ເມື່ອມາເຖິງແມ່ນໍ້າຈໍແດນ ກະສັດແລະທະຫານຂອງເພິ່ນກໍອິດເມື່ອຍອ່ອນເພຍຫລາຍ; ສະນັ້ນ ຈຶ່ງຢຸດພັກຜ່ອນຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນ.

15ຕໍ່ມາ ອັບຊາໂລມແລະຊາວອິດສະຣາເອນທັງໝົດກໍໄດ້ເຂົ້າມາໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ໂດຍມີອາຮີໂຕເຟນຮ່ວມຢູ່ດ້ວຍ.

16ເມື່ອຮູຊາຍຊາວອາກກິດເພື່ອນທີ່ສັດຊື່ຂອງກະສັດດາວິດໄດ້ພົບອັບຊາໂລມ ລາວຈຶ່ງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ຂໍໃຫ້ກະສັດ ຈົ່ງໝັ້ນຍືນ ຂໍໃຫ້ກະສັດ ຈົ່ງໝັ້ນຍືນ.”

17ອັບຊາໂລມຖາມລາວວ່າ, “ມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນແກ່ເຈົ້າກັບດາວິດ ເພື່ອນທີ່ເຈົ້າເຄີຍຈົງຮັກພັກດີ? ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ໄປກັບເພິ່ນ?”

18ຮູຊາຍຕອບວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຈະໄປໄດ້ຢ່າງໃດ? ຂ້ານ້ອຍຕ້ອງຢູ່ຝ່າຍຜູ້ທີ່ຖືກເລືອກເອົາໂດຍພຣະເຈົ້າຢາເວ, ໂດຍປະຊາຊົນເຫຼົ່ານີ້ ແລະໂດຍຊາວອິດສະຣາເອນທັງໝົດ ຂ້ານ້ອຍຈະຢູ່ກັບທ່ານ.

19ໃນທີ່ສຸດ ຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງຮັບໃຊ້ຜູ້ໃດ? ຖ້າບໍ່ຮັບໃຊ້ລູກຊາຍຂອງນາຍຂ້ານ້ອຍ. ຂ້ານ້ອຍເຄີຍຮັບໃຊ້ພໍ່ຂອງທ່ານຢ່າງໃດ ບັດນີ້ຂ້ານ້ອຍກໍຈະຮັບໃຊ້ທ່ານຢ່າງນັ້ນ.”

20ແລ້ວອັບຊາໂລມກໍຫັນໜ້າມາເວົ້າກັບອາຮີໂຕເຟນວ່າ, “ບັດນີ້ ພວກເຮົາກໍເຂົ້າມາຢູ່ທີ່ນີ້ແລ້ວ; ຂໍທ່ານຈົ່ງແນະນຳພວກເຮົາວ່າຄວນຈະເຮັດຢ່າງໃດ?”

21ອາຮີໂຕເຟນຕອບວ່າ, “ໃຫ້ທ່ານໄປສົມສູ່ກັບພວກເມຍນ້ອຍຂອງພໍ່ຂອງທ່ານທີ່ເພິ່ນໄດ້ປະໄວ້ໃຫ້ເຝົ້າຣາຊວັງ; ແລ້ວທຸກໆຄົນໃນຊາດອິດສະຣາເອນກໍຈະໄດ້ຮູ້ວ່າ ທ່ານກັບພໍ່ຂອງທ່ານເປັນສັດຕູກັນ ແລະພວກທີ່ຕິດຕາມທ່ານກໍຈະມີກຳລັງໃຈຫລາຍຂຶ້ນ.”

22ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງກາງຜ້າເຕັນໃສ່ເທິງຫລັງຄາພຽງຂອງຣາຊວັງ ແລະອັບຊາໂລມກໍເຂົ້າໄປສົມສູ່ກັບພວກເມຍນ້ອຍຂອງພໍ່ຕົນຕໍ່ໜ້າທຸກຄົນ.

23ໃນເວລານັ້ນ ຄຳແນະນຳໃດໆທີ່ມາຈາກອາຮີໂຕເຟນເປັນທີ່ຍອມຮັບກັນວ່າເປັນຄຳເວົ້າຂອງພຣະເຈົ້າ; ທັງກະສັດດາວິດແລະອັບຊາໂລມກໍໄດ້ປະຕິບັດຕາມ.

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →