2 Samuel 3

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1ການຕໍ່ສູ້ກັນລະຫວ່າງຝ່າຍສະໜັບສະໜູນຄອບຄົວຂອງກະສັດໂຊນ ແລະຝ່າຍສະໜັບສະໜູນຄອບຄົວຂອງກະສັດດາວິດ ໄດ້ດຳເນີນໄປເປັນເວລານານ. ໃນຂະນະທີ່ກະສັດດາວິດເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນນັ້ນ ຝ່າຍຄູ່ແຂ່ງຂອງເພິ່ນກໍອ່ອນກຳລັງລົງ.

2ລູກຊາຍຫົກຄົນຂອງກະສັດດາວິດທີ່ເກີດຢູ່ໃນເມືອງເຮັບໂຣນ ຕາມລຳດັບການເກີດມີດັ່ງນີ້: ອຳໂນນ ຜູ້ທີ່ເປັນແມ່ແມ່ນນາງອາຮີໂນອາມ ຊາວຢິດຊະເຣນ;

3ກີເລອາບ ຜູ້ທີ່ເປັນແມ່ແມ່ນນາງອາບີກາຍຊາວກາເມນ ເມຍໝ້າຍຂອງນາບານ; ອັບຊາໂລມ ຜູ້ທີ່ເປັນແມ່ແມ່ນນາງມາອາກາ ລູກສາວຂອງກະສັດຕານໄມແຫ່ງເກຊູ;

4ອາໂດນີຢາ ຜູ້ທີ່ເປັນແມ່ແມ່ນນາງຮັກກິດ; ເຊຟາຕີຢາ ຜູ້ທີ່ເປັນແມ່ແມ່ນນາງອາບີຕານ;

5ອິດທະເລອາມ ຜູ້ທີ່ເປັນແມ່ແມ່ນນາງເອັກລາ. ພວກລູກຊາຍເຫຼົ່ານີ້ເກີດຢູ່ໃນເມືອງເຮັບໂຣນ.

6ໃນຂະນະທີ່ການຕໍ່ສູ້ກັນດຳເນີນຕໍ່ໄປ ລະຫວ່າງກຳລັງຂອງດາວິດ ແລະກຳລັງທີ່ຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ຄອບຄົວກະສັດໂຊນ ອັບເນກໍມີອຳນາດຫລາຍຂຶ້ນໃນທ່າມກາງພັກພວກຂອງກະສັດໂຊນ.

7ມື້ໜຶ່ງ ອີຊະໂບເຊັດລູກຊາຍຂອງກະສັດໂຊນກ່າວຫາວ່າ ອັບເນໄດ້ຮ່ວມນອນກັບເມຍນ້ອຍຂອງກະສັດໂຊນຄື: ນາງຣິຊະປາລູກສາວຂອງອາອີຢາ.

8ເລື່ອງນີ້ພາໃຫ້ອັບເນໂກດຮ້າຍທີ່ສຸດ ລາວຈຶ່ງຮ້ອງອອກມາວ່າ, “ເຈົ້າຄິດວ່າຂ້ອຍທໍລະຍົດຕໍ່ກະສັດໂຊນຊັ້ນບໍ? ເຈົ້າຄິດວ່າຂ້ອຍກຳລັງຮັບໃຊ້ຢູດາຊັ້ນບໍ? ແຕ່ໃດໆມາ ຂ້ອຍໄດ້ສະແດງຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ພໍ່ຂອງເຈົ້າ, ຕໍ່ອ້າຍນ້ອງຂອງເພິ່ນ ແລະຕໍ່ໝູ່ເພື່ອນຂອງເພິ່ນ ແລະຂ້ອຍໄດ້ປົກປ້ອງຄຸ້ມຄອງເຈົ້າໄວ້ ບໍ່ໃຫ້ຕົກຢູ່ໃນກຳມືຂອງກະສັດດາວິດ, ແຕ່ເຖິງປານນັ້ນ ໃນວັນນີ້ເຈົ້າຍັງຊອກຫາຄວາມຜິດໃສ່ຂ້ອຍກ່ຽວກັບເລື່ອງຜູ້ຍິງຊັ້ນບໍ?

9ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ສາບານກັບດາວິດວ່າ ພຣະອົງຈະເອົາອານາຈັກໄປຈາກກະສັດໂຊນ ແລະເຊື້ອສາຍຂອງເພິ່ນ; ແລ້ວພຣະອົງກໍຈະໃຫ້ດາວິດຂຶ້ນເປັນກະສັດປົກຄອງຊາວອິດສະຣາເອນແລະຊາວຢູດາ ຕັ້ງແຕ່ເມືອງດານທາງພາກເໜືອ ຈົນເຖິງເບເອນເຊບາທາງພາກໃຕ້. ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ເຮັດສິ່ງນີ້ໃຫ້ກາຍເປັນຈິງ ກໍຂໍພຣະເຈົ້າລົງໂທດຂ້ອຍໃຫ້ເຖິງຕາຍເຖີດ.”

11ອີຊະໂບເຊັດຢ້ານກົວອັບເນຫລາຍຈົນເວົ້າບໍ່ອອກ.

12ໃນເວລານັ້ນ ດາວິດຍັງຢູ່ໃນເມືອງເຮັບໂຣນ ອັບເນຈຶ່ງໄດ້ສົ່ງຜູ້ນຳຂ່າວໄປຫາເພິ່ນເພື່ອບອກວ່າ, “ແມ່ນຜູ້ໃດຈະປົກຄອງດິນແດນນີ້? ຈົ່ງຕົກລົງກັບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະຊ່ວຍນຳເອົາຊາວອິດສະຣາເອນທັງໝົດມາເປັນຝ່າຍຂອງທ່ານ.”

13ດາວິດຕອບວ່າ, “ດີແລ້ວ ເຮົາຈະເຮັດສັນຍາກັບເຈົ້າ, ແຕ່ມີເງື່ອນໄຂຢູ່ວ່າເມື່ອເຈົ້າມາພົບເຮົາ ໃຫ້ເຈົ້ານຳເອົາມີການລູກສາວຂອງກະສັດໂຊນມາໃຫ້ເຮົາ.”

14ຝ່າຍດາວິດຍັງໄດ້ສົ່ງຄົນນຳຂ່າວໄປບອກອີຊະໂບເຊັດວ່າ, “ຂໍໃຫ້ສົ່ງມີການ ເມຍຂອງເຮົາມາໃຫ້ເຮົາ. ເຮົາໄດ້ເອົາໜັງຫຸ້ມປາຍອະໄວຍະວະລັບຊາຍຟີລິດສະຕິນຮ້ອຍຄົນ ເປັນຄ່າດອງເພື່ອເອົານາງເປັນເມຍ.”

15ສະນັ້ນ ອີຊະໂບເຊັດຈຶ່ງໃຫ້ຄົນໄປນຳເອົານາງມີການມາແຕ່ເຮືອນຜົວຂອງນາງຄືປານຕີເອນລູກຊາຍລາອິດ.

16ສ່ວນປານຕີເອນກໍຮ້ອງໄຫ້ຕາມເມຍຂອງຕົນໄປຈົນເຖິງເມືອງບາຮູຣິມ. ແຕ່ເມື່ອອັບເນບອກລາວວ່າ, “ຈົ່ງກັບເມືອສາ.” ລາວຈຶ່ງກັບເມືອ.

17ແລ້ວອັບເນກໍໄປເວົ້າກັບພວກຜູ້ນຳຊາວອິດສະຣາເອນວ່າ, “ດົນນານມາແລ້ວທີ່ພວກທ່ານຢາກໃຫ້ດາວິດເປັນກະສັດຂອງພວກທ່ານ.

18ບັດນີ້ ແມ່ນໂອກາດຂອງພວກທ່ານແລ້ວ. ຈົ່ງຈື່ຈຳຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ກ່າວວ່າ ‘ເຮົາຈະໃຊ້ດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ໄປຊ່ວຍເອົາຊາວອິດສະຣາເອນປະຊາຊົນຂອງເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກພວກຟີລິດສະຕິນ ແລະຈາກສັດຕູທັງຫລາຍຂອງພວກເຂົາ.”’

19ອັບເນຍັງໄດ້ບອກປະຊາຊົນເຜົ່າເບັນຢາມິນເຊັ່ນດຽວກັນ. ແລ້ວລາວກໍໄດ້ໄປທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນເພື່ອບອກດາວິດ ເຖິງສິ່ງທີ່ປະຊາຊົນເບັນຢາມິນແລະປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນໄດ້ຕົກລົງກັນທີ່ຈະດຳເນີນການ.

20ເມື່ອອັບເນພ້ອມທັງຊາຍຊາວຄົນໄດ້ມາຫາດາວິດນັ້ນ ເພິ່ນໄດ້ຈັດງານລ້ຽງພວກເຂົາ.

21ອັບເນບອກດາວິດວ່າ, “ບັດນີ້ ຂ້ານ້ອຍຈະຕ້ອງໄປຮວບຮວມເອົາຊາວອິດສະຣາເອນທັງໝົດມາໃຫ້ທ່ານ. ພວກເຂົາຈະຍອມຮັບເອົາທ່ານໃຫ້ເປັນກະສັດ ແລະທ່ານກໍຈະໄດ້ຮັບຕາມທີ່ທ່ານໄດ້ຕັ້ງໃຈໄວ້ນານມາແລ້ວ ແລະຈະໄດ້ປົກຄອງດິນແດນທັງໝົດ.” ແລ້ວດາວິດກໍຮັບຮອງຄວາມປອດໄພໃຫ້ແກ່ອັບເນ ແລະສົ່ງລາວກັບເມືອ.

22ຕໍ່ມາ ໂຢອາບແລະບັນດາຂ້າຣາຊການຄົນອື່ນໆຂອງດາວິດ ກໍກັບມາແຕ່ການປຸ້ນສະດົມ. ພວກເຂົານຳເອົາສິ່ງຂອງຢ່າງຫລວງຫລາຍທີ່ຢຶດໄດ້ມາ, ແຕ່ອັບເນບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນເມືອງເຮັບໂຣນກັບດາວິດ ເພາະເພິ່ນໄດ້ສົ່ງລາວກັບເມືອໂດຍຮັບຮອງຄວາມປອດໄພໃຫ້ແກ່ລາວແລ້ວ.

23ເມື່ອໂຢອາບແລະຄົນຂອງລາວມາຮອດ ໄດ້ມີຄົນມາບອກໂຢອາບວ່າ, ອັບເນລູກຊາຍຂອງເນຣະໄດ້ມາຫາກະສັດ ແລະເພິ່ນໄດ້ສົ່ງລາວກັບເມືອ ໂດຍຮັບຮອງຄວາມປອດໄພໃຫ້ແກ່ລາວ.

24ດັ່ງນັ້ນ ໂຢອາບຈຶ່ງໄປຖາມກະສັດວ່າ, “ອັບເນໄດ້ມາຫາທ່ານ ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງປ່ອຍໃຫ້ລາວກັບຄືນໄປຢ່າງນັ້ນ? ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງເຮັດເຊັ່ນນີ້?

25ທ່ານເອງຄົງຮູ້ດີວ່າອັບເນລູກຊາຍຂອງເນຣະມານີ້ເພື່ອລໍ້ລວງທ່ານ ແລະເພື່ອສືບເອົາເລື່ອງຕ່າງໆທີ່ທ່ານເຮັດ ຕະຫລອດທັງທຸກບ່ອນທີ່ທ່ານໄປ.”

26ເມື່ອໂຢອາບລາຈາກກະສັດດາວິດໄປແລ້ວ ລາວກໍສົ່ງຄົນນຳຂ່າວໄປເອີ້ນອັບເນມາຫາ. ພວກເຂົາໄດ້ນຳອັບເນມາຈາກນໍ້າສ້າງທີ່ຊີຣາ, ແຕ່ດາວິດບໍ່ຮູ້ເລື່ອງນີ້ແຕ່ຢ່າງໃດ.

27ເມື່ອອັບເນມາເຖິງເມືອງເຮັບໂຣນ ໂຢອາບຈຶ່ງພາລາວຫລີກໄປທາງປະຕູເມືອງໂດຍທຳທ່າວ່າຢາກເວົ້າກັບລາວເປັນທາງສ່ວນຕົວ. ໃນທີ່ນັ້ນ ໂຢອາບໄດ້ໃຊ້ມີດແທງທີ່ທ້ອງຂອງລາວ. ອັບເນຖືກລອບສັງຫານເຊັ່ນນີ້ ເພາະລາວໄດ້ຂ້າອາສາເຮນນ້ອງຊາຍໂຢອາບ.

28ເມື່ອດາວິດຮູ້ເລື່ອງນີ້ ເພິ່ນຈຶ່ງກ່າວວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະອານາຈັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອງ ບໍ່ມີຄວາມຜິດແຕ່ປະການໃດຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າຢາເວຕະຫຼອດໄປໃນເລື່ອງທີ່ອັບເນລູກຊາຍຂອງເນຣະຖືກຂ້າ,

29ຂໍໃຫ້ການລົງໂທດຕົກຖືກໂຢອາບ ແລະຄອບຄົວຂອງລາວທັງໝົດ. ຂໍໃຫ້ເຊື້ອສາຍຂອງໂຢອາບທຸກຄົນເປັນພະຍາດໜອງໃນ ເປັນຂີ້ທູດ, ເປັນຄົນເຮັດວຽກເຮືອນດັ່ງຜູ້ຍິງ ຖືກຂ້າໃນສະໜາມຮົບ ຫລືຂາດອາຫານການກິນ.”

30ໂຢອາບແລະອາບີໄຊນ້ອງຊາຍຂອງຕົນໄດ້ລອບສັງຫານອັບເນເພື່ອແກ້ແຄ້ນ ເພາະອັບເນໄດ້ຂ້າອາສາເຮນນ້ອງຊາຍຂອງພວກເຂົາໃນສະໜາມຮົບທີ່ກີເບໂອນ.

31ແລ້ວດາວິດກໍສັ່ງໃຫ້ໂຢອາບ ແລະຄອບຄົວຂອງຕົນ ຈີກເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງພວກເຂົາ ແລະໃສ່ຜ້າກະສອບເຂົ້າໄວ້ທຸກໃຫ້ອັບເນ. ໃນພິທີສົ່ງສະການ ກະສັດດາວິດໄດ້ຍ່າງຕາມຫລັງຫີບສົບຂອງອັບເນ.

32ຊາກສົບຂອງອັບເນໄດ້ຖືກຝັງໄວ້ທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນ. ທີ່ຂຸມຝັງສົບ ກະສັດໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ສຽງດັງ ແລະປະຊາຊົນກໍຮ້ອງໄຫ້ເຊັ່ນດຽວກັນ.

33ກະສັດດາວິດໄດ້ຮ້ອງເພງໄວ້ອາໄລໃຫ້ອັບເນດັ່ງນີ້: “ເປັນຫຍັງອັບເນຈຶ່ງຕາຍດັ່ງຄົນໂງ່ຈ້ານໍ? ມືລາວບໍ່ໄດ້ຖືກມັດແຕ່ປະການໃດທັງສິ້ນ ແລະຕີນລາວນັ້ນກໍບໍ່ໄດ້ຖືກລ່າມໂສ້ໃສ່; ລາວຕາຍຖິ້ມລ້າໆດ້ວຍສີມືຄາດຕະກອນ.” ແລະປະຊາຊົນທັງຫລາຍຕ່າງກໍຮ້ອງໄຫ້ຫາອັບເນອີກ.

35ຕະຫລອດທັງວັນ ປະຊາຊົນທັງໝົດໄດ້ພະຍາຍາມໃຫ້ກະສັດດາວິດກິນອາຫານ, ແຕ່ເພິ່ນກັບສັນຍາຢ່າງໜັກແໜ້ນວ່າ, “ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າລົງໂທດຂ້ານ້ອຍເຖິງຕາຍເຖີດ ຖ້າຂ້ານ້ອຍກິນສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງກ່ອນຕາເວັນຕົກດິນ.”

36ເມື່ອປະຊາຊົນເຫັນເຊັ່ນນີ້ ພວກເຂົາກໍມີຄວາມພໍໃຈໃນຕົວເພິ່ນ. ທຸກສິ່ງທີ່ກະສັດໄດ້ເຮັດລົງໄປນັ້ນເປັນທີ່ພໍໃຈປະຊາຊົນ.

37ຄົນຂອງກະສັດດາວິດທຸກຄົນກັບປະຊາຊົນທັງໝົດຂອງຊາດອິດສະຣາເອນ ຕ່າງກໍເຂົ້າໃຈວ່າ ກະສັດບໍ່ມີສ່ວນຮູ້ເຫັນໃດໆໃນການລອບສັງຫານອັບເນລູກຊາຍຂອງເນຣະ.

38ກະສັດກ່າວແກ່ບັນດາຂ້າຣາຊການຂອງຕົນວ່າ, “ພວກທ່ານຮູ້ບໍວ່າວັນນີ້ ມີຜູ້ນຳຄົນສຳຄັນໃນຊາດອິດສະຣາເອນໄດ້ຕາຍໄປ.

39ເຖິງແມ່ນວ່າເຮົາເປັນກະສັດທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຫົດສົງ, ແຕ່ເຮົາກໍຮູ້ສຶກອ່ອນແອໃນວັນນີ້. ພວກລູກຊາຍຂອງນາງເຊຣູອີຢານີ້ຊ່າງໂຫດຮ້າຍແກ່ເຮົາແທ້ນໍ ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າຢາເວລົງໂທດຄາດຕະກອນເຫຼົ່ານີ້ ຕາມທີ່ພວກເຂົາຄວນຈະໄດ້ຮັບເຖີດ.”

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →