2 Samuel 15

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →

1ຕໍ່ມາ ອັບຊາໂລມໄດ້ຈັດຫາລົດຮົບແລະມ້າຫລາຍໂຕສຳລັບຕົນ ພ້ອມທັງທະຫານປ້ອງກັນຕົວຫ້າສິບຄົນ.

2ອັບຊາໂລມຈະຕ້ອງລຸກແຕ່ເຊົ້າ ແລະໄປຢືນຢູ່ທີ່ທາງປະຕູກຳແພງເມືອງ. ເມື່ອໃດເຫັນຄົນທີ່ມີເລື່ອງຜິດຖຽງກັນ ເພື່ອຈະໄປຫາກະສັດຕັດສິນຄວາມໃຫ້ ອັບຊາໂລມຈະຕ້ອງໄປເອີ້ນຄົນນັ້ນມາ ແລະຖາມລາວວ່າ, “ເຈົ້າມາແຕ່ໃສ?” ແລະຫລັງຈາກຄົນນັ້ນໄດ້ບອກລາວເຖິງເຜົ່າທີ່ຕົນສັງກັດຢູ່ແລ້ວ

3ອັບຊາໂລມກໍຈະເວົ້າໂລດວ່າ, “ເບິ່ງແມ ຄະດີຂອງເຈົ້າກໍດີແລະຖືກຕ້ອງ ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ຕາງໜ້າຂອງກະສັດເພື່ອຈະຟັງຄະດີຂອງເຈົ້າ.”

4ລາວຈະເວົ້າຕື່ມວ່າ, “ຖ້າຂ້ອຍໄດ້ເປັນຜູ້ຕັດສິນຄວາມແລ້ວ ເມື່ອຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງມີເລື່ອງຕໍ່ກັນ ຫລືນຳຄຳຮ້ອງທຸກໄປຫາຂ້ອຍ ຂ້ອຍຈະໃຫ້ຄວາມເປັນທຳແກ່ລາວ.”

5ເມື່ອມີຊາຍຄົນໃດເຂົ້າມາກົ້ມຂາບອັບຊາໂລມ ລາວກໍຈະເດ່ມືອອກໄປກອດແລະຈູບຄົນນັ້ນ.

6ລາວປະຕິບັດຢ່າງນີ້ກັບຊາວອິດສະຣາເອນທຸກຄົນ ທີ່ມາຫາກະສັດເພື່ອໃຫ້ເພິ່ນຕັດສິນຄວາມໃຫ້; ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງມີຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ລາວ.

7ຫລັງຈາກນັ້ນມາສີ່ປີ ອັບຊາໂລມໄດ້ເວົ້າກັບກະສັດດາວິດວ່າ, “ຂໍຊົງໂຜດອະນຸຍາດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍໄປເມືອງເຮັບໂຣນແດ່ທ້ອນ ເພື່ອໄປປະຕິບັດຕາມທີ່ໄດ້ສັນຍາໄວ້ກັບພຣະເຈົ້າຢາເວ.

8ເມື່ອຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ເມືອງເກຊູໃນຊີເຣຍນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ສາບານໄວ້ວ່າ, ຖ້າພຣະເຈົ້າຢາເວໃຫ້ຂ້ານ້ອຍກັບຄືນມາທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຂ້ານ້ອຍຈະນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຢາເວທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນ.”

9ກະສັດຕອບວ່າ, “ຈົ່ງໄປດີເທີ້ນ.” ແລ້ວອັບຊາໂລມກໍຈາກໄປສູ່ເມືອງເຮັບໂຣນ.

10ແຕ່ລາວໄດ້ສົ່ງຄົນນຳຂ່າວໄປບອກທຸກໆເຜົ່າໃນຊາດອິດສະຣາເອນວ່າ, “ເມື່ອໃດທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງແກດັງຂຶ້ນ ໃຫ້ພວກເຈົ້າຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ‘ອັບຊາໂລມໄດ້ເປັນກະສັດທີ່ເມືອງເຮັບໂຣນແລ້ວ.”’

11ອັບຊາໂລມໄດ້ເຊີນເອົາສອງຮ້ອຍຄົນ ຈາກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄປກັບຕົນ. ພວກເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ຮູ້ເຖິງແຜນການກະບົດນີ້ແຕ່ຢ່າງໃດ ແລະພາກັນໄປດ້ວຍຄວາມບໍຣິສຸດໃຈ.

12ແລະໃນຂະນະທີ່ອັບຊາໂລມຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຢູ່ນັ້ນ ລາວກໍໄດ້ສົ່ງຄົນໄປທີ່ເມືອງກີໂລ ເພື່ອນຳເອົາອາຮີໂຕເຟນທີ່ປຶກສາຄົນໜຶ່ງຂອງກະສັດດາວິດ. ການກະບົດຕໍ່ກະສັດກໍໜັກຫລາຍຂຶ້ນ ແລະຜູ້ຕິດຕາມອັບຊາໂລມກໍເພີ່ມຈຳນວນຂຶ້ນເລື້ອຍໆ.

13ຄົນນຳຂ່າວໄດ້ມາລາຍງານຕໍ່ກະສັດດາວິດວ່າ, “ຊາວອິດສະຣາເອນກຳລັງປະຕິຍານຕົນຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ອັບຊາໂລມ.”

14ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດດາວິດຈຶ່ງສັ່ງພວກຂ້າຣາຊການທັງໝົດທີ່ຢູ່ກັບເພິ່ນໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມວ່າ, “ຖ້າພວກເຮົາຢາກປົບໜີຈາກອັບຊາໂລມ ໃຫ້ປົບໜີໄປໄວໆດຽວນີ້ໂລດ ຫລືຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ໃນບໍ່ຊ້າລາວຈະມາຮອດທີ່ນີ້ ແລະຕໍ່ສູ້ພວກເຮົາໃຫ້ພ່າຍແພ້ແລະຂ້າທຸກຄົນໃນເມືອງນີ້ຖິ້ມ.”

15ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ແມ່ນແລ້ວ ກະສັດເຈົ້າຂ້າ ພວກຂ້ານ້ອຍພ້ອມທີ່ຈະເຮັດທຸກສິ່ງຕາມທີ່ທ່ານສັ່ງ.”

16ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດພ້ອມທຸກຄົນໃນຄອບຄົວ ແລະບັນດາຂ້າຣາຊການຈຶ່ງພາກັນໜີໄປ ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ເມຍນ້ອຍສິບຄົນ ທີ່ເພິ່ນປະໄວ້ໃຫ້ເຝົ້າຣາຊວັງ.

17ຂະນະທີ່ກະສັດແລະບັນດາຂ້າຣາຊການກຳລັງຍ່າງອອກໄປຈາກເມືອງນັ້ນ ກໍມາຢຸດຢູ່ທີ່ເຮືອນຫລັງສຸດທ້າຍ.

18ພວກຂ້າຣາຊການທັງໝົດໄດ້ຢືນຢູ່ ບັນດາຊາວເກເຣັດແລະຊາວເປເລັດກັບຄົນກາດຫົກຮ້ອຍຄົນ ທີ່ໄດ້ຕິດຕາມເພິ່ນມາຈາກເມືອງກາດນັ້ນ ກໍໄດ້ຍ່າງຜ່ານເພິ່ນໄປເໝືອນກັນ.

19ແລ້ວກະສັດກໍເວົ້າກັບອິດໄຕ ຫົວໜ້າຂອງທະຫານເຫຼົ່ານັ້ນວ່າ, “ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງມາກັບພວກເຮົາ? ຄືນໄປຢູ່ກັບກະສັດອົງໃໝ່ສາ. ເຈົ້າເປັນຄົນຕ່າງດ້າວ ເປັນອົບພະຍົບທີ່ໜີຈາກບ້ານເມືອງມາ.

20ເຈົ້າອາໄສຢູ່ໃນທີ່ນີ້ເປັນພຽງເວລາສັ້ນໆເທົ່ານັ້ນ ເຫດໃດເຈົ້າຈະຕ້ອງຊັດເຊພະເນຈອນໄປກັບເຮົາຢ່າງນີ້? ເຮົາເອງຍັງບໍ່ຮູ້ຈັກວ່າຈະໄປທາງໃດ. ຈົ່ງກັບຄືນເມືອສາ ແລະພາເພື່ອນຮ່ວມຊາດຂອງເຈົ້າກັບຄືນເມືອດ້ວຍ. ຂໍພຣະເຈົ້າຢາເວໂຜດສຳແດງຄວາມຮັກ ແລະຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ເຈົ້າເຖີດ.”

21ແຕ່ອິດໄຕຕອບວ່າ, “ໂດຍພຣະເຈົ້າຢາເວອົງຊົງພຣະຊົນຢູ່ ແລະກະສັດອົງເປັນເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍມີຊີວິດຢູ່; ຂ້ານ້ອຍຈະໄປກັບກະສັດອົງເປັນເຈົ້ານາຍຂອງຂ້ານ້ອຍທຸກທີ່ທຸກບ່ອນ ເຖິງແມ່ນຈະຕາຍຫຼືມີຊີວິດຢູ່, ໃນບ່ອນນັ້ນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານຈະຢູ່ດ້ວຍ.”

22ກະສັດດາວິດຕອບວ່າ, “ດີແລ້ວ ຈົ່ງເດີນທາງຕໍ່ໄປສາ.” ດັ່ງນັ້ນ ອິດໄຕພ້ອມທະຫານທຸກຄົນຂອງຕົນແລະລູກເມຍຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງເດີນທາງຕໍ່ໄປ.

23ໃນຂະນະທີ່ພວກຕິດຕາມກະສັດດາວິດກຳລັງອອກໄປນັ້ນ ປະຊາຊົນກໍຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍສຽງດັງ. ສ່ວນກະສັດກັບຄົນທັງຫລາຍຂອງເພິ່ນກໍໄດ້ຂ້າມຫ້ວຍກິດໂຣນ ແລະມຸ່ງໜ້າໄປສູ່ຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ.

24ປະໂຣຫິດຊາດົກໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນກັບຊາວເລວີ ຜູ້ທີ່ຫາມຫີບພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາປົງຫີບຂອງພຣະເຈົ້າລົງ ແລະບໍ່ໄດ້ຫາມຫີບນັ້ນຈົນປະຊາຊົນອອກໄປໝົດຈາກເມືອງ. ປະໂຣຫິດອາບີອາທາກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນຄືກັນ.

25ແລ້ວກະສັດກໍກ່າວແກ່ຊາດົກວ່າ, “ຈົ່ງເອົາຫີບຂອງພຣະເຈົ້າກັບເມືອສາ ຖ້າພຣະເຈົ້າຢາເວພໍໃຈກັບເຮົາ ໃນມື້ໜຶ່ງຂ້າງໜ້າ ພຣະອົງຈະໃຫ້ເຮົາກັບຄືນມາເຫັນຫີບນີ້ແລະເຫັນບ່ອນທີ່ຫີບນີ້ຕັ້ງຢູ່.

26ແຕ່ຖ້າພຣະອົງບໍ່ພໍໃຈນຳເຮົາ ກໍຂໍໃຫ້ພຣະອົງເຮັດຕໍ່ເຮົາຕາມທີ່ພຣະອົງຕ້ອງການເຖີດ.”

27ກະສັດດາວິດກ່າວແກ່ຊາດົກຕໍ່ໄປວ່າ, “ເບິ່ງດູ ຈົ່ງພາອາຮີມາອາດລູກຊາຍຂອງທ່ານ ແລະໂຢນາທານລູກຊາຍຂອງອາບີອາທາ ກັບເມືອໃນເມືອງຢ່າງສະຫງົບສຸກເທີ້ນ.

28ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ເຮົາຈະຄອຍຖ້າຢູ່ໃກ້ກັບບ່ອນຂ້າມແມ່ນໍ້າໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານ ຈົນກວ່າເຮົາຈະໄດ້ຮັບຂ່າວຈາກທ່ານ.”

29ດັ່ງນັ້ນ ຊາດົກແລະອາບີອາທາຈຶ່ງຫາມຫີບຂອງພຣະເຈົ້າກັບຄືນເມືອນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

30ກະສັດດາວິດໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຂຶ້ນໄປເທິງພູເຂົາໝາກກອກເທດ; ເພິ່ນປະຕີນເປົ່າແລະເອົາຜ້າຄຸມຫົວໄວ້ເປັນເຄື່ອງໝາຍສະແດງເຖິງຄວາມໂສກເສົ້າ. ທຸກຄົນທີ່ຕິດຕາມເພິ່ນໄປນັ້ນກໍເອົາຜ້າຄຸມຫົວແລະຮ້ອງໄຫ້ເໝືອນກັນ.

31ເມື່ອມີຄົນມາບອກກະສັດດາວິດວ່າ, ອາຮີໂຕເຟນກໍຮ່ວມເປັນກະບົດກັບອັບຊາໂລມດ້ວຍ ກະສັດຈຶ່ງພາວັນນາອະທິຖານວ່າ, “ຂ້າແດ່ພຣະເຈົ້າຢາເວ ຂໍພຣະອົງເຮັດໃຫ້ຄຳແນະນຳຂອງອາຮີໂຕເຟນໃຊ້ການບໍ່ໄດ້ເຖີດ.”

32ເມື່ອກະສັດດາວິດຂຶ້ນໄປຮອດເທິງເນີນພູບ່ອນມີທີ່ນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ, ຮູຊາຍຄົນຊາວເມືອງອາກກິດ ແລະເປັນເພື່ອນສະໜິດຂອງເພິ່ນກໍມາພົບ. ລາວຈີກເສື້ອຜ້າແລະໂຮຍຂີ້ຝຸ່ນດິນໃສ່ຫົວ.

33ກະສັດດາວິດກ່າວແກ່ລາວວ່າ, “ຖ້າເຈົ້າມາກັບຂ້ອຍ ເຈົ້າກໍຊ່ວຍຫຍັງແກ່ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ດອກ

34ແຕ່ເຈົ້າຊ່ວຍຂ້ອຍໄດ້ໂດຍກັບຄືນເມືອຢູ່ໃນເມືອງ ແລະບອກອັບຊາໂລມວ່າ, ເຈົ້າຈະຮັບໃຊ້ລາວຢ່າງສັດຊື່ດັ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ຮັບໃຊ້ພໍ່ຂອງລາວ. ແລະໃຫ້ເຈົ້າເຮັດທຸກສິ່ງສຸດຄວາມສາມາດ ເພື່ອຄັດຄ້ານຄຳແນະນຳຂອງອາຮີໂຕເຟນ.

35ປະໂຣຫິດຊາດົກແລະອາບີອາທາກໍຈະຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໃຫ້ເຈົ້າບອກລາວທຸກສິ່ງຕາມທີ່ເຈົ້າໄດ້ຍິນໃນຣາຊວັງ.

36ອາຮີມາອາດລູກຊາຍຂອງຊາດົກກັບໂຢນາທານລູກຊາຍຂອງອາບີອາທາກໍຢູ່ກັບພວກເພິ່ນດ້ວຍ. ໃຫ້ເຈົ້າສົ່ງພວກເຂົານຳຂ່າວທີ່ເຈົ້າຮວບຮວມໄດ້ທັງໝົດມາບອກຂ້ອຍ.”

37ດັ່ງນັ້ນ ຮູຊາຍເພື່ອນສະໜິດຂອງກະສັດດາວິດຈຶ່ງກັບຄືນເມືອໃນເມືອງ ຊຶ່ງພໍດີເປັນເວລາທີ່ອັບຊາໂລມມາຮອດ.

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →