Luke 15

Burmese MCLZV

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →

1အခြန္ခံသူမ်ားႏွင့္အပယ္ခံသူအေပါင္း တို႔သည္ ကိုယ္ေတာ္၏တရားေတာ္ကိုၾကားနာ ရန္အထံေတာ္သို႔ခ်ဥ္းကပ္ၾက၏။-

2ဖာရိရွဲမ်ားႏွင့္က်မ္းတတ္ဆရာမ်ားက ``ဤ သူသည္အျပစ္ကူးသူမ်ားအားလက္ခံ၍ သူတို႔ႏွင့္အတူစားေသာက္ပါသည္တကား'' ဟုညည္းတြားေျပာဆိုၾက၏။-

3ထိုအခါကိုယ္ေတာ္သည္ပုံဥပမာေဆာင္၍၊

4``သင္တို႔တြင္တစ္စုံတစ္ေယာက္ေသာသူသည္ သိုးအေကာင္တစ္ရာရွိ၍တစ္ေကာင္ေပ်ာက္ လၽွင္မည္သို႔ျပဳမည္နည္း။ သူသည္က်န္ကိုးဆယ့္ ကိုးေကာင္ကိုစားက်က္တြင္ထားခဲ့၍ ေပ်ာက္ ေသာသိုးကိုမေတြ႕မခ်င္းရွာမည္မဟုတ္ ေလာ။-

5ထိုသိုးကိုေတြ႕ေသာအခါ ရႊင္လန္းဝမ္းေျမာက္ စြာျဖင့္ပခုံးထက္တြင္တင္၍ထမ္းလာလိမ့္ မည္။-

6အိမ္သို႔ျပန္ေရာက္ေသာအခါမိတ္ေဆြႏွင့္အိမ္နီး ခ်င္းတို႔ကိုေခၚကာ`ေပ်ာက္ေသာသိုးကိုငါျပန္ ေတြ႕ၿပီ။ ငါႏွင့္အတူရႊင္လန္းဝမ္းေျမာက္ၾကေလာ့' ဟုဆိုလိမ့္မည္။-

7ထိုနည္းတူစြာေနာင္တရရန္မလိုေသာဂုဏ္ အသေရရွိသူကိုးဆယ့္ကိုးေယာက္အတြက္ ထက္ အျပစ္ကူးသူတစ္ေယာက္ေနာင္တရသည့္ အတြက္ေကာင္းကင္ဘုံတြင္ပို၍ရႊင္လန္းဝမ္း ေျမာက္ျခင္းရွိလိမ့္မည္ဟုငါဆိုသည္။

8``တစ္နည္းကား၊ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးသည္မိမိ မွာရွိသည့္ဒဂၤါးဆယ္ျပားအနက္တစ္ျပားေပ်ာက္ သြား၏။ ထိုအခါသူသည္မီးထြန္း၍ အိမ္ကို လွည္းက်င္းကာမေတြ႕မခ်င္းေသခ်ာစြာရွာ မည္မဟုတ္ေလာ။-

9သူသည္ထိုဒဂၤါးကိုေတြ႕ေသာအခါမိတ္ေဆြႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္းတို႔ကိုေခၚ၍`ေပ်ာက္သြားေသာဒဂၤါး ကိုငါျပန္ေတြ႕ၿပီ။ ငါႏွင့္အတူရႊင္လန္းဝမ္း ေျမာက္ၾကေလာ့' ဟုဆိုလိမ့္မည္။-

10ထိုနည္းတူစြာဘုရားသခင္၏ေကာင္းကင္တမန္ မ်ားသည္ အျပစ္ကူးသူတစ္ေယာက္ေနာင္တရ ျခင္းအတြက္ရႊင္လန္းဝမ္းေျမာက္ၾကသည္ဟု ငါဆို၏'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

11ကိုယ္ေတာ္က ``လူတစ္ေယာက္မွာသားႏွစ္ေယာက္ရွိ၏။-

12သားငယ္သည္အဖအား `အဖ၊ ကၽြန္ေတာ္ရထိုက္ ေသာအေမြကိုခြဲေဝေပးပါ' ဟုဆို၏။ ထိုအခါ ဖခင္သည္ မိမိ၏ဥစၥာပစၥည္းမ်ားကိုသားႏွစ္ ေယာက္အားခြဲေဝေပး၏။-

13ထိုေနာက္ရက္အနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ သား ငယ္သည္မိမိ၏ဥစၥာပစၥည္းအားလုံးေရာင္းခ် ၍ရေသာေငြကိုယူၿပီးလၽွင္ ေဝးလံရပ္ျခား တိုင္းတစ္ပါးသို႔ထြက္သြား၏။ သူသည္ထိုျပည္ တြင္အေပ်ာ္အပါးလိုက္စားကာ မိမိ၏ေငြကို ျဖဳန္းတီးပစ္၏။-

14ရွိသမၽွေငြကုန္ခ်ိန္၌ထိုျပည္တြင္အစာ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးျခင္းေဘးဆိုက္ေရာက္ သျဖင့္သူသည္ငတ္ျပတ္ေလ၏။-

15သို႔ျဖစ္၍ထိုျပည္သားတစ္ေယာက္ထံတြင္ခိုကိုး ရ၏။ ထိုသူကသူ႔အားလယ္ေတာသို႔ေစလႊတ္ ၍ဝက္မ်ားကိုေက်ာင္းေစ၏။-

16သူသည္ဝက္မ်ားစားေနသည့္ပဲေတာင့္ကိုပင္ စားခ်င္စိတ္ေပါက္လာ၏။ သို႔ေသာ္သူ႔အားစား စရာတစ္စုံတစ္ခုကိုမၽွေပးမည့္သူမရွိ။-

17ထိုအခါသူသည္အျမင္မွန္ရရွိလာသျဖင့္`ငါ့ အဖ၏လုပ္သားအားလုံးပင္ဝစြာစားရၾက၏။ ငါမူကားဤအရပ္တြင္ငတ္ျပတ္လ်က္ေနပါ ၿပီတကား။-

18ငါထ၍အဖထံသို႔သြားၿပီးလၽွင္`အဖ၊ ကၽြန္ေတာ္ သည္ဘုရားသခင္ကိုလည္းေကာင္း၊ အဖကိုလည္း ေကာင္းျပစ္မွားမိပါၿပီ။-

19အဖ၏သားဟူ၍ပင္အေခၚမခံထိုက္ေတာ့ပါ ဟုငါေျပာမည္' ဟူ၍ဆို၏။-

20ထိုေနာက္သူသည္ထ၍ဖခင္ထံသို႔ျပန္သြားေလ၏။ ``အေဝး၌ပင္ရွိေနစဥ္ဖခင္သည္သူ႔ကိုျမင္ ေသာ္သနားသျဖင့္ ေျပး၍ဖက္ၿပီးလၽွင္နမ္းရွုပ္ ေလ၏။-

21သားျဖစ္သူက `အဖ၊ ကၽြန္ေတာ္သည္ဘုရားသခင္ ကိုလည္းေကာင္း၊ အဖကိုလည္းေကာင္းျပစ္မွားမိ ပါၿပီ။ သို႔ျဖစ္၍အဖ၏သားဟူ၍ပင္အေခၚ မခံထိုက္ေတာ့ပါ' ဟုဆို၏။-

22ဖခင္က `အေကာင္းဆုံးေသာဝတ္လုံကိုအျမန္ ယူခဲ့၍သူ႔အားဝတ္ေပးၾက။ သူ၏လက္၌လက္ စြပ္ကိုဆင္ေပးၾက။ ဖိနပ္ကိုစီးေပးၾက။-

23ဆူၿဖိဳးေအာင္ေကၽြးထားသည့္ႏြားကေလးကို သတ္ၾက။ ငါတို႔ေပ်ာ္ရႊင္စြာစားၾကကုန္အံ့။-

24ငါ့သားသည္ယခင္ကေသေသာ္လည္းယခု ျပန္၍အသက္ရွင္လာၿပီ။ ယခင္ကေပ်ာက္ဆုံး ေသာ္လည္းယခုျပန္၍ေတြ႕ၿပီ' ဟုမိမိ၏လုပ္ သားတို႔အားဆို၏။ ထိုေနာက္သူတို႔သည္ေပ်ာ္ ရႊင္ပြဲကိုဆင္ႏႊဲၾကကုန္၏။

25``သို႔ရာတြင္ထိုအခ်ိန္၌သားႀကီးျဖစ္သူသည္ လယ္ေတာတြင္ေရာက္ရွိေန၏။ သူျပန္လာ၍အိမ္ အနီးသို႔ေရာက္ေသာအခါတီးမွုတ္သံႏွင့္က ခုန္သံကိုၾကားရ၏။-

26ထိုအခါလုပ္သားတစ္ေယာက္ကိုေခၚ၍ `ဤ အျခင္းအရာကအဘယ္နည္း' ဟုေမး၏။-

27လုပ္သားက `အရွင္၏ညီသည္ေဘးမဲ့လုံျခဳံစြာ ျပန္ေရာက္လာသျဖင့္ အရွင့္ဖခင္သည္ဆူၿဖိဳး ေအာင္ေကၽြးထားေသာႏြားကေလးတစ္ေကာင္ ကိုသတ္ပါ၏' ဟုဆို၏။-

28သားႀကီးသည္စိတ္ဆိုးလ်က္အိမ္ထဲသို႔မဝင္ ဘဲေန၏။ ဖခင္သည္အျပင္သို႔ထြက္လာ၍ သားႀကီးအားအိမ္ထဲသို႔ဝင္ရန္ေဖ်ာင္းဖ်၏။-

29သားႀကီးက `ကၽြန္ေတာ္သည္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အဖ၏အေစကိုခံခဲ့ပါ၏။ အဖ၏အမိန႔္ကို အဘယ္အခါကမၽွမလြန္ဆန္ခဲ့ဘူးပါ။ သို႔ ရာတြင္သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္အတူကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ပြဲစားရန္ အဖသည္အဘယ္အခါကမၽွ ဆိတ္ကေလးတစ္ေကာင္ကိုမၽွမေပးခဲ့ပါ။-

30အဖ၏ဥစၥာပစၥည္းမ်ားကိုျပည့္တန္ဆာမ်ား ႏွင့္ေပ်ာ္ပါးျဖဳန္းတီးပစ္သည့္သားျပန္လာ ေသာအခါ၌မူ သူ႔အတြက္ဆူၿဖိဳးေအာင္ ေကၽြးထားေသာႏြားကေလးကိုသတ္ပါ သည္တကား' ဟုဆို၏။-

31အဖျဖစ္သူက `ငါ့သား၊ သင္သည္ငါႏွင့္အတူ အျမဲေန၏။ ငါ့ဥစၥာပစၥည္းရွိသမၽွကိုသင္ပိုင္၏။-

32သင့္ညီသည္ယခင္ကေသေသာ္လည္း ယခုျပန္၍ အသက္ရွင္လာ၏။ ယခင္ကသူ႔ကိုေပ်ာက္ဆုံးခဲ့ ေသာ္လည္း ယခုျပန္၍ေတြ႕ရ၏။ သို႔ျဖစ္၍ငါတို႔ သည္ဝမ္းေျမာက္လ်က္ေပ်ာ္ပြဲကိုဆင္ႏႊဲရၾက ၏' ဟုဆို၏'' ဟူ၍မိန႔္ေတာ္မူ၏။

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →