Luke 5

Burmese MCLZV

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1တစ္ေန႔သ၌ကိုယ္ေတာ္သည္ဂင္ေနသရက္ အိုင္ကမ္းေျခတြင္ရပ္လ်က္ေနေတာ္မူစဥ္ လူ တို႔သည္ဘုရားသခင္၏ႏွုတ္ကပတ္ေတာ္ကို ၾကားနာရန္ကိုယ္ေတာ္၏အနီးသို႔တိုးႀကိတ္ လာၾက၏။-

2ထိုအခါကိုယ္ေတာ္သည္ကမ္းနားမွာဆိုက္ထား ေသာေလွႏွစ္စင္းကိုျမင္ေတာ္မူ၏။ တံငါသည္ တို႔သည္ထိုေလွမ်ားေပၚမွဆင္းၿပီးေနာက္ မိမိ တို႔၏ပိုက္ကြန္မ်ားကိုေဆးေၾကာလ်က္ေန ၾက၏။-

3ကိုယ္ေတာ္သည္ထိုေလွႏွစ္စင္းအနက္ရွိမုန္၏ ေလွသို႔တက္ေတာ္မူၿပီးလၽွင္ေလွကိုကမ္းမွ အနည္းငယ္ခြာေစရန္ရွိမုန္အားေစခိုင္းေတာ္ မူ၏။ ထိုေနာက္ထိုင္၍လူပရိသတ္တို႔အား ေဟာေျပာသြန္သင္ေတာ္မူ၏။

4ထိုသို႔ေဟာေျပာသြန္သင္ၿပီးေသာအခါ ``ေရ နက္ရာသို႔ခြာထြက္ေလာ့။ ငါးမ်ားဖမ္းမိေစ ရန္သင္ႏွင့္သင္တို႔အေဖာ္တို႔၏ကြန္မ်ား ကိုခ်ေလာ့'' ဟုရွိမုန္အားမိန႔္ေတာ္မူ၏။

5ရွိမုန္က ``သခင္၊ အကၽြန္ုပ္တို႔သည္တစ္ညလုံး ႀကိဳးစား၍ငါးမ်ားကိုဖမ္းပါေသာ္လည္း ငါးတစ္ေကာင္ကိုမၽွမမိၾကပါ။ သို႔ရာတြင္ ကိုယ္ေတာ္၏အမိန႔္ေတာ္အရကြန္မ်ားကို အကၽြန္ုပ္ခ်ပါမည္'' ဟုေလၽွာက္ထား၏။-

6သူတို႔သည္ကြန္မ်ားကိုခ်ၿပီးေနာက္အုပ္မိ ေသာငါးမ်ားလွသျဖင့္ကြန္မ်ားပင္စုတ္ လုမတတ္ရွိ၏။-

7သို႔ျဖစ္၍လာေရာက္ကူညီရန္အျခားေလွမွ မိမိတို႔၏အေဖာ္တံငါသည္မ်ားကိုအခ်က္ ျပ၍ေခၚၾက၏။ ထိုသူတို႔သည္လာ၍ေလွ ႏွစ္စင္းလုံးျပည့္ေအာင္ငါးမ်ားကိုထည့္ ၾကရာေလွမ်ားနစ္လုမတတ္ရွိေတာ့၏။-

8ထိုအျခင္းအရာကိုရွိမုန္ေပတ႐ုျမင္လၽွင္ သခင္ေယရွု၏ေျခေတာ္ရင္းမွာပ်ပ္ဝပ္ လ်က္ ``အရွင္ဘုရား၊ အကၽြန္ုပ္သည္ၾအဳပစ္ သားျဖစ္ေသာေၾကာင့္အကၽြန္ုပ္၏ထံမွ ႂကြသြားေတာ္မူပါ'' ဟုေလၽွာက္၏။

9ရွိမုန္ႏွင့္တကြပါလာသူအေပါင္းတို႔သည္ မိမိ တို႔ဖမ္းမိေသာငါးအေရအတြက္ကိုၾကည့္၍ တအံ့တၾသျဖစ္ၾက၏။-

10ရွိမုန္ႏွင့္ငါးဖမ္းဘက္ျဖစ္ၾကေသာေဇေဗဒဲ ၏သားႏွစ္ေယာက္၊ ယာကုပ္ႏွင့္ေယာဟန္တို႔သည္ လည္းထိုနည္းတူအံ့ၾသၾက၏။ သခင္ေယရွု ကရွိမုန္အား ``မေၾကာက္ႏွင့္၊ ယခုမွစ၍သင္ တို႔သည္လူဖမ္းတံငါမ်ားျဖစ္ၾကလိမ့္မည္'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

11ထိုသူတို႔သည္ေလွမ်ားကိုကမ္းတြင္ဆိုက္ကပ္ ၿပီးေနာက္ ရွိသမၽွတို႔ကိုစြန႔္၍ေနာက္ေတာ္ သို႔လိုက္ၾက၏။

12တစ္ေန႔သ၌ကိုယ္ေတာ္သည္ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕တြင္ ရွိေနေတာ္မူ၏။ ထိုၿမိဳ႕တြင္တစ္ကိုယ္လုံးအေရ ျပားေရာဂါစြဲကပ္ေနသူတစ္ေယာက္ရွိ၏။ သူ သည္သခင္ေယရွုကိုျမင္လၽွင္ပ်ပ္ဝပ္လ်က္ ``အရွင္ အလိုေတာ္ရွိလၽွင္အကၽြန္ုပ္ကိုသန႔္စင္ေစနိုင္ ပါသည္'' ဟုေလၽွာက္၏။

13ကိုယ္ေတာ္သည္လက္ေတာ္ကိုဆန႔္၍ထိုသူ႔ကို တို႔ထိေတာ္မူ၏။ ထိုေနာက္ ``ငါအလိုရွိ၏။ သန႔္ စင္ေစ'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။ ထိုခဏ၌ထိုသူ သည္ေရာဂါေပ်ာက္ေလ၏။-

14``ဤအေၾကာင္းကိုမည္သူ႔အားမၽွမေျပာႏွင့္'' ဟု ထိုသူအားတားျမစ္ေတာ္မူၿပီးေသာ္ကိုယ္ေတာ္ က ``သင္သည္ယဇ္ပုေရာဟိတ္ထံသို႔သြား၍ကိုယ္ ကိုျပေလာ့။ သင့္ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းေၾကာင္းလူတို႔ ေရွ႕၌သက္ေသခံအေထာက္အထားျဖစ္ေစရန္ ေမာေရွမိန႔္မွာသည့္ပူေဇာ္သကာကိုဆက္သ ေလာ့'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

15သို႔ရာတြင္ကိုယ္ေတာ္၏သတင္းေတာ္သည္ပို၍ ပ်ံ႕ႏွံ့သြားသျဖင့္ လူပရိသတ္ႀကီးမ်ားသည္ ကိုယ္ေတာ္၏တရားေတာ္ကိုၾကားနာရန္ႏွင့္ မိမိတို႔၏အနာေရာဂါမ်ားအကုအသ ခံရန္လာၾကကုန္၏။-

16သို႔ရာတြင္ကိုယ္ေတာ္သည္အေလ့ေတာ္ရွိသည္ အတိုင္းေတာကႏၲာရသို႔ထြက္ခြာ၍ဆုေတာင္း ေတာ္မူ၏။

17တစ္ေန႔သ၌ကိုယ္ေတာ္ေဟာေျပာသြန္သင္လ်က္ ေနေတာ္မူစဥ္ ဂါလိလဲျပည္ႏွင့္ယုဒျပည္ရွိ ေက်းရြာအေပါင္းမွလည္းေကာင္း၊ ေယ႐ုရွလင္ ၿမိဳ႕မွလည္းေကာင္းလာေရာက္ေသာဖာရိရွဲမ်ား ႏွင့္က်မ္းတတ္ဆရာမ်ားသည္အနီးတြင္ထိုင္ လ်က္ရွိၾက၏။ ေရာဂါမ်ားကိုေပ်ာက္ကင္း ေစရန္ထာဝရဘုရား၏တန္ခိုးေတာ္သည္ ကိုယ္ေတာ္၌ရွိ၏။-

18ထိုအခါလူတို႔သည္ေလျဖတ္သူတစ္ေယာက္ ကိုထမ္းစင္ႏွင့္တင္၍ေဆာင္ခဲ့ၾက၏။ ထိုသူနာ ကိုအိမ္ထဲသို႔သယ္ေဆာင္ကာသခင္ေယရွု၏ ေရွ႕ေတာ္တြင္ခ်ထားရန္ႀကိဳးစားၾက၏။-

19သို႔ရာတြင္လူပရိသတ္တိုးမေပါက္သျဖင့္ အိမ္အမိုးေပၚသို႔တက္ၿပီးလၽွင္အုတ္ႂကြပ္ မ်ားကိုေဖာက္၍ သူနာကိုထမ္းစင္ႏွင့္တကြ လူတို႔အလယ္သခင္ေယရွု၏ေရွ႕ေတာ္သို႔ ေလ်ာခ်ၾက၏။-

20ကိုယ္ေတာ္သည္ထိုသူတို႔၌ယုံၾကည္ျခင္းရွိပုံ ကိုျမင္ေတာ္မူလၽွင္ေလျဖတ္သူအား ``အခ်င္း လူ၊ သင္၏အျပစ္ကိုေျဖလႊတ္ၿပီ'' ဟုမိန႔္ေတာ္ မူ၏။

21က်မ္းတတ္ဆရာမ်ားႏွင့္ဖာရိရွဲမ်ားက ``ဤ သူကားအဘယ္သူနည္း။ သူသည္ဘုရားသခင္ အားျပစ္မွားေျပာဆိုပါသည္တကား။ ဘုရား သခင္မွတစ္ပါးအဘယ္သူသည္အျပစ္ကို ေျဖလႊတ္နိုင္ပါမည္နည္း'' ဟုေတြးေတာၾက၏။

22သခင္ေယရွုသည္ထိုသူတို႔ယင္းသို႔ေတြးေတာ ေနၾကသည္ကိုသိေတာ္မူသျဖင့္ ``သင္တို႔သည္ အဘယ္ေၾကာင့္ေတြးေတာေနၾကသနည္း။-

23`သင္၏အျပစ္ကိုေျဖလႊတ္ၿပီ' ဟုေျပာရန္ပို၍ လြယ္ကူသေလာ။ သို႔တည္းမဟုတ္`ေနရာမွထ ၍လွမ္းသြားေလာ့' ဟုေျပာရန္ပို၍လြယ္ကူ သေလာ။-

24သို႔ရာတြင္လူသားသည္ေလာကတြင္အျပစ္ ေျဖလႊတ္ပိုင္သည္ကိုသင္တို႔အားသိေစအံ့'' ဟုဆိုလ်က္ေလျဖတ္သူအား ``သင့္အားငါ ဆိုသည္ကားထေလာ့။ သင့္ထမ္းစင္ကိုထမ္း ၍အိမ္ျပန္ေလာ့'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

25ခ်က္ခ်င္းပင္ထိုသူသည္လူတို႔ေရွ႕တြင္ထ၍ မိမိလဲေလ်ာင္းေနခဲ့ေသာထမ္းစင္ကိုထမ္း ၿပီးလၽွင္ ဘုရားသခင္၏ဂုဏ္ေက်းဇူးေတာ္ ကိုခ်ီးကူးလ်က္အိမ္သို႔ျပန္ေလ၏။-

26လူအေပါင္းတို႔သည္လြန္စြာအံ့ၾသေၾကာက္ရြံ့ လ်က္ ``အံ့ဖြယ္ေသာအရာမ်ားကိုငါတို႔ ယေန႔ေတြ႕ျမင္ရေလၿပီ'' ဟုေျပာဆို၍ဘုရား သခင္၏ဂုဏ္ေတာ္ကိုခ်ီးကူးၾက၏။

27ထိုေနာက္ကိုယ္ေတာ္သည္ကေပရေနာင္ၿမိဳ႕မွ ထြက္ႂကြေတာ္မူ၍ အေကာက္ခြန္႐ုံးခန္းတြင္ ေလဝိနာမည္ရွိသူအခြန္ခံထိုင္ေနသည္ကို ျမင္ေတာ္မူလၽွင္ ``ငါ့ေနာက္သို႔လိုက္ေလာ့'' ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။-

28ထိုသူသည္ရွိသမၽွတို႔ကိုစြန႔္ၿပီးလၽွင္ထ ၍ေနာက္ေတာ္သို႔လိုက္ေလ၏။

29ထိုေနာက္ေလဝိသည္မိမိ၏အိမ္တြင္ကိုယ္ေတာ္ အတြက္ဧည့္ခံပြဲႀကီးက်င္းပ၏။ ဧည့္သည္မ်ား တြင္အခြန္ခံသူႏွင့္အျခားသူအေျမာက္အျမား ပါဝင္ၾက၏။-

30ဖာရိရွဲမ်ားႏွင့္သူတို႔၏အေပါင္းအေဖာ္ျဖစ္ ၾကေသာက်မ္းတတ္ဆရာမ်ားက ``အဘယ္ ေၾကာင့္သင္တို႔သည္အခြန္ခံသူမ်ား၊ အျခား အပယ္ခံသူမ်ားႏွင့္စားေသာက္ၾကပါသနည္း'' ဟုတပည့္ေတာ္တို႔အားကဲ့ရဲ့ျပစ္တင္ၾက၏။

31ထိုအခါသခင္ေယရွုက ``က်န္းမာသူသည္ ဆရာဝန္ကိုမလို။ ဖ်ားနာသူသာလၽွင္လို၏။-

32ငါသည္ဂုဏ္အသေရရွိသူမ်ားေနာင္တရ ေစျခင္းငွာေခၚဖိတ္ရန္လာသည္မဟုတ္။ အပယ္ ခံသူမ်ားကိုေနာင္တရေစျခင္းငွာေခၚဖိတ္ ရန္လာသတည္း'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

33လူအခ်ိဳ႕က ``ေယာဟန္၏တပည့္မ်ားႏွင့္ဖာရိရွဲ တို႔၏တပည့္မ်ားသည္အစာေရွာင္ျခင္းႏွင့္ ဆု ေတာင္းျခင္းတို႔ကိုမၾကာခဏျပဳေလ့ရွိၾက၏။ သို႔ရာတြင္ကိုယ္ေတာ္၏တပည့္မ်ားမူကားစား လ်က္ေသာက္လ်က္ေနၾကပါသည္တကား'' ဟု ေလၽွာက္ထားၾက၏။

34ကိုယ္ေတာ္က ``မဂၤလာေဆာင္ပြဲတြင္သတို႔သား ရွိေနသည့္ကာလဧည့္သည္မ်ားအားအစာ ေရွာင္ခိုင္းနိုင္ပါမည္ေလာ။-

35သို႔ရာတြင္မဂၤလာေဆာင္သတို႔သားကိုသူတို႔ ထံမွေဆာင္ယူသြားမည့္ေန႔ရက္ကာလေရာက္ ရွိလာေပအံ့။ ထိုအခါ၌သူတို႔သည္အစာ ေရွာင္ၾကလိမ့္မည္'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

36ကိုယ္ေတာ္သည္ပုံဥပမာေဆာင္လ်က္ ``မည္သူမၽွ အထည္သစ္မွအစတစ္စကိုဆုတ္၍အထည္ ေဟာင္းကိုဖာရိုးမရွိ။ ယင္းသို႔ဖာခဲ့ပါမူ အထည္သစ္ပ်က္စီးသြားသည္သာမက၊ အစသစ္ႏွင့္အထည္ေဟာင္းတို႔အဆင္ အေသြးမတူဘဲရွိလိမ့္မည္။-

37ထိုမွတစ္ပါးစပ်စ္ရည္သစ္ကိုသားေရဘူး ေဟာင္းတြင္ထည့္ရိုးမရွိ။ ထည့္ခဲ့ပါမူသား ေရဘူးသည္ေပါက္ကြဲ၍စပ်စ္ရည္ယိုထြက္ လိမ့္မည္။ သားေရဘူးလည္းပ်က္စီးသြားလိမ့္ မည္။-

38စပ်စ္ရည္သစ္ကိုသားေရဘူးသစ္တြင္သာ ထည့္ရာ၏။-

39ထို႔အျပင္စပ်စ္ရည္ေဟာင္းကိုေသာက္ၿပီး သူသည္စပ်စ္ရည္သစ္ကိုမေသာက္လို။ စပ်စ္ ရည္ေဟာင္းကသာ၍ေကာင္းသည္ဟုဆိုတတ္ ၏'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →