Luke 8 — Burmese MCLZV

1ကာလအနည္းငယ္ၾကာေသာ္ကိုယ္ေတာ္သည္ ၿမိဳ႕ရြာမ်ားကိုျဖတ္ႂကြလ်က္ ဘုရားသခင္ နိုင္ငံေတာ္အေၾကာင္းသတင္းေကာင္းကိုေဟာ ေျပာေတာ္မူ၏။-

2တစ္က်ိပ္ႏွစ္ပါးေသာတမန္ေတာ္တို႔သည္ကိုယ္ေတာ္ ႏွင့္အတူလိုက္ပါလာၾက၏။ အနာေရာဂါေဘး၊ နတ္မိစၧာေဘးမွကိုယ္ေတာ္ကင္းလြတ္ေစခဲ့ေသာ အမ်ိဳးသမီးအခ်ိဳ႕တို႔လည္းလိုက္ပါလာၾက၏။ ထိုသူတို႔အနက္နတ္မိစၧာခုနစ္ေဖာ္စြန႔္ခြာသြား ေသာမာဂဒလၿမိဳ႕သူမာရိ၊-

3ေဟ႐ုဒ္မင္း၏အိမ္ေထာင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွူးခုဇ၏ ဇနီးေယာဟႏၷ၊ ရွုရွႏၷႏွင့္အျခားအမ်ိဳးသမီး မ်ားပါ၏။ ဤအမ်ိဳးသမီးမ်ားသည္မိမိတို႔ စရိတ္ျဖင့္ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္တပည့္ေတာ္တို႔အား လုပ္ေကၽြးသမွုျပဳၾက၏။

4အၿမိဳ႕ၿမိဳ႕မွလာၾကေသာလူအေပါင္းတို႔သည္ အထံေတာ္တြင္စု႐ုံးလ်က္ေနၾကစဥ္ကိုယ္ ေတာ္သည္ပုံဥပမာေဆာင္၍၊-

5``မ်ိဳးၾကဲသူသည္မ်ိဳးၾကဲရန္ထြက္သြား၏။ မ်ိဳးၾကဲ ေသာအခါအခ်ိဳ႕မ်ိဳးေစ့မ်ားသည္လမ္းတြင္က်၏။ ထိုမ်ိဳးေစ့တို႔ကိုလူမ်ားေက်ာ္နင္း၍ငွက္မ်ား ေကာက္စားၾက၏။-

6အခ်ိဳ႕မ်ိဳးေစ့မ်ားသည္ေက်ာက္ေျမေပၚတြင္က် ၏။ အပင္မ်ားေပါက္ၿပီးေနာက္ေရမရသျဖင့္ ညႇိုးႏြမ္းေျခာက္ေသြ႕ကုန္၏။-

7အခ်ိဳ႕မ်ိဳးေစ့မ်ားသည္ဆူးေတာတြင္က်၏။ ဆူးပင္ မ်ားသည္အပင္ငယ္မ်ားႏွင့္အတူႀကီးထြားလာ ၿပီးလၽွင္ထိုအပင္ငယ္တို႔ကိုလႊမ္းမိုးသြား၏။-

8အခ်ိဳ႕မ်ိဳးေစ့မ်ားကားေျမေကာင္းေျမသန႔္တြင္က် သျဖင့္အပင္ေပါက္၍အဆတစ္ရာသီးႏွံမ်ားကို ျဖစ္ပြားေစ၏'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။ ထိုေနာက္ ``ၾကား တတ္ေသာနားရွိသူတို႔ၾကားၾကကုန္ေလာ့'' ဟု ေႂကြးေၾကာ္ေတာ္မူ၏။

9တပည့္ေတာ္တို႔သည္ဤပုံဥပမာ၏အနက္ အ႒ိပၸါယ္ကိုကိုယ္ေတာ္အားေမးေလၽွာက္ၾက၏။-

10ကိုယ္ေတာ္က ``သင္တို႔သည္ဘုရားသခင္၏ နိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ဆိုင္ေသာနက္နဲသည့္အေၾကာင္း အရာမ်ားကိုသိနားလည္ရၾက၏။ အျခား သူတို႔မူကားၾကည့္လ်က္ႏွင့္မျမင္၊ ၾကားလ်က္ ႏွင့္နားမလည္၊ ပုံဥပမာမ်ားအားျဖင့္ေဟာရ၏။

11``ဤပုံဥပမာ၏အနက္အ႒ိပၸါယ္ကားဤသို႔ တည္း။ မ်ိဳးေစ့သည္ဘုရားသခင္၏ႏွုတ္ကပတ္ ေတာ္ကိုဆိုလို၏။-

12လမ္းေျမတြင္က်သည့္မ်ိဳးေစ့သည္ႏွုတ္ကပတ္ တရားေတာ္ကိုၾကားသူမ်ားကိုဆိုလို၏။ သို႔ ရာတြင္မာရ္နတ္သည္ထိုသူတို႔ယုံၾကည္၍ ကယ္ တင္ျခင္းခံရၾကမည္စိုးသျဖင့္လာ၍ သူတို႔၏ စိတ္ႏွလုံးထဲမွႏွုတ္ကပတ္တရားေတာ္ကို ႏုတ္ယူသြား၏။-

13ေက်ာက္ေျမတြင္က်သည့္မ်ိဳးေစ့သည္ႏွုတ္ကပတ္ တရားေတာ္ကိုၾကားေသာအခါ ဝမ္းေျမာက္စြာ ယုံၾကည္ခံယူသူမ်ားကိုဆိုလိုသည္။ သို႔ရာတြင္ သူတို႔၏စိတ္ႏွလုံးတြင္ႏွုတ္ကပတ္ေတာ္သည္ အျမစ္မစြဲ။ ကာလအနည္းငယ္သာယုံၾကည္ လက္ခံ၏။ သို႔ရာတြင္စုံစမ္းေႏွာင့္ယွက္ျခင္းေတြ႕ ေသာအခါသူတို႔သည္ေဖာက္ျပန္သူမ်ား ျဖစ္ၾက၏။-

14ဆူးေတာတြင္က်သည့္မ်ိဳးေစ့ကားႏွုတ္ကပတ္ တရားေတာ္ကိုၾကားၿပီးေနာက္စိုးရိမ္ေၾကာင့္ ၾကမွု၊ ခ်မ္းသာႂကြယ္ဝမွု၊ ကာမဂုဏ္ခံစားမွု မ်ားကလႊမ္းမိုးသျဖင့္ေအာင္ျမင္ေသာအသီး မသီးနိုင္သူမ်ားကိုဆိုလို၏။-

15ေျမေကာင္းေျမသန႔္တြင္က်ေသာမ်ိဳးေစ့မူကား ႏွုတ္ကပတ္ေတာ္ကိုၾကားၿပီးေနာက္ ရိုးေျဖာင့္ ေကာင္းမြန္ေသာစိတ္ႏွလုံးတြင္စြဲျမဲစြာခံယူ ကာအသီးသီးသူမ်ားကိုဆိုလိုသတည္း။

16``ဆီမီးကိုထြန္းၿပီးလၽွင္ေတာင္းျဖင့္အုပ္ထား ျခင္း၊ ခုတင္ေအာက္မွာထားျခင္းကိုအဘယ္သူ မၽွမျပဳတတ္။ အခန္းထဲသို႔ဝင္လာသူမ်ား အလင္းကိုျမင္ေစရန္ဆီမီးခုံေပၚမွာသာ တင္ထားတတ္ၾက၏။

17``ကြယ္ဝွက္ထားေသာအရာဟူသမၽွသည္ေပၚ လာရမည္။ ဖုံးအုပ္ထားေသာအရာဟူသမၽွ သည္ေပၚလြင္ထင္ရွားလာရမည္။

18``သို႔ျဖစ္၍သင္တို႔မည္သို႔မည္ပုံၾကားနာသည္ ကိုသတိျပဳၾကေလာ့။ ရွိသူအားထပ္၍ေပး လိမ့္မည္။ မရွိသူထံမွရွိသည္ဟုထင္ရေသာ အရာရွိသမၽွကိုပင္သိမ္းယူလိမ့္မည္'' ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

19ကိုယ္ေတာ္၏မယ္ေတာ္ႏွင့္ညီေတာ္မ်ားသည္ အထံေတာ္သို႔လာၾက၏။ သို႔ရာတြင္လူပရိ သတ္တိုးမေပါက္သျဖင့္ကိုယ္ေတာ္အားေတြ႕ ခြင့္မရနိုင္ၾက။-

20လူတို႔က ``မယ္ေတာ္ႏွင့္ညီေတာ္မ်ားသည္အရွင့္ ကိုေတြ႕လိုသျဖင့္အျပင္တြင္ေစာင့္ေနၾကပါ သည္'' ဟုေလၽွာက္ၾက၏။

21ထိုအခါကိုယ္ေတာ္က ``ဘုရားသခင္၏ႏွုတ္ ကပတ္ေတာ္ကိုၾကား၍လိုက္ေလၽွာက္သူတို႔ကား ငါ၏အမိ၊ ငါ၏ညီမ်ားေပတည္း'' ဟုမိန႔္ေတာ္ မူ၏။

22တစ္ေန႔သ၌ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္တပည့္ေတာ္တို႔သည္ ေလွေပၚကိုတက္ၾက၏။ ထိုေနာက္ကိုယ္ေတာ္က ``အိုင္ တစ္ဖက္ကိုကူးၾကကုန္အံ့'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူသျဖင့္ တပည့္ေတာ္တို႔သည္ရြက္လႊင့္ၾက၏။-

23သို႔ရြက္လႊင့္ၾကစဥ္ကိုယ္ေတာ္သည္အိပ္စက္လ်က္ ေနေတာ္မူ၏။ ထိုအခ်ိန္၌အိုင္တြင္ေလမုန္တိုင္း က်သျဖင့္ေလွသည္ေရႏွင့္ျပည့္လုမတတ္ရွိ ေလ၏။ တပည့္ေတာ္တို႔သည္ေရနစ္မည့္ေဘးႏွင့္ ေတြ႕ၾကဳံရၾက၏။-

24သူတို႔သည္ကိုယ္ေတာ္ကိုႏွိုးၿပီးလၽွင္ ``အရွင္၊ အရွင္၊ အကၽြန္ုပ္တို႔ေသၾကပါေတာ့မည္'' ဟု ဆိုၾက၏။ ကိုယ္ေတာ္သည္အိပ္စက္ရာကထေတာ္မူ၍ ေလႏွင့္လွိုင္းမ်ားကိုဟန႔္တားေတာ္မူသျဖင့္ ေလႏွင့္လွိုင္းမ်ားသည္ၿငိမ္သက္သြားေလ၏။-

25ကိုယ္ေတာ္က ``သင္တို႔သည္ယုံၾကည္ျခင္း မရွိၾကသေလာ'' ဟုတပည့္ေတာ္တို႔အား ေမးေတာ္မူ၏။ တပည့္ေတာ္တို႔သည္ေၾကာက္ရြံ့အံ့ၾသလ်က္ ``ဤ သူကားအဘယ္သူနည္း။ ေလႏွင့္လွိုင္းမ်ားကို ပင္အမိန႔္ေပး၍သူတို႔သည္လိုက္နာၾကပါ သည္တကား'' ဟုအခ်င္းခ်င္းေျပာဆိုၾက၏။

26ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္တပည့္ေတာ္တို႔သည္ဂါရစနယ္ သို႔ရြက္လႊင့္ၾက၏။ ဂါရစသည္ဂါလိလဲျပည္ အိုင္တစ္ဖက္ကမ္းတြင္ရွိ၏။-

27ကိုယ္ေတာ္သည္ကမ္းေပၚသို႔တက္ေသာအခါ ၿမိဳ႕သားတစ္ဦးသည္ကိုယ္ေတာ္ကိုလာေရာက္ ေတြ႕ဆုံ၏။ ထိုသူကိုနတ္မိစၧာပူးကပ္ေနသည္ မွာကာလၾကာေလၿပီ။ သူသည္အဝတ္ကို မဝတ္၊ အိမ္တြင္လည္းမေန၊ သခၤ်ိဳင္းဂူမ်ား တြင္သာေန၏။-

28သခင္ေယရွုကိုျမင္လၽွင္သူသည္ေအာ္ဟစ္ၿပီး လၽွင္ေရွ႕ေတာ္မွာပ်ပ္ဝပ္လ်က္ ``အျမင့္ျမတ္ဆုံး ေသာဘုရား၏သားေတာ္ေယရွု၊ အရွင္သည္ အကၽြန္ုပ္အားညႇဥ္းဆဲေတာ္မမူပါႏွင့္'' ဟု က်ယ္စြာေလၽွာက္ထား၏။-

29သို႔ေလၽွာက္ထားရသည့္အေၾကာင္းမွာကိုယ္ေတာ္ သည္ညစ္ညမ္းေသာနတ္အားထိုသူ၏အထဲမွ ထြက္ခဲ့ရန္အမိန႔္ေပးလိုက္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။ နတ္မိစၧာသည္ထိုသူကိုႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာပူးကပ္ ခဲ့၏။ သူ၏ေျခလက္တို႔ကိုသံႀကိဳးမ်ားျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ဖမ္းခ်ဳပ္ေစာင့္ၾကပ္ထားေသာ္လည္း သူသည္သံႀကိဳးမ်ားကိုခ်ိဳးျဖတ္၍ေတာ ကႏၲာရသို႔ထြက္ေျပးတတ္၏။

30သခင္ေယရွုကနတ္မိစၧာအား ``သင့္နာမည္ ကားအဘယ္နည္း'' ဟုေမးေတာ္မူ၏။ ``အကၽြန္ုပ္နာမည္မွာေလေဂါင္ျဖစ္ပါသည္'' ဟု ျပန္၍ေလၽွာက္၏။ ဤသို႔ေလၽွာက္ရသည့္အေၾကာင္း မွာထိုသူအားနတ္မိစၧာမ်ားစြာပူးကပ္ေနေသာ ေၾကာင့္ျဖစ္၏။-

31နတ္မိစၧာတို႔သည္ ``အကၽြန္ုပ္တို႔အားတြင္းနက္ႀကီး ထဲသို႔လားေစရန္အမိန႔္ေပးေတာ္မမူပါႏွင့္'' ဟုေတာင္းပန္ၾက၏။

32ထိုအခ်ိန္၌ဝက္အုပ္ႀကီးတစ္အုပ္သည္ေတာင္ကုန္း ေပၚတြင္က်က္စားလ်က္ရွိ၏။ နတ္မိစၧာမ်ားသည္ ထိုဝက္မ်ားကိုပူးဝင္ခြင့္ျပဳရန္ကိုယ္ေတာ္အား ေတာင္းပန္ၾက၏။-

33ကိုယ္ေတာ္ခြင့္ျပဳေတာ္မူသျဖင့္နတ္မိစၧာမ်ားသည္ လူမွခြာ၍ဝက္မ်ားကိုပူးဝင္ၾက၏။ ထိုအခါ ဝက္အုပ္တစ္အုပ္လုံးသည္အိုင္ကမ္းေစာက္ကို တစ္ဟုန္တည္းေျပးဆင္းၿပီးလၽွင္ေရနစ္ေသ ဆုံးၾကကုန္၏။

34ဤသို႔ျဖစ္ပ်က္သည့္အျခင္းအရာကိုဝက္ထိန္း တို႔ျမင္ေသာအခါထြက္ေျပးၾက၏။ သူတို႔သည္ ၿမိဳ႕ႏွင့္ေက်းလက္ေတာရြာမ်ားတြင္ထိုအျဖစ္ အပ်က္အေၾကာင္းကိုအႏွံ့အျပားေျပာၾကား ၾက၏။-

35လူတို႔သည္ထိုအျဖစ္အပ်က္ကိုၾကည့္ရန္လာ ၾက၏။ သခင္ေယရွု၏ထံေတာ္သို႔ေရာက္ၾကေသာ္ နတ္မိစၧာမ်ားစြန႔္ခြာသြားသူသည္အဝတ္ဝတ္ လ်က္ သခင္ေယရွု၏ေျခေတာ္ရင္းမွာအေကာင္း ပကတိထိုင္လ်က္ေနသည္ကိုျမင္ၾကလၽွင္ ေၾကာက္ရြံ့ၾက၏။-

36မ်က္ျမင္သက္ေသမ်ားကလည္းထိုသူနတ္မိစၧာ ေဘးမွကင္းလြတ္လာပုံကိုလူတို႔အားေျပာျပ ၾက၏။-

37ထိုအခါဂါရစနယ္ကလူအေပါင္းတို႔ သည္လြန္စြာေၾကာက္လန႔္ၾကသျဖင့္ မိမိတို႔ အရပ္မွထြက္ခြာသြားေတာ္မူပါရန္ကိုယ္ေတာ္ အားေတာင္းပန္ၾက၏။ သို႔ျဖစ္၍ကိုယ္ေတာ္သည္ ေလွေပၚသို႔တက္၍ထိုအရပ္မွထြက္ခြာေတာ္ မူ၏။-

38နတ္မိစၧာမ်ားစြန႔္ခြာသြားသူသည္မိမိအား ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္အတူလိုက္ခြင့္ျပဳရန္ပန္ၾကား၏။-

39သို႔ရာတြင္ကိုယ္ေတာ္က ``အိမ္သို႔ျပန္၍ဘုရား သခင္သည္ သင့္အားမည္မၽွေက်းဇူးျပဳေတာ္ မူေၾကာင္းကိုေျပာၾကားေလာ့'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။ ထိုသူသည္အထံေတာ္မွထြက္သြားၿပီးလၽွင္ မိမိအားသခင္ေယရွုမည္သို႔ေက်းဇူးျပဳ ေတာ္မူေၾကာင္းကိုတစ္ၿမိဳ႕လုံးအႏွံ့အျပား ေျပာၾကားေလသည္။

40သခင္ေယရွုျပန္လည္ႂကြလာေတာ္မူေသာအခါ လူပရိသတ္တို႔သည္ကိုယ္ေတာ္ကိုေစာင့္ေမၽွာ္ေန ၾကသည့္အေလ်ာက္ခရီးဦးႀကိဳျပဳၾက၏။-

41ထိုအခါယာဣ႐ုဆိုသူသည္ထံေတာ္သို႔ေရာက္ လာ၏။ သူသည္တရားဇရပ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွူးျဖစ္ ၏။ ကိုယ္ေတာ္၏ေျခေတာ္ရင္းမွာပ်ပ္ဝပ္ကာသူ ၏အိမ္သို႔ႂကြေတာ္မူရန္ ကိုယ္ေတာ္အားေတာင္း ပန္၏။-

42ဤသို႔ေတာင္းပန္ရသည့္အေၾကာင္းမွာသူ၏ တစ္ဦးတည္းေသာတစ္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္ သမီးသည္ေသအံ့ဆဲဆဲရွိေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ကိုယ္ေတာ္သည္သူႏွင့္အတူလိုက္သြားေသာ အခါလူအေပါင္းတို႔သည္ကိုယ္ေတာ္ကို တိုးေဝွ႕မိၾက၏။-

43အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္သည္တစ္ဆယ့္ႏွစ္ ႏွစ္ပတ္လုံးေသြးသြန္ေရာဂါစြဲခဲ့၏။ မိမိတြင္ ရွိသမၽွေၾကးေငြမ်ားကိုအကုန္ခံ၍ေဆး ဆရာမ်ားႏွင့္ကုသေသာ္လည္း အဘယ္ ေဆးဆရာမၽွေရာဂါကိုမေပ်ာက္ေစနိုင္။-

44ထိုအမ်ိဳးသမီးသည္ကိုယ္ေတာ္၏ေနာက္က ကပ္လိုက္လ်က္အဝတ္ေတာ္ပန္းဖြားကိုတို႔ထိ ေလ၏။ ထိုခဏ၌ေသြးသြန္နာေပ်ာက္သြား၏။-

45သခင္ေယရွုက ``ငါ့ကိုအဘယ္သူတို႔ထိ သနည္း'' ဟုေမးျမန္းေတာ္မူ၏။ လူအေပါင္း တို႔ကမိမိတို႔မတို႔မထိရၾကေၾကာင္းျငင္း ဆိုၾကေသာအခါေပတ႐ုႏွင့္အေပါင္းအေဖာ္ မ်ားက ``အရွင္၊ လူပရိသတ္တို႔သည္အရွင့္ကို တိုးေဝွ႕ေနၾကပါ၏။ သို႔ပါလ်က္ငါ့ကိုအဘယ္ သူတို႔ထိသနည္းဟုအရွင္မိန႔္ေတာ္မူပါ သေလာ'' ဟုေမးေလၽွာက္ၾက၏။

46သို႔ရာတြင္သခင္ေယရွုက ``လူတစ္စုံတစ္ေယာက္ သည္အမွန္ပင္ငါ့ကိုတို႔ထိေလၿပီ။ ငါ၏ကိုယ္မွ တန္ခိုးထြက္သြားသည္ကိုငါသိ၏'' ဟုမိန႔္ေတာ္ မူ၏။-

47အမ်ိဳးသမီးသည္မိမိျပဳသည့္အမွုေပၚသြား ေၾကာင္းသိရွိေသာအခါ တုန္လွုပ္လ်က္ေရွ႕ေတာ္ သို႔လာ၍ပ်ပ္ဝပ္၏။ ထိုေနာက္ကိုယ္ေတာ္အား အဘယ္ေၾကာင့္တို႔ထိရသည့္အေၾကာင္းကို လည္းေကာင္း၊ ခ်က္ခ်င္းပင္မိမိ၏ေရာဂါ ေပ်ာက္ကင္းသြားေၾကာင္းကိုလည္းေကာင္းလူ အေပါင္းတို႔၏ေရွ႕တြင္ေလၽွာက္၏။-

48ကိုယ္ေတာ္က ``ငါ့သမီး၊ သင္၏ယုံၾကည္ျခင္း သည္သင့္ကိုက်န္းမာေစၿပီ။ စိတ္ခ်မ္းသာစြာ သြားေပေတာ့'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

49ယင္းသို႔ကိုယ္ေတာ္မိန႔္ေတာ္မူခ်ိန္၌တရားဇရပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွူး၏အိမ္မွလူတစ္ေယာက္ေရာက္လာ ၏။ ``အရွင္၏သမီးေသဆုံးပါၿပီ။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ကိုေႏွာင့္ယွက္ပါေတာ့မည္နည္း'' ဟု ေျပာ၏။

50ထိုစကားကိုသခင္ေယရွုၾကားေတာ္မူလၽွင္ တရားဇရပ္မွူးအား ``မစိုးရိမ္ႏွင့္။ သင့္မွာ ယုံၾကည္ျခင္းသာရွိေစေလာ့။ သူငယ္မသည္ က်န္းမာလာေပအံ့'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

51ကိုယ္ေတာ္သည္တရားဇရပ္မွူး၏အိမ္သို႔ဝင္ ေသာအခါ ေပတ႐ု၊ ယာကုပ္၊ ေယာဟန္ႏွင့္သူငယ္ မ၏မိဘမ်ားမွတစ္ပါးမည္သူကိုမၽွ မိမိ ႏွင့္အတူဝင္ေစေတာ္မမူ။-

52သူငယ္မေသသည့္အတြက္ လူအေပါင္းတို႔သည္ ငိုေႂကြးျမည္တမ္းလ်က္ေနၾက၏။ ကိုယ္ေတာ္ က ``မငိုေႂကြးၾကႏွင့္။ သူငယ္မေသသည္ မဟုတ္၊ အိပ္လ်က္ေန၏'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

53ထိုအခါလူတို႔သည္သူငယ္မေသဆုံးၿပီး ေၾကာင္းကိုသိသျဖင့္ကိုယ္ေတာ္ကိုေျပာင္ေလွာင္ ၾက၏။-

54ကိုယ္ေတာ္သည္သူငယ္မ၏လက္ကိုဆုပ္ကိုင္ ကာ ``ကေလးမ၊ ထေလာ့'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။-

55သူငယ္မသည္အသက္ျပန္ဝင္လာ၍ခ်က္ခ်င္း ပင္ထေလ၏။ ကိုယ္ေတာ္သည္သူငယ္မအား အစားအစာေကၽြးေမြးရန္မိန႔္မွာေတာ္မူ၏။-

56မိဘတို႔သည္မ်ားစြာအံ့ၾသၾက၏။ သို႔ရာတြင္ ကိုယ္ေတာ္သည္ဤအျဖစ္အပ်က္အေၾကာင္းကို မည္သူအားမၽွမေျပာရန္သူတို႔အားပညတ္ ေတာ္မူ၏။