Proverbs 8

Norwegian N 78 NN

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →

1Høyr, korleis visdomsmøya ¬ropar, og vitet lyfter si røyst!

2Ho står på bakketoppane ¬ved vegen, nett der stigane møtest.

3Attmed portane ¬som fører inn i byen, attmed inngangen til portane ¬ropar ho høgt:

4Eg ropar til dykk, godt folk, til menneska lyder mi røyst.

5Lær dykk klokskap, ¬de urøynde, få vit, de dårar!

6Høyr! Viktige ting ¬vil eg tala om, frå munnen min ¬kjem rettvise ord.

7Mi tunge talar sanning, og lippene styggjest ¬ved det som er vondt.

8Kvart ord frå min munn ¬er rett, det er ingenting vondt ¬eller vrangt i dei.

9Dei er endeframme ¬for den vituge, lette å skjøna ¬for den som har kunnskap.

10Ta imot mi åtvaring ¬heller enn sølv, den kunnskap eg gjev, ¬framfor utvalt gull.

11For visdom er betre enn perler, av alle skattar er ingen ¬som den.

12Eg, visdomen, ¬har klokskap til granne, eg har kunnskap ¬og gjev gode råd.

13Age for Herren ¬er å hata det vonde. Eg hatar hovmod og storlæte, stygg åtferd og svikefull tale.

14Eg gjev råd og hjelp ¬som fører til framgang, eg har vit og styrke.

15Ved meg kan kongar råda og fyrstar fastsetja ¬kva som er rett.

16Ved meg kan stormenn styra og alle hovdingar ¬døma rettferdig.

17Eg elskar dei som elskar meg, og dei som leitar etter meg, ¬finn meg.

18Hjå meg er rikdom og ære, gamalt arvegods ¬og rettkomen vinning.

19Mi frukt er betre ¬enn det finaste gull, mi vinning betre ¬enn utvalt sølv.

20Eg går på rettferds veg, held meg midt på ¬dei rette stigar.

21Så gjev eg rikdom ¬til dei som elskar meg, og fyller deira forrådsrom.

22Herren skapte meg fyrst av alt, eg var hans fyrste verk ¬i fordoms tid.

23I opphavet vart eg forma, i fyrstninga, før jorda vart til.

24Før havdjupet var der, ¬vart eg fødd, før kjeldene fyltest med vatn.

25Før fjella vart sette på plass, før alle haugar vart eg fødd,

26før Herren hadde skapt ¬jord og marker og den fyrste mold på jorda.

27Eg var der ¬då han reiste himmelen og spente kvelven over djupet,

28då han samla skyene der oppe og lét kjeldene i havdjupet ¬strøyma sterkt.

29Då han sette grense for havet, så vatnet stansa der han baud, og han la grunnvoll ¬under jorda,

30då var eg bygningsmann ¬hjå han. Eg var til glede for han ¬dag etter dag og leika meg støtt ¬for hans åsyn.

31Eg leika på heile hans vide jord og hadde min hugnad ¬i menneskeborna.

32Så høyr no på meg, mine born! Sæle er dei ¬som fylgjer mine vegar.

33Høyr på mi formaning, og slå ikkje vrak på den! Så vert de vise.

34Sæl er den som høyrer på meg, som dagleg vaker ¬ved mine dører og held vakt ved mine portar.

35For den som finn meg, ¬finn livet og får nåde hjå Herren.

36Men den som ikkje finn meg, ¬skader seg sjølv; alle som hatar meg, ¬elskar døden.

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →