bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
/
Job 14
Job 14
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
← Chapter 13
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 15 →
1
“อันมนุษย์ซึ่งเกิดจากเพศหญิงย่อมมีแต่วันเวลาน้อยนัก, และประกอบไปด้วยความทุกข์ยากลำบาก.
2
เขาเกิดมาเช่นกับดอกไม้ดอกหนึ่ง, แล้วก็เหี่ยวแห้งไป; เขาอันตรธานไปดุจเงา, และไม่คงอยู่ต่อไปเลย.
3
ส่วนพระองค์ทรงลืมพระเนตรแลดูมนุษย์อย่างเช่นนั้น, และทรงนำเขาไปเป็นคู่ความกับพระองค์หรือ?
4
ใครจะนำของสะอาดออกจากของสกปรกได้? ไม่มีใครทำได้เลย.
5
โดยเหตุที่วันเวลาของเขาได้ทรงกำหนดไว้แล้ว, และจำนวนเดือนแห่งชีวิตของเขาก็อยู่ในพระดำริ, และโดยเหตุที่พระองค์ทรงขีดเส้นคั่นแดนไว้ซึ่งเขาจะข้ามไม่ได้;
6
ทรงโปรดหันพระพักตรไปจากเขา, เพื่อเขาจะได้พักผ่อน, จนกว่าจะถึงเวลาเสร็จงานรับจ้างของเขานั้น
7
“หากว่าต้นไม้ถูกโค่นลงแล้ว, ยังมีความหวังที่จะงอกเป็นต้นได้อีก, และกิ่งอ่อนนั้นจะงอกขึ้นเสมอไป.
8
แม้นว่ารากของมันเน่าไปในดิน, และตอของมันผุไปที่ดิน;
9
พอมันได้กลิ่นน้ำมันก็งอกขึ้นใหม่, และแตกกิ่งเหมือนกับต้นไม้อ่อน.
10
แต่เมื่อคนเราตายก็ศูนย์ไปทีเดียว; เออ, เมื่อมนุษย์เราสิ้นชีวิตเขาหายไปไหนก็ไม่รู้.
11
ดุจบึงที่น้ำเหือดแห้งไปเสียแล้ว, และดุจห้วยที่น้ำไหลจนแห้งไปหมด;
12
ก็เช่นกับมนุษย์เมื่อนอนลงและไม่ลุกขึ้นอีก: แม้ท้องฟ้าจะสิ้นศูนย์ไป, เขาจะไม่ตื่นขึ้น, หรือจะไม่ถูกปลุกให้ตื่นจากหลับ
13
“โอ้ หากว่าพระองค์จะทรงซ่อนข้าฯ ไว้ในหลุมฝังศพ, จะทรงเก็บข้าฯ ไว้ในที่เร้นลับจนกว่าพระพิโรธของพระองค์จะหมดสิ้นไป, โดยมีเวลาที่ทรงกำหนดไว้สำหรับข้าฯ, แล้วจะระลึกถึงข้าฯ อีกทีก็จะดี.
14
ถ้ามนุษย์ตายแล้วจะเป็นขึ้นมาอีกหรือ? ถ้าเป็นได้ข้าฯ สมัครใจคอยตลอดเวลากำหนด, จนกว่าจะทรงปล่อยข้าฯ ออกมา.
15
พระองค์จะทรงเรียก, และข้าฯ จะทูลตอบ, และพระองค์จะทรงพอพระทัยในหัตถกรรมของพระองค์
16
“แต่เวลานี้พระองค์ทรงนับย่างก้าวของข้าฯ, และทรงจ้องคอยจับผิดข้าฯ ไม่ใช่หรือ?
17
พระองค์ทรงใส่ความผิดบาปของข้าฯ ในถุงและตีตราประทับครั่งไว้, และทรงผนึกความชั่วของข้าฯ ไว้ในนั้น
18
ภูเขาทะลายลงมา, แล้วก็สาปศูนย์ไป; ศิลานั้นก็ถูกพัดกวาดไปจากที่ของมัน;
19
น้ำก็ซัดก้อนหินให้สึกเสียไป, และน้ำท่วมพัดพาดินทรายไปเสีย. ความหวังของมนุษย์ก็ถูกทำลายเช่นกัน.
20
พระองค์ทรงปราบเขาอยู่ร่ำไป, เขาจึงต้องล่าถอย; พระองค์ทรงเปลี่ยนแปลงรูปร่างเขา, และกำจัดเขาไปเสีย.
21
เมื่อบุตรของเขามีเกียรติ, เขาก็ไม่รู้; หรือจะตกต่ำเลวทราม, เขาก็หารู้เห็นไม่.
22
แต่เนื้อหนังแห่งตัวเขาก็เจ็บปวด, และจิตต์วิญญาณของเขาก็โศกเศร้า.”
← Chapter 13
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 15 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42