Job 29

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 28 Jump to: Chapter 30 →

1แล้วโยบได้ยกคำเปรียบเทียบมากล่าวอีกว่า,

2“โอถ้าหากข้าฯ มีความเป็นอยู่อย่างในเดือนแต่เก่าก่อน, อย่างในวันที่พระองค์ทรงปกปักรักษาข้าฯ;

3ขณะที่ประทีปของพระองค์ส่องสว่างเหนือศีรษะของข้าฯ, และข้าฯ ได้เดินผ่านที่มืดไปได้ด้วยอาศัยแสงสว่างของพระองค์นั้น;

4ขณะเมื่อข้าฯ ได้อยู่ในชีวิตแห่งความมั่งคั่งสมบูรณ์, เมื่อมิตรภาพของพระเจ้าดำรงอยู่ในทับอาศัยของข้าฯ:

5เมื่อท่านผู้ทรงฤทธิ์ยังสถิตอยู่กับข้าฯ; และลูกหลานของข้าฯ ยังเเวดล้อมข้าฯ อยู่;

6เมื่อรอยเท้าของข้าฯ เปี่ยมไปด้วยน้ำนม, และน้ำมันก็ไหลเป็นธารออกมาจากหินโม่.

7เมื่อข้าฯ ได้เดินมาถึงประตูเมือง, และเตรียมตัวนั่งลงที่ลานถนน,

8พอยุวชนเห็นข้าฯ ก็แอบเลี่ยงไป, และคนที่มีอาวุโสก็ยืนขึ้นต้อนรับ.

9พวกเจ้านายก็หยุดพูด, และเอามือปิดปากไว้;

10เสียงพูดของคณะขุนนางก็เงียบลง, และลิ้นของเขาก็แนบติดกับเพดานปาก.

11ด้วยว่าเมื่อหูได้ฟังข้าฯ พูด, ต่างก็เยินยอข้าฯ; เมื่อตาได้มองมายังข้าฯ ก็แสดงอาการยกย่องข้าฯ:

12เพราะข้าฯ ได้ช่วยคนอนาถาที่คร่ำครวญ, และได้ช่วยลูกกำพร้าไร้ผู้ช่วยเหลือ.

13คำอวยพรของคนที่จวนเจียนจะพินาศก็หลั่งไหลมายังข้าฯ, และข้าฯ เป็นเหตุทำให้อกใจของหญิงม่ายปลาบปลื้มร้องเพลง.

14ข้าฯ ได้สอดสวมความชอบธรรม, และความชอบธรรมก็หุ้มห่อข้าฯ ไว้. ความยุตติธรรมของข้าฯ เป็นเหมือนเสื้อคลุมและมาลา.

15ข้าฯ เป็นตาของคนตาบอด, และเป็นเท้าของคนง่อย.

16ทั้งเป็นบิดาของคนเข็ญใจ, และข้าฯ ได้สืบเสาะรับเป็นธุระในเรื่องของใครๆ ที่ข้าฯ ไม่รู้จัก.

17ข้าฯ กระแทกขากรรไกรแห่งผู้อธรรมให้หักไป, และดึงเอาเหยื่อออกมาจากฟันของเขา.

18เพราะฉะนั้นข้าฯ จึงนึกว่า, ‘ข้าฯ คงได้ตายในร่วมรังของข้าฯ,’ และวันคืนของข้าฯ จะทวีขึ้นดุจเม็ดทราย.

19รากของข้าฯ ก็จะแผ่ออกไปถึงน้ำ, และน้ำค้างก็จะชุ่มอยู่ตามกิ่งก้านของข้าฯ ตลอดคืน.

20สง่าราศีของข้าฯ ก็จะปรากฏสดใส, และธนูซึ่งอยู่ในมือข้าฯ ก็จะเข้มแข็งยิ่งขึ้น

21“คนทั้งหลายได้เอียงหูคอยฟังข้าฯ, และนิ่งฟังคำแนะนำของข้าฯ.

22เมื่อข้าฯ ได้พูดจบแล้วก็ไม่มีใครค้านว่าอะไร, และเมื่อคำของข้าฯ นี้โปรยออกมาก็ได้ทำให้เขาชุ่มชื่น.

23เขาได้คอยคำข้าฯ ดุจคอยท่าฝน, และได้อ้าปากกว้างต้อนรับคำของข้าฯ ดุจคนคอยรับฝนปลายฤดู.

24ขณะเมื่อเขาหมดความไว้วางใจ, ข้าฯ ก็ได้ยิ้มแย้มแก่เขา; ความเปล่งปลั่งในหน้าตาของข้าฯ นั้นได้ทำให้เขาชื่นใจ.

25ข้าฯ ได้นั่งเป็นประธาน, และเลือกเฟ้นหนทางให้เขา. ข้าฯ ได้ทำตัวเหมือนกษัตริย์นำทัพ, และเหมือนผู้ปลอบเอาใจผู้คร่ำครวญ.”

← Chapter 28 Jump to: Chapter 30 →