Job 35

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 34 Jump to: Chapter 36 →

1แล้วอะลีฮูจึงกล่าวต่อไปว่า,

2“ท่านคิดว่านี่เป็นการชอบหรือ, ที่ท่านกล่าวว่า, ‘ข้าฯ มีความชอบธรรมมากกว่าพระเจ้า.’

3หรือที่ท่านว่าจะได้ผลประโยชน์อะไรต่อท่านคือ, ‘ข้าฯ จะได้กำไรอะไรยิ่งยอดขึ้นไปหากว่าข้าฯ ไม่ได้ทำบาป?’

4“ข้าฯ เองจะตอบท่าน, รวมทั้งมิตรสหายของท่านด้วย.

5จงแหงนหน้ามองเวหา, จงดูท้องฟ้านั้นซึ่งอยู่เหนือศีรษะท่าน.

6ถ้าท่านได้กระทำบาป, ท่านได้ทำอะไรให้กระทบกระเทือนถึงพระองค์? และถ้าการหักพระบัญญัติของท่านมากมายยิ่งขึ้น. ท่านได้ทำอะไรให้เป็นภัยแก่พระองค์?

7ถ้าท่านชอบธรรม, ท่านได้ให้สิ่งดีอะไรแก่พระองค์? หรือพระองค์ได้รับสิ่งวิเศษอะไรจากมือของท่านเล่า?

8ความชั่วร้ายของท่านก็จะเป็นอันตรายแก่คนเช่นตัวของท่านเองต่างหาก; และความชอบธรรมของท่านก็เป็นคุณแก่ลูกหลานมนุษย์.

9โดยเหตุที่มีการข่มเหงมากมาย, เขาก็ร้องคร่ำครวญ; เขาก็ร้องขอความช่วยเหลือเนื่องด้วยเห็นแก่กำลังแขนของคนที่มีอำนาจ.

10แต่ไม่มีใครร้องหาว่า, ‘พระเจ้า, พระผู้สร้างของข้าฯ, อยู่ที่ไหน? ผู้ประทานบทเพลงสำหรับร้องในเวลาค่ำคืน.

11ผู้ทรงสอนเราให้เข้าใจยิ่งกว่าสัตว์บนพื้นแผ่นดิน; และทรงอำนวยให้เรามีปัญญายิ่งกว่านกในอากาศ.’

12เขาคร่ำครวญขออย่างนี้อย่างนั้น, แต่ไม่ได้รับตอบอะไรเลย, เพราะเนื่องจากความเย่อหยิ่งเยี่ยงคนชั่วของเขานั้นเอง.

13แน่นอนทีเดียวพระเจ้าจะไม่ทรงฟังคำร้องขอชะนิดสุ่มๆ ไปอย่างนั้น;

14ท่านผู้ทรงฤทธิ์จะไม่ฟังคำร้องขอเช่นนั้น. จะร้ายยิ่งกว่านั้นนักหนา, เมื่อท่านกล่าวว่า, ท่านมิได้พบเห็นพระองค์เลย. คดีก็ปรากฏอยู่ฉะเพาะพระพักตรพระองค์แล้ว. ท่านจงคอยท่าพระองค์เถิด!

15“แต่บัดนี้โดยเหตุที่พระองค์มิได้ทรงลงโทษด้วยพระพิโรธของพระองค์, ท่านก็เลยคิดไปว่าพระองค์ไม่สนพระทัยในความเย่อหยิ่งเท่าไรนัก.

16เพราะเหตุนั้นโยบจึงได้อ้าปากพูดล้วนแต่คำเหลวใหล, และเพิ่มพูนถ้อยคำอันไร้ความคิด.”

← Chapter 34 Jump to: Chapter 36 →