Job 30

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 29 Jump to: Chapter 31 →

1“แต่บัดนี้คนที่มีอายุอ่อนกว่าข้าฯ, ก็เหยียดหยามข้าฯ ซึ่งแต่ก่อนแม้แต่พ่อของพวกนี้ข้าฯ ก็ไม่ยอมให้มาปะปนกับสุนัขเลี้ยงแกะของข้าฯ.

2เออ, กำลังแห่งน้ำมือของเขาหาได้ทำประโยชน์อะไรแก่ข้าฯ ไม่.

3เขาเป็นคนที่มีเรี่ยวแรงกะปลกกะเปลี้ย, เป็นคนโซอดอยากอาหารการกิน. เขาขุดดินกินรากไม้ในที่เปลี่ยวรกร้างซึ่งไม่น่ามีอะไรดีเลย.

4เขาเก็บผักใต้พุ่มไม้และรากหญ้ามากินเป็นอาหาร.

5เขาถูกขับไล่ไม่ให้อยู่ในเมือง. ใครๆ ก็ตะโกนไล่เขาเหมือนไล่ขะโมย.

6ดังนั้นเขาก็ไปอาศัยอยู่ในหุบเขาอันน่าหวาดกลัว, ในโพรงดินและตามถ้ำในหิน.

7เขากู่ก้องอยู่ตามพุ่มไม้, และนอนยัดเยียดกันใต้ซุ้มไม้หนาม.

8เขาเป็นพวกลูกแห่งคนโฉด; เออ, เป็นลูกของคนสาระเลว. เขาถูกไล่ตะเพิดให้ออกไปอยู่นอกบ้านนอกเมือง

9“แต่บัดนี้ข้าฯ กลับเป็นเนื้อเพลงสำหรับเย้ยหยัน; เออ, ข้าฯ กลับเป็นขี้ปากให้พวกนั้นด่าว่า.

10เขาทำท่าสะอิดสะเอียนข้าฯ, และยืนออกห่างจากข้าฯ, และมิได้ละลดที่จะถ่มน้ำลายรดข้าฯ.

11เพราะพระองค์ทรงตัดสายธนูของข้าฯ เสีย, และทรงย่ำยีข้าฯ พวกเขาจึงไม่มีที่กีดขวางมิให้ทำอะไรแก่ข้าฯ ตามชอบใจ.

12เกิดมีคนพาลมาระรานข้าฯ. บ้างก็เข้ามาปัดเท้าของข้าฯ; บ้างก็มาผลักข้าฯ จะให้ล้มตาย;

13บ้างก็สะกัดกันข้าฯ ไว้ล้วนแต่เจตนาสังหารข้าฯ เสีย, ไม่มีใครจะมาห้ามปรามเขาไว้ได้เลย.

14เขาตรูเข้ามาดุจข้าศึกพรูเข้ามาทางช่องกำแพงโหว่. เขาไหลเข้ามาในระหว่างกำแพงพังเพื่อจะสังหารข้าฯ เสีย.

15ภัยพิบัติก็เข้ามาผจญข้าฯ, สง่าราศีของข้าก็ล่าลี้ไปดุจกระแสลม, และความสุขสำราญของข้าฯ ก็เลื่อนลอยหายไปดุจก้อนเมฆ

16“บัดนี้จิตต์วิญญาณของข้าฯ ก็ละลายไปด้วยความเศร้าสลด; และวันที่เต็มไปด้วยความทุกข์ก็มายึดข้าฯ ไว้.

17ในเวลากลางคืนกะดูกในกายของข้าฯ ก็เปื่อยผุไป, และความเจ็บปวดที่แทะข้าฯ อยู่ไม่รู้จักหยุดรู้จักหย่อน.

18อำนาจแห่งโรคนั้นได้ทำให้เนื้อหนังของข้าฯ ผิดรูปไป. มันรัดรึงข้าฯ ไว้ดุจดังคอเสื้อรัดรึงคอข้าฯ ไว้.

19พระองค์ทรงโยนข้าฯ ลงไปในปลัก, แล้วข้าฯ ก็กลับกลายเป็นเหมือนผงคลีดินและขี้เถ้า.

20ข้าฯ ทูลร้องขอความช่วยเหลือจากพระองค์, แต่พระองค์ก็ไม่ทรงขานตอบข้าฯ. ข้าฯ ยืนขึ้น, แต่พระองค์ก็ทรงแลเลยจากข้าฯ ไป.

21พระองค์ทรงกลายเป็นผู้อำมหิตต่อข้าฯ. โดยอานุภาพแห่งพระหัตถ์ของพระองค์, พระองค์ทรงประหารข้าฯ เสีย.

22พระองค์ทรงให้ลมหอบข้าฯ ขึ้นไปเบื้องบน, และเป็นเหตุให้ข้าฯ ล่องลอยไปตามกระแสลม, จนข้าฯ ถูกขยี้เสียให้ยับเยิน.

23เพราะทั้งรู้ทีเดียวว่า, พระองค์จะทรงสังหารข้าฯ เสียให้ตาย, และจะทรงส่งข้าฯ ไปแออยู่ยังสำนักที่มนุษย์ทั้งหลายจะต้องไปนั้น

24“อันบุคคล, เมื่อล้มลง, อดที่จะกางมือออกรับน้ำหนักของตนไม่ได้มิใช่หรือ? และคนที่ตกอยู่ในภัยพิบัติก็อดที่จะร้องขอความช่วยเหลือไม่ได้มิใช่หรือ?

25ข้าฯ มิได้เคยร้องไห้สงสารคนที่มีความลำบากดอกหรือ? จิตต์ใจของข้าฯ มิได้โศกสลดสงสารคนเข็ญใจดอกหรือ?

26แต่เมื่อข้าฯ คอยท่าสิ่งที่ดี, สิ่งที่ร้ายก็เข้ามาถึง. เมื่อข้าฯ คอยหาแสงสว่าง, ความมืดก็เข้ามา.

27อกใจของข้าฯ ก็ปั่นป่วนไม่สงบเลย. มวลวันแห่งความทุกข์มาครอบงำข้าฯ อยู่.

28ผิวของข้าฯ คล้ำไปหมด, แต่ไม่ใช่เพราะแดดเผา. ข้าฯ ยืนขึ้นในที่ชุมนุมชน, และร้องขอให้เขาช่วยเหลือ.

29ข้าฯ กลายเป็นพี่น้องกับหมาป่า, และเป็นผู้อยู่ร่วมกันกับนกกระจอกเทศ.

30ผิวหนังของข้าฯ ก็ดำคล้ำและลอกหลุดไป. กะดูกของข้าฯ ก็ถูกเผาด้วยความร้อน.

31เพราะเหตุนั้นสำเนียงพิณของข้าฯ ก็กลับเป็นเสียงโศกไป; และสำเนียงปี่ของข้าฯ ก็กลายเป็นเสียงโหยหวนไป.”

← Chapter 29 Jump to: Chapter 31 →