Job 34

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 33 Jump to: Chapter 35 →

1อะลีฮูจึงกล่าวต่อไปว่า,

2“ท่านผู้ทรงไว้ซึ่งปัญญาทั้งหลาย, ขอให้ฟังถ้อยคำของข้าฯ; และท่านผู้ทรงไว้ซึ่งความรู้, ขอจงเงี่ยหูฟังข้าฯ.

3เพราะว่าหูเป็นเครื่องรับรู้ถ้อยคำเช่นเดียวกับปากเป็นเครื่องรับรู้รสอาหาร.

4ดังนั้นขอให้เราเป็นผู้เลือกว่าอะไรถูก, ให้เราเป็นผู้รู้ว่าอะไรดี.

5เพราะท่านโยบได้กล่าวไว้ว่า, ‘ข้าฯ เป็นผู้ชอบธรรม, และพระเจ้าทรงริบสิทธิ์อันชอบธรรมของข้าฯ ไปเสีย.

6แม้ข้าฯ เป็นคนซื่อ, พระเจ้าก็ทรงปรับเอาว่าข้าฯ เป็นคนคด. แม้ข้าฯ ไม่มีผิดเลย, ก็ได้รับแผลอันจะรักษาไม่หาย.’

7ท่านโยบนี้เป็นคนอย่างไรหนอ, ดูดดื่มความเหยียดหยามเข้าไปราวกับดื่มน้ำ,

8ชอบรวมสมาคมกับผู้ทำความชั่ว, และคบค้ากับคนอสัตย์อธรรม.

9เพราะท่านได้พูดว่า, ‘ไม่เห็นจะได้ดิบได้ดีอะไรที่มนุษย์จะไปคบค้าสนิทสนมกับพระเจ้า.’

10“เหตุฉะนี้ท่านทั้งหลายผู้ทรงไว้ซึ่งความรู้, ขอฟังข้าฯ เถิด. พระเจ้าจะทรงกระทำการชั่วนั้นเป็นไปไม่ได้; และท่านผู้ทรงฤทธิ์จะทรงกระทำผิดก็เป็นไปไม่ได้เลย.

11เพราะว่าพระองค์จะประทานตอบแทนแก่มนุษย์ให้เหมาะสมกับกิจการที่เขากระทำ, และจะทรงให้ทุกคนรับผลตามแนวทางปฏิบัติของเขา.

12เออ, แน่นอนทีเดียวพระเจ้าจะไม่ทรงกระทำชั่วเป็นอันขาด, และท่านผู้ทรงฤทธิ์นั้นจะทำให้ความยุตติธรรมเอนเอียงไปมิได้เลย.

13ใครเล่าเป็นผู้แต่งตั้งให้พระองค์ปกครองโลก? หรือใครเล่าเป็นผู้มอบหมายทั้งโลกไว้กับพระองค์.

14ถ้าพระองค์ทรงสงวนน้ำพระทัยของพระองค์ไว้ในพระองค์เอง, หรือถ้าพระองค์ทรงเรียกพระวิญญาณและพระอสุกลับคืนไปสู่พระองค์;

15สัตว์ทั้งหลายจะพินาศไปทั้งสิ้น, และมนุษย์จะกลับเป็นผงคลีดินไปอีก

16“ถ้าบัดนี้ท่านเข้าใจก็จงฟังต่อไป. ขอให้ฟังเสียงพูดของข้าฯ.

17ผู้ที่เกลียดความชอบธรรมจะปกครองให้เป็นสุขได้หรือ? และท่านจะใส่ร้ายพระองค์ผู้ยุตติธรรมที่สุดได้หรือ?:

18หรือผู้ใดอาจทูลแก่กษัตริย์ว่า, ‘เจ้าเป็นคนชั่ว;’ หรือกล่าวแก่คณะขุนนางว่า, ‘เจ้าเป็นคนอธรรม,’

19ผู้ทรงเห็นแก่หน้าคณะเจ้านาย, หรือเห็นแก่หน้าคนมั่งมีมากกว่าคนจน. เพราะว่าคนเหล่านี้ทั้งหมดเป็นกิจแห่งพระหัตถ์ของพระองค์.

20ต่างก็อาจตายได้ในชั่วพริบตาเดียว; ใครๆ ก็อาจชักดิ้นตายไปในเวลาเที่ยงคืน; และคนสำคัญๆ ก็ถูกพรากชีวิตไปเสีย, โดยมิใช่การกระทำของมือมนุษย์

21“ด้วยว่าพระเนตรของพระองค์ทรงมองดูวิถีทางของคน, และพระองค์ทรงเห็นทุกย่างก้าวที่เขาดำเนินไป.

22ไม่มีความมืด, หรือเงาอันมืดทึบ, ในที่ซึ่งคนกระทำบาปจะซ่อนตัวให้พ้นสายพระเนตรได้.

23เพราะพระองค์ไม่ทรงต้องรอวันกำหนดใดๆ สำหรับที่คนจะมายืนต่อพระพักตรพระเจ้า, ในการพิพากษา.

24พระองค์ทรงสังหารคนสำคัญๆ เสียโดยมิจำต้องพิจารณา, และทรงตั้งคนอื่นขึ้นแทนเขา.

25พระองค์ทรงทราบการกระทำของเขา, และทรงประหารเขาเสียในเวลาค่ำคืน, เขาจึงย่อยยับไป.

26เพราะเขาเป็นคนชั่ว, พระองค์จึงทรงหวดเขาลงต่อหน้าประชาชน.

27เนื่องด้วยเขาได้หันไปไม่ติดตามพระองค์, และไม่ยอมประพฤติตามพระมรคาของพระองค์นั้น,

28ดังนั้นจึงเป็นเหตุให้เสียงร้องทุกข์แห่งคนยากจนมาถึงพระองค์, และพระองค์ได้ทรงยินคำร้องทุกข์แห่งผู้ถูกข่มเหงนั้น

29“ถ้าหากพระองค์ทรงนิ่งเฉยเสีย, ใครเล่าจะกล่าวโทษพระองค์ได้? และหากพระองค์ทรงซ่อนพระพักตรของพระองค์เสีย, ใครเล่าจะมองเห็นพระองค์ได้? แต่พระองค์ทรงเฝ้ามองอยู่เสมอ, จะเป็นประชาชาติหรือบุคคลก็ตาม,

30ไม่ยอมให้คนชั่วเป็นผู้ครอบครอง, ไม่ยอมให้ฝ่ายใดนำประชาชนเข้าไปติดกับ

31“เพราะฉะนั้นจงร้องทูลพระเจ้าว่า, ‘ข้าฯ ได้รับทุกข์ทรมานแล้ว, ข้าฯ จะไม่ทำผิดอีก.

32ซึ่งข้าฯ ไม่สำนึกเห็นขอพระองค์ทรงสอนข้าฯ. ถ้าข้าฯ ได้กระทำชั่ว, ข้าฯ จะไม่ทำดังนั้นอีกต่อไป.’

33บำเหน็จของพระองค์ที่ทรงประทานจะต้องเป็นอย่างที่ท่านต้องการหรือ, ท่านจึงไม่รับ? ท่านเองเป็นผู้เลือก, ไม่ใช่ข้าฯ. เหตุฉะนั้น, ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรก็พูดไปเถิด.

34แต่เหล่าคนผู้มีความคิด,- เออ, ทุกคนที่มีปัญญาที่ได้ยินข้าฯ แล้ว,- จะต้องกล่าวแก่ข้าฯ ว่า,

35‘โยบนั้นพูดเหลวใหล, และถ้อยคำของท่านไม่เป็นสาร.

36ข้าฯ อยากให้โยบทนทุกข์ต่อไปจนถึงที่สุด! เพราะคำโต้ตอบของท่านนั้นก็เป็นเช่นเดียวกับคำพูดของคนชั่ว.

37ด้วยว่าท่านบวกการทรยศเข้ากับความผิดบาปของท่านเอง. ท่านตบมือเย้ยหยันในท่ามกลางพวกเรา, ทั้งทวีคำพูดของท่านกล่าวร้ายต่อพระเจ้า.”

← Chapter 33 Jump to: Chapter 35 →