bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
/
Job 7
Job 7
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
← Chapter 6
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 8 →
1
“อันชีวิตมนุษย์เราในโลกนี้เป็นเหมือนเวลาเข้าเกณฑ์มิใช่หรือ? และวันคืนแห่งชีวิตของเขาก็เป็นเหมือนเวลาทำงานของกรรมกรมิใช่หรือ?
2
ดุจเหล่าทาสผู้มีจิตต์ใจจดจ่อคอยเวลาเย็น, และดุจกรรมกรผู้คอยรับสินจ้างของเขานั้น.
3
ส่วนข้าฯ ถูกเกณฑ์ให้รับเดือนว่างงาน, และกลางคืนที่กอบไปด้วยความเบื่อหน่าย.
4
เมื่อข้าฯ เอนกายลงนอน, ข้าฯ ก็รำพึงว่า, เมื่อไรที่จะถึงเวลาที่จะลุกขึ้นหนอ? และเมื่อไรหนอกลางคืนจะสิ้นไป? ข้าฯ ก็พลิกตัวอยู่ไปมาจนรุ่งเช้า.
5
เนื้อหนังของข้าฯ ก็หุ้มห่อไปด้วยตัวหนอนและผงคลีดิน. หนังของข้าฯ ก็แตกระแหงและน่าสะอิดสะเอียน.
6
วันคืนทั้งหลายของข้าฯ กำลังผ่านไปเร็วยิ่งกว่ากระสวยทอผ้า, ทั้งกำลังหมดเปลืองไปด้วยไร้ความหวังใจ
7
“โอ ขอทรงระลึกถึงว่า, ชีวิตของข้าฯ เป็นเหมือนลม; ตาของข้าฯ จะไม่เห็นความดีอีกเลย.
8
ตาของคนที่เคยเห็นข้าฯ จะไม่ได้เห็นข้าฯ อีกเลย; พระเนตรของพระองค์จะทรงมองหาข้าฯ แต่ข้าฯ ไปเสียแล้ว.
9
ผู้ที่ได้ลงไปสู่หลุมฝังศพจะไม่กลับขึ้นมาอีก, ดุจเมฆจางและหายไป.
10
เขาจะไม่กลับมายังเรือนเขาอีก, และสถานที่ของเขาจะไม่รู้จักเขาอีกเลย.
11
เหตุฉะนั้นข้าฯ จะไม่ยอมปิดปาก, ข้าฯ จะพูดด้วยความระทมทุกข์แห่งดวงจิตต์ของข้าฯ; ข้าฯ จะบ่นต่อว่าด้วยความขมขื่นแห่งดวงวิญญาณของข้าฯ.
12
ข้าฯ เป็นทะเลหรือ? หรือเป็นมังกรทะเล? ซึ่งพระองค์จะทรงตั้งเขตต์จำกัดข้าฯ ไว้?
13
ขณะที่ข้าฯ คิดว่า, เตียงนอนจะให้ข้าชื่นใจ, และที่นอนจะทำให้ข้าฯ คลายทุกข์;
14
เมื่อนั้นพระองค์ได้ทรงกระทำให้ข้าฯ ตกใจด้วยความฝัน, และทรงกระทำให้ข้าฯ หวาดกลัวโดยนิมิตต์ร้าย.
15
จนจิตต์ใจข้าฯ สมัครเลือกอัดใจตาย, และวอดวายไปเสียดีกว่าที่จะมีแต่หนังหุ้มกะดูกเช่นนี้.
16
ข้าฯ ไม่อยากอยู่ต่อไปเลย, อย่าทรงรังควานข้าฯ นักเลย: ด้วยว่าวันคืนของข้าฯ ก็ไม่มีอะไรแล้ว.
17
มนุษย์นะเป็นอะไรที่พระองค์จะทรงยกย่องให้เป็นใหญ่เป็นโต? ที่พระองค์จะเอาพระทัยมากังวลกับเขา?
18
ที่พระองค์จะทรงมาเยี่ยมเยียนเขาทุกเช้า, และทรงคอยลองใจเขาทุกเวลา?
19
พระองค์จะไม่เสด็จไปจากข้าเป็นเวลานานอีกสักเท่าใด? ไฉนไม่ปล่อยให้ข้าฯ อยู่ตามลำพังพอที่จะกลืนน้ำลายได้?
20
หากว่าข้าฯ ได้ทำผิด, นั่นจะเกี่ยวข้องอะไรกับพระองค์? โอ, ท่านผู้ครองมนุษย์ชาติ; เหตุไฉนพระองค์จึงได้เจาะจงเอาตัวข้าฯ เป็นตัววิบัติ, เป็นเหตุไฉนข้าฯ เบื่อหน่ายต่อตัวของตนเอง?
21
เป็นไฉนหนอ พระองค์จึงไม่ทรงยกบาปโทษให้ข้าฯ เสีย, และปลดเปลื้องความชั่วช้าของข้าฯ ให้พ้นไปเสีย? ไม่ช้าข้าฯ จะนอนตายอยู่ในกองผงคลีดิน, และพระองค์จะทรงมองหาข้าฯ แต่ข้าฯ ก็จะศูนย์หายไปแล้ว.”
← Chapter 6
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 8 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42