Job 28

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 27 Jump to: Chapter 29 →

1“แน่นอนทีเดียวมีบ่อเงิน, และมีบ่อทองซึ่งเขานำเอามาถลุง.

2แร่เหล็กเขาเอามาจากดิน, และทองแดงเขาหลอมมาจากก้อนหิน.

3มนุษย์กำจัดความมืดให้กระจ่างแจ้ง, แล้วลงไปค้นหาจนถึงก้นบึ้งในพวกหินที่เร้นลับและในที่มืดทึบ.

4เขาก็ขุดเป็นปล่องลึกลงไปจากพื้นดิน, จนคนที่สัญจรไปมาก็ไม่นึกถึงเขา. เขาห้อยโหนแกว่งไปมาอยู่ไกลจากหมู่มนุษย์.

5ฝ่ายพื้นโลกเรานี้เกิดมีธัญญาหาร, และเบื้องใต้ยุ่งเหยิงสับสนไปหมดดุจถูกไฟไหม้.

6ในก้อนหินเหล่านั้นเป็นที่อยู่ของแก้วไพฑูรย์. และที่นั้นก็มีผงทองคำ.

7ที่นั่นนกแร้งไม่รู้จักเลย, และตาของเหยี่ยวก็มองไม่เห็น.

8สัตว์ป่าไม่เคยเดินที่นั่น, และสิงห์โตดุร้ายก็ไม่ได้ผ่านไปในที่นั้นเลย.

9คนขุดลงมือเจาะหินแข็งนั้น; เขาได้ทำลายภูเขานั้นลงไปถึงราก.

10เขาเจาะเป็นร่องไปตามหิน, และตาของเขาได้เห็นอะไรๆ ที่มีค่า;

11เขาอุดตาน้ำไม่ให้มันไหลซึมเข้ามา, และสิ่งที่ซ่อนไว้นั้นเขาก็นำออกมาให้ปรากฏแจ้ง

12“ส่วนปัญญานั้นจะหาพบได้ที่ไหน? และสำนักแห่งความรู้นั้นอยู่ที่ไหน?

13มนุษย์ไม่รู้จักทางที่จะไปยังที่นั่น; บนพื้นแผ่นดินที่คนอาศัยอยู่ก็หาไม่พบ.

14มหาสมุทรกล่าวว่า, ‘ปัญญามิได้อยู่ในข้าฯ’: ทะเลก็กล่าวว่า, ‘ปัญญามิได้อยู่กับข้าฯ ด้วย.’

15จะซื้อปัญญาด้วยทองคำก็ไม่ได้, จะเอาเงินไปชั่งให้สมค่าก็ไม่ได้เหมือนกัน.

16จะเอาไปเปรียบกับทองคำโอพีร์, หรือแก้วเพทาย, และแก้วไพฑูรย์ก็ไม่มีค่าเท่า.

17ทองคำและแก้วมณีโชติจะเอามาเปรียบก็ไม่เทียบเท่า: ถึงจะเอามาแลกกับภาชนะทองคำเนื้อบริสุทธิ์ก็ไม่ได้.

18จะเอ่ยถึงหินกรัง, และแก้ววิเศษมาเปรียบเทียบไม่ได้เลย: เออ, ปัญญานั้นล้ำค่าเหนือแก้วมุกดา.

19บุศราคำแห่งอายธิโอบจะมีค่าเสมอกับปัญญานั้นไม่ได้, และจะตีราคาด้วยทองคำบริสุทธิ์ก็ไม่ถึง

20“ดังนั้นปัญญามาจากไหนเล่า? และสำนักแห่งความรู้อยู่ที่ไหน?

21เห็นได้ว่ามันเป็นของซ่อนจากตาของคนที่มีชีวิตอยู่, และปิดไว้ไม่ให้ตาของนกในอากาศเห็น.

22สังขารเปื่อยเน่าและหลุมฝังศพกล่าวว่า, ‘เราได้ยินคำเล่าลือถึงปัญญาเข้าหูเราเท่านั้น.’

23ส่วนพระเจ้าทรงทราบวิถีทางแห่งปัญญานั้น, พระองค์ทรงทราบสำนักแห่งปัญญา.

24ด้วยว่าพระองค์ทรงสามารถมองเห็นเข้าไปตลอดโลก, และทรงเห็นทั่วไปภายใต้ท้องฟ้า.

25พระองค์ทรงกำหนดกำลังแรงไว้ให้แก่ลม. เออ, พระองค์ทรงตวงน้ำด้วยมีกำหนดกฎเกณฑ์.

26ขณะเมื่อพระองค์ทรงตั้งกฎเกณฑ์ไว้สำหรับฝน, และวิถีทางสำหรับฟ้าแลบและฟ้าร้อง:

27ขณะนั้นพระองค์ได้ทรงเห็นปัญญา, ก็ทรงพิเคราะห์ดู, และทรงประกอบกิจไปตามนั้น. เออ, พระองค์ได้ทรงพิศูจน์ให้เห็นแจ่มแจ้งแล้ว.

28แล้วพระองค์ตรัสแก่มนุษย์ว่า, ‘ดูเถิด, ความยำเกรงพระยะโฮวานั้นแหละคือปัญญา; และการที่ละทิ้งการชั่วนั้นแหละคือความรู้.”

← Chapter 27 Jump to: Chapter 29 →