Job 17

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →

1“ชีวิตของข้าฯ ก็จะหมดไป, อันเวลาของข้าฯ ก็จะสาปศูนย์ไป, หลุมฝังศพก็คอยท่าข้าฯ อยู่.

2แท้จริงผู้เยาะเย้ยก็อยู่กับข้าฯ นี่เอง, และตาของข้าฯ จำเป็นต้องดูการเย้ยหยันของเขา

3“นี่แหละ, โปรดทรงให้คำมั่นสัญญาไว้เป็นที่รับประกันระหว่างข้าฯ กับพระองค์. มีใครไหมที่จะมาจับมือตกลงกับข้าฯ?

4เพราะพระองค์ได้ปิดใจพวกนี้ไว้ไม่ให้เข้าใจ. ดังนั้นพระองค์จะไม่ทรงยกชูเขาขึ้นเลย.

5ผู้ที่ได้เหยียดเพื่อนของเขาลงเป็นเหยื่อ, และทำให้ตาลูกหลานของเขาบอดไป.

6พระองค์ได้ทรงทำให้ข้าฯ เป็นขี้ปากของคนทั่วไป, และใครๆ ก็พากันถ่มน้ำลายรดหน้าข้าฯ.

7ตาของข้าฯ ก็มืดไปด้วยความทุกข์, และอาการกายทั้งหลายของข้าฯ ก็ผอมดุจเงา.

8ผู้ชอบธรรมก็อัศจรรย์ใจด้วยเหตุการณ์นี้, และผู้หาผิดมิได้ตื่นเต้นใส่โทษคนไม่มีพระเจ้า.

9ส่วนผู้ชอบธรรมนั้นก็ยิ่งพยายามเดินตามทางของเขา, และผู้ที่มีมือปราศจากมลทินก็มีกำลังยิ่งๆ ขึ้นไป

10“ส่วนท่านทั้งหลายจะมาสนทนากันอีกก็เชิญ. แต่ในพวกท่านข้าฯ คงไม่พบใครที่มีปัญญาสักคนหนึ่ง.

11อันเวลาของข้าฯ ก็หมดไป, และความตั้งใจของข้าฯ ก็หักสะบั้นไปเสียแล้ว, คือความนึกคิดแห่งใจของข้าฯ.

12เขาพากันมาเปลี่ยนกลางคืนเป็นกลางวัน, และกล่าวว่าสว่างนั้นอยู่ไม่ห่างจากความมืด.

13เมื่อข้าฯ กำลังตั้งหน้าไปยังหลุมฝังศพเพื่อยึดเอาเป็นบ้านอาศัยของข้าฯ; เมื่อข้าฯ ได้ปูที่นอนลงในที่มืด;

14เมื่อข้าฯ ได้ว่าแก่ความเปื่อยเน่านั้นว่า, ‘ท่านเป็นบิดาของข้าฯ,’ และว่าแก่หนอนว่า, ‘ท่านเป็นมารดาและพี่สาวของข้าฯ’:

15เมื่อเป็นเช่นนี้ความหวังใจของข้าฯ นะอยู่ไหน? ในเรื่องความหวังใจของข้าฯ ใครจะรู้เห็นได้?

16ความหวังใจจะตามลงไปหลังดาลใหญ่แห่งหลุมฝังศพ; เมื่อนั้นจะถึงที่พักผ่อนใต้ดิน.”

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →