Job 36

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 35 Jump to: Chapter 37 →

1แล้วอะลีฮูได้กล่าวต่อไปว่า,

2“โปรดรอข้าฯ อีกประเดี๋ยวเถิด, และข้าฯ จะชี้แจงให้ท่านฟัง; เพราะว่าข้าฯ ยังมีข้อความที่จะกล่าวแทนพระเจ้าอีกบ้าง.

3ข้าฯ จะประมวลความรู้ของข้าฯ มาจากทุกทิศทุกทาง, และจะแสดงให้เห็นว่า, พระผู้สร้างของข้าฯ นั้นชอบธรรม.

4เพราะเป็นความจริงที่คำของข้าฯ นั้นไม่เหลวใหล, คือเป็นคำของผู้ที่มีปัญญารอบคอบ. ที่อยู่กับท่านนี่แหละ.

5ดูเถิด, พระเจ้าทรงไว้ซึ่งเดชฤทธิ์, แต่พระองค์ไม่ได้ทรงเหยียดผู้ใดเลย. พระองค์ทรงไว้ซึ่งเดชฤทธิ์ฝ่ายพลแห่งความเข้าใจ.

6พระองค์ไม่ทรงสงวนชีวิตแห่งคนชั่วไว้, แต่พระองค์ประทานคืนสิทธิ์ให้กับผู้ถูกราวีเบียดเบียน.

7พระองค์ไม่ทรงเบือนพระเนตรไปจากผู้ชอบธรรม, แต่ทรงแต่งตั้งเขาไว้ให้อยู่ใกล้พระที่นั่งของกษัตริย์ชั่วกัลปาวสาน, และเขาได้รับการยกย่องใหญ่โต.

8แต่ถ้าเขาถูกจำจองด้วยโซ่ตรวน, และถูกมัดไว้ด้วยเชือกแห่งการทรมาน;

9เมื่อนั้นพระองค์ก็ทรงสำแดงให้เขาเห็นการงานของเขา, และการผิดบาปของเขาที่เขาได้ประพฤติตัวมาแล้วด้วยความเย่อหยิ่ง.

10พระองค์ได้ทรงเปิดหูของเขาให้ฟังคำปัญญา, และรับสั่งให้เขาหันกลับจากความชั่ว.

11ถ้าเขาฟังพระสรุเสียงและปรนนิบัติตาม, วันคืนของเขาจะดำเนินไปด้วยความเจริญรุ่งเรือง. และปีของเขาจะประกอบไปด้วยความสุขสบาย.

12ถ้าเขาไม่ได้ฟังพระสุรเสียงของพระองค์, เขาจะพินาศไปด้วยคมดาบ, และเขาจะต้องตายไปในขณะที่ไม่มีพระเจ้าเป็นที่พึ่ง.

13ด้วยว่าคนทั้งหลายที่ไม่นับถือพระเจ้าจะหมกมุ่นอยู่ในความบึ้งโกรธ. เมื่อพระองค์ทรงลงโทษเขา, เขาก็มิได้ร้องขอความช่วยเหลือใดๆ.

14เขาตายในวัยยุวชน, และชีวิตของเขาก็ร่วงโรยไปเช่นเดียวกับพวกที่ลามกในทางกรรม.

15พระองค์ทรงช่วยผู้มีความทุกข์ให้รอดได้โดยการทนทุกข์ของเขานั่นเอง; และทรงเปิดหูของเขาในคราวที่เขาตกอยู่ในความทุกข์ยาก.

16เออ, พระองค์จะได้ทรงล่อท่านให้ออกมาจากที่ยากเข็ญไปสู่ที่กว้างขวางอันเป็นที่ไม่คับแคบอึดอัด; และโต๊ะอาหารของท่านจะได้เต็มไปด้วยอาหารอย่างประณีต

17“แต่ฝ่ายท่านต้องรับโทษเต็มขนาดอย่างคนชั่ว, พระอาชญาและความยุตติธรรมได้รวบรัดตัวท่านไว้แล้ว.

18อย่าให้ความโกรธส่งเสริมท่านให้สู้กับการเฆี่ยนของพระเจ้า, และอย่าให้การทนทุกข์หนักทดแทนโทษ ทำให้ท่านหันเหไปทางอื่น.

19ความมั่งคั่งของท่านหรืออำนาจวาสนาของท่านมีพอสำหรับชดเชยใช้หนี้ให้พ้นจากการทนทุกข์นั้นหรือ?

20อย่าใฝ่หาแต่ค่ำคืนมรณะ, อย่างคนเมื่อหายศูนย์ไปจากถิ่นที่ของเขา.

21ระวัง, จงกำจัดความคิดชั่วเช่นนี้ออกไปเสีย, เพราะท่านย่อมจะเลือกสิ่งเหล่านี้แทนที่จะยอมรับโทษนั้น

22“นี่แน่ะ, พระเจ้าทรงกระทำราชกิจอันสูงยิ่งด้วยฤทธิ์ของพระองค์. ใครจะเป็นครูบาอาจารย์เทียบเทียมกับพระองค์ได้?

23ใครเล่าจะเป็นผู้บงการพระองค์ให้ทำอย่างนี้อย่างนั้น? ใครเล่าจะบังอาจกล่าวว่าพระองค์ทรงกระทำกิจไม่ชอบธรรม?

24จงจำไว้ว่าท่านจะต้องยกย่องพระราชกิจของพระองค์, ซึ่งมนุษย์ก็ร้องสาธุการอยู่แล้ว,

25มนุษย์ทั้งปวงมองเห็นสิ่งนั้นอยู่แล้ว; เขามองเห็นเพียงแต่ไกลๆ

26เออ, แน่, พระเจ้าผู้เป็นใหญ่สูงสุดและเราก็หารู้จักพระองค์ไม่. จำนวนปีของพระองค์ไม่มีใครคำนวณได้.

27ดูซี, พระองค์ทรงดึงดูดหยาดน้ำขึ้นไปซึ่งถูกกลับให้เป็นฝนจากไอน้ำอันนั้น,

28แล้วฟ้าก็ได้โปรยฝนให้ตกลงมามากมายเหนือมนุษย์.

29เออ, ใครเล่าจะเข้าใจได้ว่าเมฆนั้นขยายตัวแผ่ออกไปได้อย่างไร, ในเรื่องฟ้าคนองที่ออกมาจากวิมานของพระองค์.

30นี่แน่ะ, พระองค์เปล่งแสงรัศมีออกรอบพระองค์, และทรงส่องซึ้งลงไปยังก้นทะเลลึก.

31ด้วยราชกิจเหล่านี้พระองค์ทรงทำนุบำรุงมนุษย์ทั้งปวง; พระองค์ประทานอาหารให้อย่างบริบูรณ์.

32พระองค์ทรงซ่อนพระหัตถ์ของพระองค์ในกลุ่มฟ้าแลบและบัญชาให้มันฟาดลงมายังที่หมาย.

33เสียงสนั่นหวั่นไหวนั้นบอกให้รู้ว่าพระพิโรธของพระองค์กำลังพลุ่งขึ้นต่อความชั่ว.”

← Chapter 35 Jump to: Chapter 37 →