Job 39

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 38 Jump to: Chapter 40 →

1“เจ้ารู้เวลากำหนดที่เลียงผาซึ่งอยู่ตามซอกเขาตกลูกของมันหรือ? เจ้ารู้กำหนดที่นางกวางจะตกลูกหรือ?

2เจ้ารู้กำหนดเดือนที่มันจะตกลูกหรือ, หรือจะรู้เวลาที่มันจะเกิด?

3มันฟุบตัวลง, และผ่านลูกอ่อนออกมาและผ่านพ้นจากความเจ็บปวดของมัน.

4ลูกของมันก็แข็งแรงขึ้นและโตขึ้นในทุ่งอันอ้างว้าง. มันก็ออกไปในที่ต่างๆ และไม่กลับมาอีกเลย

5“ใครได้ให้ความอิสสระแก่ลาป่า? ใครเป็นผู้ปล่อยปละลาเปลี่ยวให้ท่องเที่ยวอยู่ในป่า,

6และอาศัยอยู่ตามดินโป่งที่เรายกให้เป็นถิ่นที่ของมัน?

7มันเกลียดเสียงอึกทึกของเมือง, และไม่อยากได้ยินเสียงตะโกนของผู้ขับไล่.

8ทิวเขาเป็นที่หากินของมันและมันเสาะหาผักหญ้าเขียวสดทุกอย่าง

9“วัวป่าจะยอมรับใช้เจ้าหรือ, หรือมันจะยอมอยู่ข้างรางหญ้าของเจ้า?

10เจ้าจะใช้เชือกล่ามวัวป่าให้ลากคันไถได้หรือ? มันจะยอมลากคราดในทุ่งตามเจ้าไปหรือ?

11เมื่อมันมีกำลังแข็งแรงมากมายเช่นนี้เจ้าจะไว้ใจมันได้หรือ, จะปล่อยให้มันทำงานให้เจ้าได้หรือ?

12เจ้าจะไว้ใจให้มันลากข้าวไปยังบ้านของเจ้า, และขนมาไว้ที่ลานข้าวของเจ้าหรือ?

13“นกกระจอกเทศกระพือปีกอย่างเข้มแข็งจะบิน, แต่ปีกของมันจะบินได้เหมือนปีกและขนกระสาหรือ?

14ดังนั้นมันจึงต้องละไข่ที่ดิน, และอบไข่นั้นไว้ในทราย,

15และมันไม่พะวงว่าจะมีเท้ามาเหยียบไข่ให้แตกเสีย, หรือสัตว์ป่าจะมาย่ำ.

16มันไม่ใยดีต่อลูกของมัน, ราวกับว่าไม่ใช่ลูกของมันเอง. แม้ว่าการออกไข่ของมันจะไร้ผล, มันก็ไม่แยแสอะไร.

17เพราะว่าพระเจ้าทรงสร้างให้มันอปัญญาอย่างนั้น, ได้ประทานความรู้ให้มันเลย.

18ขณะเมื่อมันยืดตัวขึ้นสูงจะออกวิ่ง, มันก็เย้ยฝีเท้าม้าและคนขี่

19“เจ้าประสิทธิ์แรงให้แก่ม้าหรือ, หรือเจ้าได้ตกแต่งคอของมันด้วยขนปลิวไสว?

20เจ้าได้สร้างมันให้กะโดดราวกับตั๊กแตนหรือ? สง่าแห่งเสียงคำรนของมันเป็นที่น่าเกรงขาม.

21มันใช้กีบคุ้ยโขกตามดินในหุบเขา, และเริงคะนองด้วยกำลังแรงของมัน. มันโผนเข้าใส่ข้าศึก.

22มันเย้ยความกลัว, และมิได้ย่นย่อต่ออะไรเลยแม้แต่คมดาบมันก็ไม่ถอยหนี.

23ซองลูกธนูแกว่งกะทบกะแทกมัน, ทั้งหอกและหอกซัดเป็นเงาแปลบปลาบ.

24มันรุกเข้าใส่ข้าศึกอย่างดุร้าย, และเมื่อมีเสียงแตรเป่าขึ้นมันก็โลดโผนไปมา.

25พอมีเสียงแตรศึกเป่าขึ้นมันก็ร้องรับ ‘อีแฮ่’. มันได้กลิ่นข้าศึกแต่ไกล, ทั้งได้ยินเสียงตะโกนสั่งของนายทหาร, และเสียงโห่ร้อง

26“เป็นด้วยสติปัญญาของเจ้าหรือที่ทำให้นกเหยี่ยวบินร่อน, และกางปีกของมันบินไปทางทิศใต้?

27เป็นด้วยคำสั่งของเจ้าหรือที่นกอินทรีย์บินขึ้นไป, และทำรังของมันไว้บนที่สูง?

28มันอาศัยอยู่บนหน้าผา, ทำเป็นที่อยู่บนยอดเขาสูงชัน, เป็นที่คุ้มภัยของมัน.

29จาก ณ ที่นั่นมันแลหาเหยื่อ. ตาของมันมองเห็นในระยะทางไกล.

30ลูกของมันชอบดูดกินเลือด; มีการฆ่ากันตายที่ไหนมันก็ไปอยู่ที่นั่น.”

← Chapter 38 Jump to: Chapter 40 →