Job 33

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 32 Jump to: Chapter 34 →

1“เพราะเหตุนี้, ท่านโยบเจ้าข้า, ข้าฯ ขอวิงวอนให้ท่านฟังคำกล่าวของข้าฯ, และสดับฟังคำพูดของข้าฯ ให้ตลอด.

2นี่แหละ, ข้าฯ อ้าปากจะพูด, และลิ้นของข้าฯ มีส่วนพูดอยู่ในปากของข้าฯ.

3ถ้อยคำของข้าฯ แสดงความจริงจากใจของข้าฯ, และริมฝีปากของข้าฯ ก็จะเผยความคิดนึกอันแจ้งจริงออกมา.

4พระวิญญาณแห่งพระเจ้าได้ทรงสร้างข้าฯ, และลมหายใจแห่งท่านผู้ทรงฤทธิ์ทรงกระทำให้ข้าฯ มีชีวิต.

5ถ้าท่านอาจตอบข้อความของข้าฯ ได้ก็เชิญตอบ. ขอให้ท่านยกข้อความกล่าวเป็นลำดับให้ข้าฯ ฟัง

6“นี่แหละ, ฉะเพาะพระพักตรของพระเจ้า, ข้าฯ ก็เป็นเช่นเดียวกันกับท่าน; ข้าฯ ก็ถูกทรงสร้างมาด้วยดินดุจกัน.

7เออ, ไม่มีความน่ากลัวอะไรในตัวข้าฯ ที่จะทำให้ท่านกลัว, และท่านจะไม่ได้ถูกลงโทษหนักด้วยน้ำมือของข้าฯ.

8แน่ล่ะ, ข้าฯ ได้ยินข้อความที่ท่านได้กล่าวว่า,

9‘ท่านบริสุทธิ์, ไม่มีมลทินเลย; ข้าฯ ไม่มีความผิด, และความชั่วไม่มีในตัวข้าฯ:

10ก็พระองค์ต่างหากเป็นผู้ทรงหาเรื่องกับข้าฯ, และปักเอาว่าข้าฯ เป็นศัตรูของพระองค์.

11พระองค์ทรงล่ามเท้าของข้าฯ ไว้กับขอนไม้, พระองค์สกดรอยของข้าฯ ไปทุกหนทุกแห่ง.’

12“เออ, ข้าฯ จะตอบท่านว่า, ในเรื่องนี้ท่านกล่าวไม่ยุตติธรรมเลย, พระเจ้านั้นเป็นใหญ่ยิ่งกว่ามนุษย์นัก.

13เป็นไฉนท่านจึงบ่นต่อว่าพระองค์ว่า, ไม่ทรงบอกว่าเป็นเพราะเรื่องอะไรจึงทรงกระทำอย่างนั้น?

14แต่ว่าพระเจ้าก็ตรัสอยู่ร่ำไป. เออ, หากคนไม่รู้สึก, พระองค์ก็ตรัสซ้ำอีกทางหนึ่ง

15“คือในความฝันและในนิมิตต์เวลากลางคืนเป็นต้น, เมื่อคนหลับสนิท, หลับไหลอยู่บนที่นอน.

16เมื่อนั้นพระองค์ทรงเปิดหูคนและทรงผนึกคำตักเตือนไว้ในใจเขา,

17เพื่อพระองค์จะทรงเหนี่ยวรั้งคนไม่ให้กระทำตามความมุ่งหมายของเขา, และเลิกจากความหยิ่งอวดดีของคน.

18พระองค์จึงทรงดึงวิญญาณของเขาไม่ให้ตกเหว, และรั้งชีวิตของเขาให้ออกมาจากการถูกประหารด้วยดาบ

19“อีกอย่างหนึ่ง, เขาถูกปราบด้วยความเจ็บปวดให้อยู่บนที่นอนของเขา; และปวดร้าวไปตามกะดูกของเขาทุกชิ้น.

20ดังนั้นตัวเขาก็เบื่อข้าว; และใจคอของเขาก็ไม่อยากรับประทานอาหารชั้นเลิศ.

21เนื้อของเขาก็แห้งหายไปทุกทีจนเหลือแต่หนังหุ้มกะดูก. และกะดูกของเขาที่ไม่ปรากฏแต่ก่อนก็ผุดขึ้นมาเป็นซี่ๆ.

22เออ, จิตต์วิญญาณของเขาก็ก้าวเข้ามาใกล้หลุมฝังศพ; และตัวของเขาก็จะมาถึงผู้ทำลาย

23“ถ้าหากมีเทวทูตองค์หนึ่งมายังเขาเป็นผู้แถลงการณ์, คือองค์หนึ่งในพันองค์นั้น, เพื่อจะบรรยายให้เขาเห็นหนทางที่ถูก;

24แล้วท่านก็ทรงเมตตาแก่เขาตรัสว่า, <อย่าให้เขาลงไปอยู่ในหลุมนั้นเลย, เรามีค่าไถ่มาให้แล้ว>

25เนื้อของเขาก็จะกลับเปล่งปลั่งยิ่งกว่าเนื้อของเด็ก, และความหนุ่มแน่นของเขาก็จะกลับคืนมา.

26เขาก็ได้อธิษฐานต่อพระเจ้า, และพระองค์ก็ทรงพระเมตตาแก่เขา. ดังนั้นเขาก็เห็นพระพักตรของพระองค์ด้วยความชื่นใจยินดี, และพระองค์ก็กลับประทานคืนความชอบธรรมให้แก่เขา.

27เขาจึงร้องเพลงสรรเสริญต่อหน้าชุมนุมชน, และได้กล่าวว่า, ‘ข้าฯ ได้ทำบาปไปแล้ว, ได้ถือผิดเป็นชอบ, และไม่เป็นการคุณแก่ข้าฯ เลย.

28แล้วพระองค์ได้ทรงช่วยจิตต์วิญญาณของข้าฯ ให้รอดพ้นจากหลุมนั้น, และตัวข้าฯ จะมองเห็นแสงสว่าง.’

29“เออ, พระเจ้าได้ทรงกระทำอย่างนี้แก่มนุษย์ซ้ำซากอยู่ร่ำไป,

30เพื่อจะจูงวิญญาณของเขาออกมาจากหลุม, เพื่อเขาจะเบิกบานใจด้วยแสงสว่างแห่งชีวิตของเขานั้น.

31ท่านโยบเจ้าข้าฯ, ขอจงตั้งใจฟังให้ดี. ขอให้ท่านสงบอยู่ก่อน, และข้าฯ จะกล่าว.

32เอาเถอะ, ถ้าท่านมีอะไรจะพูดก็เชิญพูดออกมา. เชิญพูดออกมาเพราะข้าฯ มีความประสงค์จะแก้คดีให้.

33ก็ถ้าไม่มีอะไรจะกล่าว. ขอจงนิ่งฟังข้าฯ ก่อน, และข้าฯ จะกล่าวเป็นคติให้ท่านฟัง.”

← Chapter 32 Jump to: Chapter 34 →