Job 2

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1อยู่มาอีกวันหนึ่งเหล่าเทพบดีได้มาเฝ้าฉะเพาะพระพักตรพระยะโฮวา, และซาตานก็มาปรากฏตัวอยู่ท่ามกลางคณะนั้นด้วยฉะเพาะพระพักตรพระยะโฮวา.

2พระยะโฮวาจึงตรัสถามซาตานว่า, “เออ, นี่มาแต่ไหน?” ซาตานจึงทูลตอบพระยะโฮวาว่า, “มาจากการเที่ยวไปมาในโลก, และจากการเดินไปมาบนพื้นแผ่นดิน.”

3พระยะโฮวาจึงตรัสแก่ซาตานว่า, “เคยได้สังเกตดูโยบผู้ทาสของเราหรือไม่? ว่าไม่มีใครในโลกดีเหมือนเขา. เดี๋ยวนี้เขาก็ยังคงเป็นคนซื่อสัตย์มั่นคงอยู่, ถึงแม้ว่าเจ้าได้ชักชวนให้เราเป็นปฏิปักษ์ทำให้เขาสิ้นเนื้อประดาตัวโดยหาความผิดมิได้.”

4ซาตานก็ทูลตอบพระยะโฮวาว่า, “หนังแทนหนังจริงละ, คนย่อมสละอะไรๆ ทุกสิ่งได้, เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนชีวิตของตนให้คงอยู่.

5แต่ถ้าหากบัดนี้พระองค์จะยื่นพระหัตถ์ออกแตะต้องให้เป็นอันตรายแก่กะดูกและเลือดเนื้อของเขานั้น, เขาจะเลิกนับถือพระองค์ทีเดียว.”

6พระยะโฮวาจึงตรัสแก่ซาตานว่า, “นี่แน่ะเขาก็อยู่ในอำนาจของเจ้าแล้ว, จะทำอะไรก็ทำได้. แต่อย่าให้เป็นอันตรายแก่ชีวิตของเขา.”

7แล้วซาตานก็ออกไปจากพระพักตรพระยะโฮวา, และไปทำให้โยบเกิดเป็นฝีร้ายลามทั่วไปทั้งตัว, ตั้งแต่ฝ่าเท้าจนถึงกระหม่อมศีรษะ.

8ท่านจึงเอากระเบื้องหม้อแตกมาขูดตัว, และนั่งจมลงในกองเถ้า

9ภรรยาของท่านจึงมากล่าวแก่ท่านว่า, “ท่านยังจงรักภักดีต่อพระเจ้าอยู่หรือ? จงแช่งด่าพระเจ้า; ถึงจะตายก็ตายเถิด.

10แต่ท่านโยบกล่าวแก่เขาว่า, “เจ้าพูดอย่างหญิงที่โฉดชั่ว. อะไรนะ, เราก็เคยได้รับสิ่งที่ดีจากพระหัตถ์พระเจ้า; แล้วสิ่งที่ไม่ดีจะไม่ยอมรับบ้างเจียวหรือ?” ในเหตุการณ์ทั้งหมดเหล่านี้ท่านโยบหาได้กระทำผิดด้วยริมฝีปากของท่านไม่

11เมื่อมิตรสหายของท่านโยบทั้งสามคนได้ยินถึงเรื่องภัยพิบัติทั้งมวลที่ได้เกิดขึ้นแก่ท่านนั้น, ต่างก็ออกมาจากบ้านของตน; คืออะลีฟาศชาวเธมาน, และบิลดัดชาวซูฮา, และโซฟาร์ชาวนาอามาน. ด้วยว่าเขาได้นัดกันจะไปร่วมทุกข์กับท่านและพูดจาเล้าโลมท่าน.

12เมื่อเขามองเห็นท่านแต่ไกล, ก็จำท่านไม่ได้. เขาทั้งสามจึงเปล่งเสียงร้องไห้, และฉีกเสื้อคลุมของตนทุกคน, และเอาผงคลีดินซัดขึ้นไปบนอากาศเหนือศีรษะของเขา.

13แล้วเขาก็นั่งลงบนดินร่วมกับท่านโยบเป็นเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืน. ไม่มีใครออกเสียงพูดสักคำเดียว, ด้วยเขาเห็นแล้วว่าความทุกข์ของท่านใหญ่ยิ่งนัก

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →