Acts 16

Belarusian Bible (CHNT) 1999

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →

1І прыбыў ён у Дэрбу і Лістру. І быў там адзін вучань імем Цімафей, сын веручай жанчыны і бацькі Грэка.

2Браты з Лістры і Іконіі добра аб ім сьведчылі.

3Яго Павал захацеў узяць у дарогу з сабой і абрэзаў яго дзеля Юдэяў, пражываючых у тых мясцовасьцях, бо ведалі яны ўсе, што бацька яго быў Грэкам.

4Калі ж праходзілі праз гарады, загадваў ім берагчы прынятыя апосталамі і старшымі ў Ерузаліме пастановы.

5І цэрквы ўмацоўваліся вераю і штодзень расьлі лікам.

6Затым перайшлі яны Фрыгію і краіну Галятыйскую, бо Дух Сьвяты забараніў ім вясьціць слова ў Азіі.

7Прыбыўшы ў ваколіцы Мізіі, прабавалі ісьці ў Бітынію, і Дух Езуса не дазволіў ім.

8Перайшоўшы Мізію, яны направіліся ў Трааду.

9І тут ноччу Павал меў зьяву: нейкі Македонец, стаў перад ім і прасіў яго, кажучы: “Прыйдзі ў Македонію, дапамажы нам”.

10Як пабачыў ён зьяву, мы, не марудзячы, вырашылі направіцца ў Македонію, у перакананьні, што Бог паклікаў нас эвангелізаваць іх.

11Выплыўшы з Трады, паплылі мы проста ў Саматрацыю, а на другі дзень — у Нэапаль;

12а адтуль — у Філіпы, галоўны горад той часткі Македоніі, каторы ёсьць (рымскай) калёніяй. У гэтым горадзе былі мы некалькі дзён.

13А ў суботу выйшлі мы за браму да ракі, дзе спадзяваліся знайсьці месца малітвы, і, сеўшы, гутарылі з сабраўшыміся жанчынамі.

14І слухала адна багабойная жанчына, імем Лідзія, родам з горада Тыятыры, што прадавала пурпур, і Госпад адчыніў ёй сэрца на словы Паўла.

15І калі была ахрышчана разам з домам сваім, прасіла нас: “Калі маеце мяне за верную Госпаду, увайдзіце ў дом мой і пражывайце”, і змусіла нас.

16І сталася, калі мы ішлі на малітву, пераняла нас нейкая дзяўчына, якая мела духа, каторы варажыў, і прыносіла яна многа даходу сваім панам.

17Яна вось, бягучы за Паўлам і за намі, крычала: “Гэтыя людзі — слугі Бога Узвышняга, яны вясьцяць вам дарогу збаўленьня”.

18І рабіла яна гэта шмат дзён. Павал жа, маючы досыць гэтага, павярнуўся і сказаў духу: “Загадваю табе у імя Езуса Хрыста, выйдзі з яе!”, і ў той момант ён выйшаў.

19Калі яе паны ўбачылі, што надзея даходу зьнікла, дык схапілі Паўла і Сілу, і завалаклі на рынак да начальнікаў,

20і, аддаўшы іх магістрату, сказалі: “Гэтыя людзі, будучы Юдэямі, уводзяць у замяшаньне наш народ

21і абвяшчаюць звычаі, каторыя нам, Рымлянам, ня сьлед прыймаць ды выконваць”.

22І сабраўся натоўп супраць іх, дык магістрат загадаў зьдзерці з іх адзеньне і хвастаць розгамі.

23І, зьбіўшы іх моцна, укінулі ў вастрог, загадваючы варце пільна іх вартаваць.

24Атрымаўшы такі загад, вартавы пасадзіў іх ў унутраную вязьніцу і ногі іх замкнуў у калоду.

25Апоўначы Павал і Сіла маліліся і сьпявалі Богу гімны, і іншыя вязьні слухалі іх.

26Раптам сталася вялікае трасеньне, аж захісталіся падмуркі вастрога, і адкрыліся ўсе дзьверы ды з усіх апалі путы.

27Калі вартавы прачнуўся і ўбачыў дзьверы вастрога адчыненыя, схапіў меч і хацеў забіць сябе, думаючы, што вязьні паўцякалі.

28Тады Павал закрычаў на ўвесь голас: “Не рабі сабе нічога благога, бо мы ўсе тут”.

29Тады ён, запатрабаваўшы сьвятла, ускочыў у вязьніцу ды ўпаў, дрыжучы, да ног Паўла і Сілы.

30І вывеўшы іх навонкі, спытаўся: “Гаспадары, што мне трэба рабіць, каб збавіцца?”

31Адказалі яму: “Увер у Госпада Езуса, і будзеш збаўлены ты і ўвесь дом твой”.

32І расказалі слова Госпада яму і ўсім, што былі ў яго доме.

33І ў тую самую пару ночы ўзяў іх, абмыў раны і, не марудзячы, прыняў хрост разам з усімі сваімі.

34Увёу іх таксама ў свой дом, запрасіў да стала ды з усім домам вельмі цешыўся, што ўверыў Богу.

35І калі настаў дзень, магістрат паслаў ліктораў загадаць: “Звольніце гэтых людзей”.

36Вартавы вастрога пераказаў Паўлу гэты загад: “Магістрат прыслаў, каб выпусціць вас. Дык выйдзіце цяпер ды ідзіце ў супако”.

37Але Павал сказаў ім: “Перад народам без суду бічавалі нас, Рымскіх грамадзянаў, і пасадзілі ў вастрог, а цяпер цішком выпускаюць нас? О не! Хай самі прыйдуць і выведуць нас”.

38Лікторы перадалі гэтыя словы магістрату. Дык тыя спалохаліся, пачуўшы, што гэтыя Рымляне,

39і прыйшлі, перапрасілі іх ды, вывеўшы, прасілі, каб яны пакінулі горад.

40Яны ж, выйшаўшы з вязьніцы, пайшлі да Лідзіі, пабачыліся з братамі, пацешылі іх і выправіліся ў дарогу.

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →