Acts 7 — Belarusian Bible (CHNT) 1999

1А першасьвятар спытаўся ў яго: “Ці гэта праўда?”

2Ён жа адказаў: “Мужы браты і бацькі, паслухайце! Бог Славы аб’явіўся бацьку нашаму Абрагаму, калі ён яшчэ жыў у Мэсапатаміі, перад тым як абжыўся ў Харане.

3І сказаў яму тады: “Выйдзі з зямлі тваёй і ад радні тваёй, і ідзі ў зямлю, якую Я табе пакажу”.

4Тады выйшаў з зямлі Хальдэйскай і абжыўся ў Харане. І адтуль, па сьмерці яго бацькі, перасяліў яго (Бог) у зямлю гэтую, у якой вы цяпер пражываеце,

5і ня даў яму на ўласнасьць ані пядзі зямлі, але абяцаў даць яе на ўласнасьць яму і патомству яго па ім, хоць ня меў тады яшчэ сына.

6Сказаў Бог так: “Патомкі твае будуць перасяленцамі ў чужой зямлі і праз чатырыста гадоў будуць зьняволены і крыўджаны.

7І народ, у каторага будуць яны нявольнікамі, Я сам асуджу, – кажа Бог, – і пасля таго выйдуць яны і будуць служыць Мне на гэтым вось месцы”.

8Ды даў яму запавет абразаньня. І так нарадзіўся яму Ізаак, каторага абрэзаў у восьмы дзень, а Ізааку – Якуб, а Якубу – дванаццаць патрыярхаў.

9І гэтыя патрыярхі праз зайздрасьць прадалі Язэпа ў Эгіпет; і Бог быў з ім,

10і асвабадзіў яго ад усякіх бедаў, і даў яму ласку і мудрасьць у вачах фараона, караля Эгіпту, які прызначыў яго начальнікам над Эгіптам ды над усім сваім домам.

11І ўвесь Эгіпет і Ханаан наведаў голад і вялікае гора, і бацькі нашыя ня мелі чаго есьці.

12Калі Якуб даведаўся, што ў Эгіпце ёсьць збожжа, паслаў бацькоў нашых першы раз,

13а за другім разам Язэп даўся пазнаць сваім братам, фараон жа даведаўся пра род Язэпа.

14Дык паслаў Язэп па Якуба, бацьку свайго, ды ўсю радню ў ліку сямідзесяці пяці душ,

15і Якуб прыйшоў ў Эгіпт, і памёр ён сам, і бацькі нашыя,

16і перанесьлі іх у Сыхем ды палажылі ў магіле, каторую Абрагам купіў за серабро ад сыноў Гемора ў Сыхеме.

17А, як прыбліжаўся час зьдзяйсьненьня абяцаньня, якое Бог даў Абрагаму, народ разрастаўся і размнажаўся ў Эгіпце,

18аж запанаваў іншы кароль у Эгіпце, каторы ня ведаў Язэпа.

19Ён пачаў падступна дзейнічаць супраць народу нашага, і прымушаў бацькоў нашых выкідваць дзяцей сваіх, каб не жылі.

20Тады вось нарадзіўся Майсей, і быў ён мілы Богу; і тры месяцы кармілі яго ў доме бацькі.

21А калі ён быў выкінуты, узяла яго дачка фараона і ўзгадавала яго як сына.

22І быў Майсей навучаны ўсёй мудрасьці Эгіпецкай, ды быў магутны ў словах і чынах сваіх.

23А калі мінула яму сорак гадоў, надумаў ён адведаць братоў сваіх, сыноў Ізраэля.

24І там, убачыўшы аднаго крыўджаўнага зямляка, стануў у яго абарону і памсціўся за крыўджанага, забіўшы Эгіпцяніна.

25Ён думаў, што браты ягоныя зразумеюць, што Бог яго рукой дае ім выбаўленьне, але яны не зразумелі.

26Калі на другі дзень паявіўся ён між іх, калі яны біліся між сабой, ды стараўся іх пагадзіць, кажучы: “Людзі, вы ж браты; чаму крыўдзіце адзін другога?”

27Але той, што быў крыўдзіў бліжняга, адапхнуў яго і сказаў: “Хто паставіў цябе начальнікам і суддзёю над намі?

28Хіба і мяне хочаш забіць, як учора забіў Эгіпцяніна?”

29Дзеля гэтых словаў Майсей уцёк ды жыў як чужынец у зямлі Мадыян, дзе нарадзіліся яму два сыны.

30Праз сарак гадоў явіўся яму на пустыні пад гарою Сынай анёл Госпадаў у полымі агня ў кусьце.

31Майсей жа, убачыўшы, дзівіўся з бачанага. А калі падыйшоў бліжэй, каб прыгледзецца, пачуўся голас Госпада:

32“Я — Бог бацькоў тваіх, Бог Абрагама, Ізаака і Якуба”. Стрывожыўся Майсей і не адважыўся глядзець.

33І сказаў яму Госпад: “Здымі сандалы з ног тваіх, бо месца, на якім стаіш, ёсьць зямля сьвятая.

34Я глядзеў і ўбачыў прыгнёт народу Майго ў Эгіпце ды чуў стогны яго, ды зыйшоў, каб асвабадзіць яго. Дык цяпер ідзі, Я пасылаю цябе ў Эгіпет”.

35Таго вось Майсея, якога яны адракліся, кажучы: “Хто цябе паставіў начальнікам і суддзёй?”, яго вось Бог паслаў як правадыра і выбаўцу рукою анёла, каторы явіўся яму ў кусьце.

36Ён вывеў іх, чынячы цуды і знакі ў зямлі Эгіпецкай і на Чырвоным моры ды на пустыні на працягу сарака гадоў.

37Гэты вось Майсей, што сказаў сынам Ізраэля: “Прарока як я паставіць вам Бог з-паміж братоў вашых”.

38Ён гэта ў дзень сабраньня ў пустыні быў пасярэднікам між анёлам, каторы гаварыў яму на гары Сынай, і бацькамі нашымі. Ён жа атрымаў словы жыцьця, каб пераказаць іх нам.

39Але не хацелі яго слухаць бацькі нашыя ды адапхнулі яго і зьвярнулі сэрцы свае да Эгіпту,

40кажучы Аарону: “Зрабі нам багоў, каторыя будуць ісьці перад намі, бо ня ведаем, што сталася з тым Майсеем, каторы вывеў нас з зямлі Эгіпецкай”.

41І зрабілі сабе цялё ў тыя дні ды склалі ахвяру ідалу, ды цешыліся з працы рук сваіх.

42Дык Бог адвярнуўся ад іх і дазволіў, што служылі войску нябеснаму, як напісана ў кнізе Прарокаў:

43“Доме Ізраэля! Ці прыносілі вы Мне ахвяры і дары на працягу сарака гадоў у пустыні?

44І паднялі вы палатку Малоха ды зорку бога вашага Рэфана, выбражэньні, каторыя зрабілі, каб ім пакланяцца. Таму перасялю вас за Бабілён”. Нашыя бацькі мелі ў пустыні Палатку Сьведчаньня; Той бо, Хто гаварыў з Майсеем, загадаў збудаваць яе па ўзору, які (Майсей) бачыў.

45І ўзялі яе нашыя бацькі і з Ёзуэ і ўнесьлі ў зямлю паганаў, каторых Бог выгнаў перад бацькамі нашымі аж да часоў Давіда,

46які знайшоў ласку ў Бога і прасіў пабудаваць жытло для Бога Якуба.

47А Салямон пабудаваў Яму дом.

48Але Узвышні не жыве ў пабудовах рук людзкіх, як кажа прарок:

49“Неба – пасад Мой, а зямля — падножжа ног Маіх. Які ж дом пабудуеце Мне, – кажа Госпад, — або якое месца для супачынку Майго?

50Ці ж не рука Мая ўчыніла ўсё гэта?”

51Людзі з цьвёрдым каркам, неабрэзанымі сэрцамі і вушыма! Вы заўсёды супрацівіцеся Духу Сьвятому, як бацькі вашыя, так і вы!

52Каторага з прарокаў не перасьледавалі бацькі вашыя? Пазабівалі вы і тых, каторыя прадказвалі прыход Справядлівага, якога вы выдалі і замардавалі.

53Вы, што атрымалі закон за пасярэдніцтвам анёлаў, але не бераглі яго”.

54Пачуўшы гэта, іхнія сэрцы закіпелі гневам, і яны скрыгаталі зубамі на яго.

55А ён, напоўнены Духам Сьвятым, глянуў у неба і ўбачыў хвалу Божую і Езуса, стоячага праваруч Айца,

56і кажа: “Бачу неба адкрытае і Сына Чалавечага, стоячага па правіцы Бога”.

57Яны ж паднялі вялікі крык, і затыкалі вушы сабе, і кінуліся на яго аднадушна,

58і выцягнулі яго за горад, і ўкаменавалі. І сьведкі паклалі сваё адзеньне ля ног юнака, званага Саўлам.

59І каменавалі Сьцяпана, а ён маліўся: “Госпадзе Езусе, прыймі духа майго!”

60А калі ўпаў на калені, закрычаў моцным голасам: “Госпадзе, не палічы ім грэху гэтага”. І па гэтых словах сканаў.