Acts 9

Belarusian Bible (CHNT) 1999

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1Саўл жа, дыхаючы пагрозамі і забойствамі на вучняў Госпадавых, прыйшоў да першасьвятара

2і прасіў у яго лістоў да сынагогаў у Дамашку, каб, калі там знойдзе каго гэтага напрамку, як мужчын, так і жанчын, вязьніць і дастаўляць у Ерузалім.

3І ў дарозе, калі ўжо набліжаўся да Дамашку, раптам агарнула яго сьвятло з неба,

4і, падаючы на зямлю, пачуў голас, кажучы яму: “Саўл, Саўл, чаму Мяне перасьледуеш?”

5Ён спытаў: “Хто Ты, Госпадзе?” Пачуў голас: “Я — Езус, каторага ты перасьледуеш!

6Але ўстань і ідзі ў горад, і там скажуць табе, што маеш рабіць”.

7Тыя ж людзі, што былі з ім у дарозе, стаялі аслупянеўшы, бо чулі голас, але нікога ня бачылі.

8Саўл жа падняўся з зямлі, раскрыў вочы, але нічога ня бачыў. Дык завялі яго ў Дамашак, трымаючы за руку.

9І тры дні ня бачыў, ня еў і ня піў.

10У Дамашку пражываў адзін вучань, імем Ананія, і сказаў яму Госпад у зьяве: “Ананія!” Ён адказаў: “Вось я, Госпадзе”.

11Госпад кажа яму далей: “Устань і ідзі на вуліцу, што завецца Простая, ды ў доме Юды запытай пра Саўла з Тарсу. Ён вось моліцца,

12ды ў зьяве ўбачыў чалавека, імем Ананія, які прыйшоў і ўсклаў рукі на яго, каб ён зноў бачыў”.

13Ананія адказаў: “Госпадзе, я чуў ад многіх пра гэтага чалавека, колькі ён зла ўчыніў сьвятым Тваім ў Ерузаліме.

14І тут ён мае ўладу ад першасьвятароў вязьніць усіх прызываючых імя Тваё”.

15Але Госпад сказаў яму: “Ідзі, бо выбраў Я гэтага чалавека як пасудзіну, каб занесьці імя Маё паганам, каралям і сынам Ізраэля.

16І Я пакажу яму, колькі ён мае цярпець дзеля імя Майго”.

17І Ананія пайшоў, і ўвайшоў у дом ды, усклаўшы рукі на яго, казаў: “Браце Саўле! Госпад паслаў мяне, Езус, каторы аб’явіўся табе ў дарозе, каторай ты ішоў, каб ты бачыў ды быў напоўнены Духам Сьвятым”.

18І ў той момант быццам луска адпала з вачэй яго, і ён праглянуў. І, падняўшыся, быў ахрышчаны,

19і калі спажыў пасілак, набраўся сіл. І некалькі дзён быў з вучнямі ў Дамашку.

20І зараз жа стаў абвяшчаць у сынагогах Езуса, што Ён — Сын Божы.

21І ўсе, што чулі гэта, дзівіліся і казалі: “Ці ж гэта ня той самы, што ў Ерузаліме перасьледаваў тых, каторыя прызывалі гэтае імя, і ці не па тое прыбыў сюды, каб, увязьніўшы іх, весьці да першасьвятара?”

22А Саўл тым адважней выступаў, даводзячы, што гэта Хрыстос, чым бянтэжыў Юдэяў, пражываючых у Дамашку.

23Па нейкім часе Юдэі змовіліся забіць яго,

24але Саўл даведаўся пра іх намеры. А яны днём і ноччу пільнавалі брамаў, каб яго забіць.

25І вучні ноччу спусьцілі яго ў кашы праз мур ды выправілі.

26Калі Саўл прыбыў у Ерузалім, дык стараўся далучыцца да вучняў, але ўсе баяліся яго, ня веручы, што ён вучань.

27Толькі Барнаба ўзяў яго і прывёў да апосталаў ды расказаў ім, як у дарозе Саўл убачыў Госпада, і што (Госпад) сказаў яму, ды з якою адвагай выступаў у Дамашку ў імя Езуса.

28Дзякуючы таму прабываў з імі ў Ерузаліме, сьмела навучаючы ў імя Госпада.

29Гутарыў таксама і спрачаўся з Геленістамі. Яны ж цікавалі, каб яго забіць.

30Даведаўшыся пра гэта, браты адвялі яго ў Цэзарэю, а адтуль выправілі ў Тарс.

31Тым часам Царква цешылася супакоем ва ўсёй Юдэі, Галілеі і Самарыі, будуючыся і ходзячы ў страху Госпадавым, і ў пацяшэньні Духа Сьвятога памнажалася.

32Здарылася, што Пётар, наведваючы ўсіх, дабраўся і да сьвятых, каторыя пражывалі ў Ліддзе.

33Там напаткаў ён аднаго чалавека, імем Энэй, які быў спараліжаваны і восем гадоў праляжаў у ложку.

34Сказаў яму Пётар: “Энэй, Езус Хрыстос цябе аздараўляе. Падыміся і засьцялі сабе”. І ён адразу ўстаў.

35І бачылі яго ўсе жыхары Лідды і Сарону, і навярнуліся да Госпада.

36А пражывала ў Ёппе адна вучаніца, імем Табіта, значыць Доркас (Сарна). Яна была поўная добрых учынкаў і дарэньняў, якія рабіла.

37Сталася ж у тыя дні, што яна захварэла і памерла. Яе памылі ды палажылі ў сьвятліцы.

38А як Лідда ёсьць недалёка ад Ёппы, дык вучні, даведаўшыся, што там знаходзіцца Пётар, паслалі да яго двух пасланцоў з просьбаю: “Прыйдзі да нас, не марудзь!”

39І Пётар, устаўшы, пайшоў з імі; і калі прыйшлі, завялі яго ў сьвятліцу і акружылі яго там удовы, паказваючы яму з плачам вопраткі і адзеньне, якія зрабіла Доркас, калі яшчэ жыла з імі.

40І, выправіўшы ўсіх, Пётр упаў на калені ды маліўся і, павярнуўшыся да цела, сказаў: “Табіта, устань!” І яна адчыніла вочы свае ды, убачыўшы Пятра, села.

41Пётар жа падаў ёй руку ды падняў яе, затым пазваў сьвятых і ўдоў, і паказаў яе ім жывую.

42І вестка аб гэтым разыйшлася па ўсёй Ёппе, і многія ўверылі ў Госпада.

43І яшчэ многа дзён пражываў Пётар у Ёппе ў нейкага гарбара Сымона.

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →