bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Galacian
/
Galacian 1989 (Biblia SEPT)
/
Luke 9
Luke 9
Galacian 1989 (Biblia SEPT)
← Chapter 8
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 10 →
1
Despois de convocar os Doce, deulles autoridade e poder sobre todos os demos e para curar doenzas.
2
E mandounos a predicar o Reino de Deus e a sandar enfermidades,
3
Avisándoos: Non levedes nada para o camiño, nin tan sequera un caxato, nin alforxa, nin pan, nin diñeiro, nin dúas túnicas por persoa.
4
Na casa onde entredes, quedade ata que marchedes.
5
Cando non vos acollan, saíde daquela vila e sacudide o po dos vosos pés, para que lles sirva de aviso.
6
Eles pillaron camiño e percorreron as aldeas, anunciando a Boa Nova e curando en todas partes.
7
O saber Herodes, o tetrarca, todo o que pasaba, estaba perplexo, xa que algúns dicían: Resucitou Xoán de entre os mortos.
8
E outros: Apareceu Elías. E outros: Un profeta dos antigos resucitou.
9
Pero Herodes dicía: A Xoán mandeino eu decapitar, quen é, logo, ese de quen oio tales cousas? E buscaba a maneira de ver a Xesús.
10
Cando volveron os apóstolos, contáronlle todo canto fixeran. E, colléndoos consigo, retirouse a unha vila chamada Betsaida.
11
Pero cando a xente o descubriu, foino seguindo; el acolleunos, faláballes do Reino de Deus e curaba a cantos o necesitaban.
12
E como empezaba a caer o día, achegáronse os Doce e dixéronlle: Despide a xente, para que vaian ás vilas e aldeas próximas en procura de sitio para se hospedaren e para que poidan tamén comprar algo que levar á boca, porque aquí estamos nun descampado.
13
Pero el replicoulles: Dádelles vós de comer. Eles contestaron: Pero se non temos máis ca cinco bolos de pan e mais dous peixes! A non ser que vaiamos nós mercar mantenza para toda esta xente.
14
Eran uns cinco mil homes. Mais el díxolles ós seus discípulos: Colocádeos en grupos de cincuenta.
15
Dixéronllelo, e sentaron todos.
16
El, colleu os cinco bolos e mais os dous peixes, ergueu a vista ó ceo, bendiciunos, partiunos e déullelos ós discípulos, para que llelos servisen á xente.
17
Comeron todos a fartar, e coas sobras encheron aínda doce cestas.
18
Unha vez que estaba en oración nun lugar apartado, acompañado dos seus discípulos, preguntoulles: Quen di a xente que son eu?
19
Eles responderon: Uns, que Xoán Bautista; outros, que Elías; e outros, que algún dos profetas antigos que está resucitado.
20
Insistiu: E vós quen dicides que son eu? Respondeu Simón Pedro: O Mesías de Deus.
21
Entón el prohibiulles dicir nada a ninguén.
22
E engadiu: Cómpre que o Fillo do Home padeza moito, que o rexeiten os anciáns, os sumos sacerdotes e mais os letrados, e que o executen, e que ó terceiro día resucite.
23
Despois dirixiuse a todos: Se alguén me quere seguir, que renuncie a si mesmo, que cargue coa cruz de cada día, e que me siga.
24
Pois o que queira poñer a salvo a súa vida, perderaa; pero quen perda a súa vida pola miña causa, ese poñeraa a salvo.
25
Pois de que lle serve ó home gañar o mundo enteiro, se el se perde ou arruína?
26
Porque quen se avergonce de min e das miñas palabras, tamén o Fillo do Home se avergonzará del, cando veña na súa gloria, na do seu Pai e mais na dos santos anxos.
27
E tede por seguro que algúns dos aquí presentes non morrerán sen antes veren chegar o Reino de Deus.
28
Oito días despois desta conversa, colleu a Pedro, a Xoán e mais a Santiago e subiu ó monte a orar.
29
Mentres estaba orando, cambiou o aspecto do seu rostro, e os seus vestidos viraron brancos e resplandecentes.
30
De súpeto apareceron dous homes falando con el; eran Moisés e mais Elías.
31
Tiñan un aspecto glorioso e falaban do seu éxodo que remataría en Xerusalén.
32
Pedro e mais os outros caían co sono, pero, manténdose espertos, contemplaron a súa gloria e os dous homes que o acompañaban.
33
Cando eles se arredaban, díxolle Pedro a Xesús: Mestre, que ben que esteamos nós aquí! Queres que vos fagamos tres tendas, unha para ti, outra para Moisés, e outra para Elías? Pero non sabía o que dicía.
34
E mentres falaba, unha nube cubriunos coa súa sombra; eles quedaron moi asustados ó entraren nela.
35
Entón unha voz dixo desde a nube: Este é o meu Fillo, o Elixido: escoitádeo.
36
Cando a voz acabou, Xesús apareceu só. E eles gardaron silencio. E non lle dixeron a ninguén nada do que viran naqueles días.
37
O outro día, baixando do monte, saíulle moita xente ó encontro
38
e un home exclamou: Mestre, suplícoche que repares no meu fillo, que é o único que teño.
39
Un espírito apodérase del, berrando e retorcéndoo entre escumallos, e cústanos moito que o deixe, e queda acorando.
40
Pedinlles ós teus discípulos que llo botasen fóra, pero non llo deron botado.
41
El contestou: Oh xeración incrédula e perversa! Ata que día vou ter que estar convosco e aturarvos? Tráeme aquí ese teu fillo.
42
E cando llo levaban, o demo retorceuno e zapateouno no chan. Pero Xesús berroulle ó espírito inmundo e curou o neno, devolvéndollo a seu pai.
43
Todos quedaron abraiados da grandeza de Deus. Admirado por todos, polas cousas que facía, Xesús díxolles ós seus discípulos:
44
Quédevos isto ben gravado: ó Fillo do Home vano entregar nas mans dos homes.
45
Pero eles non entendían o que dicía, porque lles estaba velado; e non ousaron pedirlle unha aclaración.
46
Entón empezaron a discutir sobre quen deles era o máis importante.
47
Xesús léndolles o pensamento, achegou un neno a si
48
e díxolles: Quen acolle a este neno no meu nome, acólleme a min, e aquel que me acolle a min, acolle a quen me mandou; porque o que é máis pequeno entre vós, ese é o máis importante.
49
Tomando entón a palabra Xoán, dixo: Mestre, vimos un que botaba demos fóra no teu nome, e tratamos de llo impedir, porque non é dos nosos.
50
Xesús contestoulles: Pois non llo privedes, que quen non está contra vós, está convosco.
51
Cando se ía cumprir o tempo de que o levantasen deste mundo, decidiu en firme ir a Xerusalén.
52
Mandou mensaxeiros por diante. Entrando estes nunha aldea de samaritanos, para lle prepararen pousada,
53
non o recibiron, porque lle coñeceron que ían cara a Xerusalén.
54
O veren isto, os discípulos Santiago e Xoán dixeron: Señor, queres que digamos que baixe do ceo un raio que os parta?
55
Pero el volveuse e rifoulles.
56
E foron para outra aldea.
57
Polo camiño, díxolle un: Seguireite, vaias onde vaias.
58
Respondeulle Xesús: As raposas teñen tobeiras, e os paxaros teñen niños; pero o Fillo do Home non ten onde pousar a cabeza.
59
Díxolle a outro: Sígueme. Pero el contestoulle: Déixame ir primeiro enterrar a meu pai.
60
Respondeulle: Deixa que os mortos enterren os seus mortos: ti vai anunciar o Reino de Deus.
61
Outro díxolle tamén: Señor, seguireite, pero deixa que primeiro me despida da miña familia.
62
Contestoulle: Quen despois de pó-la man no arado, mira para atrás, non é apto para o Reino de Deus.
← Chapter 8
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 10 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24