2 Kings 5

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1ນາອາມານ ຜູ້ບັນຊາການກອງທັບຊີເຣຍ ເປັນຄົນທີ່ກະສັດແຫ່ງຊີເຣຍນັບຖືຢ່າງສູງ ແລະໃຫ້ຄຳຍ້ອງຍໍຊົມເຊີຍ ເພາະພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ໃຫ້ລາວນຳໄຊຊະນະມາສູ່ກອງທັບຊີເຣຍ. ລາວເປັນທະຫານຜູ້ສຳຄັນ ແຕ່ລາວໄດ້ທົນທຸກຍ້ອນໂຣກຂີ້ທູດ.

2ມີຄັ້ງໜຶ່ງ ເມື່ອຊາວຊີເຣຍໄດ້ມາປຸ້ນສະດົມອານາຈັກອິດສະຣາເອນ ພວກຊີເຣຍໄດ້ຈັບເອົາເດັກຍິງຊາວອິດສະຣາເອນຄົນໜຶ່ງໄປ ແລະເດັກຄົນນີ້ໄດ້ເປັນຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເມຍນາອາມານ.

3ມື້ໜຶ່ງ ນາງໄດ້ເວົ້າກັບນາຍຍິງຂອງຕົນວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຢາກໃຫ້ນາຍຜູ້ຊາຍ ໄປຫາຜູ້ທຳນວາຍທີ່ນະຄອນຊາມາເຣຍ ເພິ່ນປິ່ນປົວພະຍາດຂອງນາຍໃຫ້ດີໄດ້.”

4ເມື່ອນາອາມານໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ ລາວຈຶ່ງໄປຫາກະສັດ ແລະບອກເພິ່ນຕາມທີ່ເດັກຍິງນັ້ນໄດ້ເວົ້າ.

5ກະສັດບອກວ່າ, “ຈົ່ງໄປຫາກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ແລະຖືຈົດໝາຍນີ້ໄປໃຫ້ເພິ່ນ.” ດັ່ງນັ້ນ ນາອາມານຈຶ່ງໄດ້ນຳເອົາເງິນສາມສິບພັນແທ່ງ, ຄຳຫົກພັນແທ່ງ, ພ້ອມທັງເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ສວຍງາມສິບຊຸດ ແລະອອກເດີນທາງໄປ.

6ຈົດໝາຍທີ່ລາວຖືໄປນັ້ນມີເນື້ອຄວາມດັ່ງນີ້: “ຈົດໝາຍນີ້ແມ່ນແນະນຳຕົວນາອາມານ ນາຍທະຫານຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຢາກໃຫ້ທ່ານປິ່ນປົວພະຍາດຂອງລາວໃຫ້ດີ.”

7ເມື່ອກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນໄດ້ອ່ານຈົດໝາຍນັ້ນແລ້ວ, ເພິ່ນກໍຈີກເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມທຸກໃຈ ແລະຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ກະສັດແຫ່ງຊີເຣຍຫວັງຢາກໃຫ້ເຮົາປິ່ນປົວຊາຍຄົນນີ້ໃຫ້ດີໄດ້ຢ່າງໃດ? ເພິ່ນຄິດວ່າເຮົາເປັນພຣະເຈົ້າ ທີ່ມີອຳນາດບອກໃຫ້ຕາຍ ຫລືໃຫ້ເປັນໄດ້ຊັ້ນບໍ? ມັນເປັນການຈະແຈ້ງແລ້ວວ່າລາວຊອກຫາເລື່ອງເກາະຜິດກັບເຮົາ.”

8ເມື່ອຜູ້ທຳນວາຍເອລີຊາໄດ້ຍິນເຖິງເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບກະສັດ ເພິ່ນຈຶ່ງສົ່ງຂ່າວໄປເຖິງກະສັດວ່າ, “ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງເປັນທຸກໃຈແທ້? ຈົ່ງສົ່ງຊາຍຄົນນັ້ນມາຫາຂ້ານ້ອຍ ແລະຂ້ານ້ອຍຈະແນະນຳລາວໃຫ້ຮູ້ວ່າ ຢູ່ທີ່ອານາຈັກອິດສະຣາເອນນີ້ມີຜູ້ທຳນວາຍຄົນໜຶ່ງ.”

9ດັ່ງນັ້ນ ນາອາມານພ້ອມທັງຝູງມ້າ ແລະລົດຮົບ ຈຶ່ງມາຢຸດຢູ່ທີ່ທາງເຂົ້າເຮືອນຂອງເອລີຊາ.

10ເອລີຊາໄດ້ສັ່ງຄົນຮັບໃຊ້ອອກມາບອກນາອາມານ ໃຫ້ໄປອາບນໍ້າທີ່ແມ່ນໍ້າຈໍແດນເຈັດເທື່ອ ແລະເພິ່ນກໍຈະຫາຍດີເປັນປົກກະຕິ.

11ແຕ່ນາອາມານໄດ້ໜີໄປພ້ອມທັງໃຈຮ້າຍໃຫຍ່ ແລະເວົ້າວ່າ, “ຂ້ອຍຄິດວ່າຢ່າງໜ້ອຍເພິ່ນກໍຄວນອອກມາຫາຂ້ອຍ ແລະພາວັນນາອະທິຖານອອກນາມຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເພິ່ນ, ວາງມືໃສ່ເທິງບ່ອນທີ່ເປັນພະຍາດ ແລະປິ່ນປົວຂ້ອຍໃຫ້ຫາຍດີຊັ້ນດອກ

12ຕາມຈິງແລ້ວ ແມ່ນໍ້າອາບານາ ແລະຟຣາປັກທີ່ດາມັສກັດ ກໍຍັງດີກວ່າແມ່ນໍ້າຕ່າງໆຢູ່ໃນອິດສະຣາເອນນີ້ບໍ່ແມ່ນບໍ? ຂ້ອຍຄວນອາບນໍ້າຢູ່ໃນແມ່ນໍ້າເຫຼົ່ານັ້ນແລະຄົງຫາຍດີແລ້ວ.” ລາວຈຶ່ງກັບໄປດ້ວຍຄວາມໂມໂຫ.

13ບັນດາຄົນຮັບໃຊ້ຂອງລາວຈຶ່ງມາຫາ ແລະເວົ້າວ່າ, “ທ່ານເອີຍ ຖ້າຜູ້ທຳນວາຍບອກທ່ານໃຫ້ເຮັດໃນສິ່ງທີ່ຍາກ ທ່ານກໍຄວນເຮັດ. ດຽວນີ້ເປັນຫຍັງທ່ານຈຶ່ງບໍ່ໄປອາບນໍ້າຊຳລະຕົວຕາມທີ່ເພິ່ນໄດ້ບອກນັ້ນ ແລະທ່ານກໍຈະຫາຍດີເປັນປົກກະຕິ?”

14ດັ່ງນັ້ນ ນາອາມານຈຶ່ງລົງໄປທີ່ແມ່ນໍ້າຈໍແດນຈຸ່ມຕົວລົງໃນນໍ້າເຈັດຄັ້ງ ຕາມຄຳແນະນຳຂອງຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະລາວກໍຫາຍດີເປັນປົກກະຕິ. ເນື້ອໜັງຂອງລາວສະອາດເສາະໃສດີເປັນປົກກະຕິດັ່ງເນື້ອໜັງຂອງເດັກນ້ອຍ.

15ນາອາມານພ້ອມທັງຄົນຂອງຕົນໄດ້ກັບຄືນໄປຫາຄົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເວົ້າວ່າ, “ດຽວນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ແລ້ວວ່າບໍ່ມີພຣະເຈົ້າອົງອື່ນ ນອກຈາກພຣະເຈົ້າຂອງຊາດອິດສະຣາເອນ; ສະນັ້ນ ທ່ານເອີຍ ກະລຸນາຮັບເອົາຂອງຂວັນຈາກຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍເຖີດ.”

16ເອລີຊາຕອບວ່າ, “ໂດຍພຣະເຈົ້າຢາເວອົງຊົງພຣະຊົນຢູ່, ອົງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮັບໃຊ້ຢູ່ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ຍອມຮັບເອົາຂອງຂວັນໃດໆ.” ນາອາມານໄດ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ເພິ່ນຍອມຮັບເອົາ ແຕ່ເພິ່ນກໍບໍ່ຍອມ.

17ສະນັ້ນ ນາອາມານຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ຖ້າທ່ານບໍ່ຍອມຮັບເອົາຂອງຂວັນຈາກຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ ກໍຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເອົາດິນຈາກບ່ອນນີ້ເມື່ອເຮືອນນຳ ຈົນພໍກັບລໍສອງໂຕຈະບັນທຸກໄດ້. ເພາະຕັ້ງແຕ່ບັດນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ ຫລືເຄື່ອງເຜົາບູຊາແກ່ພະໃດໆ ນອກຈາກພຣະເຈົ້າຢາເວ.

18ສະນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຫວັງວ່າພຣະເຈົ້າຢາເວຄົງຈະອະໄພໃຫ້ ໃນເວລາທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຕິດຕາມກະສັດຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄປທີ່ວິຫານຂອງພະຣິມໂມນ ພະຂອງຊາວຊີເຣຍ ແລະຂາບໄຫວ້ພະນັ້ນ. ພຣະເຈົ້າຢາເວຄົງຈະອະໄພໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນ.”

19ເອລີຊາກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງໄປເປັນສຸກເຖີດ.” ແລ້ວນາອາມານກໍຈາກໄປ. ເມື່ອເພິ່ນໄດ້ຈາກໄປບໍ່ໄກພໍເທົ່າໃດ,

20ເກຮາຊິຄົນຮັບໃຊ້ຂອງເອລີຊາກໍຄິດໃນໃຈວ່າ, “ນາຍຂອງເຮົາໄດ້ປ່ອຍໃຫ້ນາອາມານໜີໄປລ້າໆ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຫຍັງໝົດ ເພິ່ນຄວນຮັບເອົາສິ່ງຂອງທີ່ຄົນຊີເຣຍຜູ້ນັ້ນມອບໃຫ້. ໂດຍພຣະເຈົ້າຢາເວອົງຊົງພຣະຊົນຢູ່ ເຮົາຈະແລ່ນຕາມລາວໄປ ແລະເອົາບາງສິ່ງຈາກລາວ.”

21ດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງໄດ້ອອກເດີນທາງຕາມນາອາມານໄປ. ເມື່ອນາອາມານ ຫລຽວເຫັນຊາຍຄົນໜຶ່ງແລ່ນຕາມຫລັງຕົນມາ ລາວຈຶ່ງລົງຈາກລົດມ້າ ແລະໄປພົບເກຮາຊິທັງຖາມວ່າ, “ມີເລື່ອງຫຍັງເກີດຂຶ້ນຊັ້ນບໍ?”

22ເກຮາຊິຕອບວ່າ, “ບໍ່ມີຫຍັງດອກ ແຕ່ນາຍຂອງຂ້ານ້ອຍສົ່ງຂ້ານ້ອຍມາບອກທ່ານວ່າ ໃນຫວ່າງກີ້ນີ້ເອງມີຜູ້ທຳນວາຍສອງຄົນໃນໝວດເຂດເນີນພູເອຟຣາອິມມາຮອດ ເອລີຊາຢາກໃຫ້ທ່ານເອົາເງິນສາມພັນແທ່ງ ແລະເສື້ອທີ່ສວຍງາມສອງຊຸດໃຫ້ພວກເພິ່ນ.”

23ນາອາມານຕອບຄືນວ່າ, “ຈົ່ງເອົາເງິນຫົກພັນແທ່ງ ໄປເທີ້ນ.” ເພິ່ນເວົ້າເນັ້ນໃຫ້ຍອມຮັບ ໂດຍມັດເງິນໃສ່ສອງຖົງພ້ອມເສື້ອສວຍງາມສອງຊຸດ ແລະມອບໃຫ້ຄົນຮັບໃຊ້ສອງຄົນຂອງຕົນ. ເພິ່ນສົ່ງພວກເຂົາໃຫ້ອອກໄປກ່ອນໜ້າເກຮາຊິ.

24ເມື່ອພວກເຂົາມາເຖິງເນີນພູບ່ອນເອລີຊາຢູ່, ເກຮາຊິກໍແບກເອົາເສື້ອຜ້າ ແລະເງິນສອງຖົງນັ້ນເຂົ້າໄປເກັບໄວ້ໃນເຮືອນ. ແລ້ວລາວກໍສົ່ງບັນດາຄົນຮັບໃຊ້ຂອງນາອາມານກັບຄືນເມືອ.

25ເມື່ອເກຮາຊິກັບເຂົ້າມາໃນເຮືອນແລະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້ານາຍຂອງຕົນ ເອລີຊາຈຶ່ງຖາມລາວວ່າ, “ເຈົ້າມາແຕ່ໃສ?” ລາວຕອບວ່າ, “ໂອ ບໍ່ໄດ້ໄປໃສມາດອກ ທ່ານເອີຍ.”

26ແຕ່ເພິ່ນກ່າວຕໍ່ລາວວ່າ, “ເມື່ອຊາຍຄົນນັ້ນລົງແຕ່ລົດມ້າມາຫາເຈົ້າ ຈິດວິນຍານຂອງຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນບ່ອນນັ້ນຊັ້ນບໍ? ນີ້ບໍ່ແມ່ນເວລາຮັບເອົາເງິນ ແລະເຄື່ອງນຸ່ງ, ສວນໝາກກອກເທດ ແລະສວນອະງຸ່ນ, ແກະແລະງົວ ຫລືຄົນຮັບໃຊ້.

27ເພາະສະນັ້ນ ພະຍາດຂອງນາອາມານຈະຕິດແປດເຈົ້າ, ທັງເຈົ້າແລະເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຈະເປັນພະຍາດນີ້ຕະຫລອດໄປ.” ເມື່ອເກຮາຊິໄດ້ອອກໄປ ລາວກໍເປັນພະຍາດຂີ້ທູດ ໜັງຂອງລາວຂາວດັ່ງຫິມະ.

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →