2 Kings 7

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

1ເອລີຊາຕອບວ່າ, “ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວໃຫ້ດີ ພຣະເຈົ້າຢາເວກ່າວວ່າ, ມື້ອື່ນໃນເວລາດຽວກັນນີ້ ພວກທ່ານຈະສາມາດຊື້ເຂົ້າເດືອຍທີໜຶ່ງ ສາມກິໂລກຼາມ ຫລືເຂົ້າບາເລຫົກກິໂລກຼາມ ເປັນເງິນຫລຽນດຽວ ຕາມລາຄາທ້ອງຕະຫລາດໃນນະຄອນຊາມາເຣຍ.”

2ນາຍທະຫານປະຈຳຕົວຂອງກະສັດໄດ້ເວົ້າຕໍ່ເອລີຊາວ່າ, “ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະເຈົ້າຢາເວຈະເປີດປ່ອງຢ້ຽມແຫ່ງຟ້າສະຫວັນໃຫ້ ສິ່ງນີ້ຈະເປັນໄປໄດ້ບໍ່?” ເອລີຊາຕອບວ່າ, “ທ່ານຈະໄດ້ເຫັນສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນກັບຕາຂອງທ່ານເປັນແນ່ ແຕ່ທ່ານເອງຈະບໍ່ໄດ້ກິນ.”

3ຍັງມີຊາຍຂີ້ທູດສີ່ຄົນ ທີ່ຢູ່ນອກປະຕູເມືອງຊາມາເຣຍ. ພວກເຂົາເວົ້າກັນວ່າ, “ເປັນຫຍັງພວກເຮົາຈຶ່ງຕ້ອງລໍຖ້າຕາຍຢູ່ທີ່ນີ້?

4ຖ້າພວກເຮົາຕັດສິນໃຈເຂົ້າໄປໃນເມືອງ ພວກເຮົາຈະຕ້ອງຫິວຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ແຕ່ຖ້າພວກເຮົາຢູ່ບ່ອນນີ້ ພວກເຮົາກໍຈະຕ້ອງຕາຍຄືກັນ. ສະນັ້ນ ຈົ່ງໃຫ້ພວກເຮົາໄປທີ່ຄ້າຍຂອງຊາວຊີເຣຍເທາະ; ຖ້າພວກເຂົາໄວ້ຊີວິດພວກເຮົາ ພວກເຮົາກໍຍັງຈະມີຊີວິດຢູ່.”

5ເມື່ອໃກ້ຈະຄໍ່າ ຊາຍຂີ້ທູດທັງສີ່ກໍໄດ້ໄປຍັງຄ້າຍຂອງຊາວຊີເຣຍ; ແຕ່ພໍໄປເຖິງກໍເຫັນວ່າບໍ່ມີຈັກຄົນຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນ.

6ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ບັນດານໃຫ້ຊາວຊີເຣຍໄດ້ຍິນສິ່ງໜຶ່ງ ດັ່ງສຽງກອງທັບໃຫຍ່ ທີ່ມີທັງມ້າແລະລົດຮົບ ແລະຊາວຊີເຣຍຈຶ່ງຄິດວ່າກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນໄດ້ຈ້າງກະສັດຂອງຊາວຮິດຕີ ແລະກະສັດແຫ່ງເອຢິບໃຫ້ຍົກທັບມາໂຈມຕີພວກຕົນ.

7ໃນຄືນນັ້ນ ຊາວຊີເຣຍໄດ້ປົບໜີເອົາຕົວລອດ ຈົນໄດ້ປະຜ້າເຕັນ, ມ້າ, ລໍ ແລະຄ້າຍຂອງພວກເຂົາໄວ້ຢ່າງນັ້ນ.

8ເມື່ອຊາຍຂີ້ທູດທັງສີ່ມາຮອດແຄມຄ້າຍ ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໄປໃນຜ້າເຕັນ ທັງກິນແລະດື່ມອາຫານທີ່ມີໃນທີ່ນັ້ນ ແລະເກັບເອົາເງິນ, ຄຳ ແລະເຄື່ອງນຸ່ງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ພົບ; ແລ້ວພວກເຂົາກໍອອກໜີໄປ ແລະເຊື່ອງສິ່ງຂອງເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ໃນບ່ອນອື່ນ; ພວກເຂົາກັບຄືນເຂົ້າໄປໃນຜ້າເຕັນອື່ນ ແລະເຮັດຄືເກົ່າ.

9ແຕ່ແລ້ວພວກເຂົາກໍເວົ້າກັນວ່າ, “ພວກເຮົາບໍ່ສົມຄວນເຮັດຢ່າງນີ້ ເມື່ອພວກເຮົາມີຂ່າວດີ ພວກເຮົາບໍ່ຄວນອຳໄວ້. ຖ້າພວກເຮົາຄອຍຖ້າຈົນເຖິງມື້ເຊົ້າຈຶ່ງຈະບອກເລື່ອງນີ້ ພວກເຮົາຕ້ອງຖືກໂທດເປັນແນ່. ໃຫ້ພວກເຮົາໄປບອກນາຍທະຫານຂອງກະສັດຮູ້ດຽວນີ້.”

10ສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງອອກໄປຈາກຄ້າຍຂອງຊາວຊີເຣຍ ກັບຄືນໄປນະຄອນຊາມາເຣຍ ແລະຮ້ອງບອກທະຫານຍາມປະຕູວ່າ, “ພວກຂ້ອຍໄດ້ໄປທີ່ຄ້າຍທະຫານຊີເຣຍ, ແຕ່ບໍ່ເຫັນມີໃຜ ແລະບໍ່ໄດ້ຍິນສຽງໃຜເລີຍ ມ້າແລະລໍກໍຍັງຜູກໄວ້ຢູ່ ແລະຜ້າເຕັນກໍຢູ່ໃນສະພາບເດີມ.”

11ທະຫານຍາມໄດ້ປະກາດຂ່າວອອກໄປ ແລະໄດ້ລາຍງານໄປເຖິງຣາຊວັງ.

12ເວລານັ້ນຍັງເປັນຕອນກາງຄືນ ແຕ່ກະສັດໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະສັ່ງພວກຂ້າຣາຊການວ່າ, “ເຮົາຈະບອກພວກເຈົ້າວ່າຊາວຊີເຣຍມີແຜນການຢ່າງໃດ ພວກເຂົາຮູ້ເຖິງການອຶດຢາກຢູ່ບ່ອນນີ້; ສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໜີຈາກຄ້າຍໄປລີ້ຢູ່ໃນເຂດບ້ານນອກ. ພວກເຂົາຄິດວ່າພວກເຮົາຈະອອກໜີຈາກເມືອງໄປຊອກຫາອາຫານ ແລ້ວພວກເຂົາກໍຈະຈັບພວກເຮົາທັງເປັນ ແລະຈະຢຶດເອົາເມືອງ.”

13ຂ້າຣາຊການຜູ້ໜຶ່ງຂອງກະສັດຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ ປະຊາຊົນໃນເມືອງນີ້ຢູ່ໃນທ່າໝົດຫວັງດັ່ງຄົນທີ່ຕາຍແລ້ວ; ສະນັ້ນ ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາສົ່ງຄົນຂີ່ມ້າຫ້າໂຕທີ່ຍັງເຫລືອຢູ່ນີ້ ໄປເບິ່ງວ່າແມ່ນຫຍັງໄດ້ເກີດຂຶ້ນແທ້.”

14ພວກເຂົາຈຶ່ງເລືອກເອົາບາງຄົນ ແລ້ວກະສັດກໍສົ່ງພວກເຂົາຂຶ້ນລົດມ້າສອງຄັນ ພ້ອມທັງແນະນຳໃຫ້ໄປເບິ່ງວ່າມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນແທ້ກັບກອງທັບຊີເຣຍ.

15ເຂົາທັງຫລາຍຈຶ່ງໄດ້ຕິດຕາມໄປຈົນເຖິງແມ່ນໍ້າຈໍແດນ. ເມື່ອເດີນທາງໄປນັ້ນ ພວກເຂົາພົບເຫັນເຄື່ອງນຸ່ງ ແລະເຄື່ອງໃຊ້ທີ່ຊາວຊີເຣຍໄດ້ປະຖິ້ມໄວ້ຕາມທາງ ຕອນພວກເຂົາໄດ້ປົບໜີໄປ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງກັບມາລາຍງານຕໍ່ກະສັດ.

16ຝ່າຍຊາວຊາມາເຣຍກໍຟ້າວອອກໄປເກັບກວາດເອົາເຄື່ອງຂອງໃນຄ້າຍຂອງຊາວຊີເຣຍ. ເຫດການກໍເປັນໄປຕາມຖ້ອຍຄຳທີ່ພຣະເຈົ້າຢາເວໄດ້ກ່າວໄວ້ ຄືເຂົ້າເດືອຍທີໜຶ່ງ ສາມກິໂລກຼາມ ຫລືເຂົ້າບາເລຫົກກິໂລກຼາມ ຂາຍໃນລາຄາເປັນເງິນຫລຽນດຽວ.

17ຝ່າຍກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນໄດ້ໃຫ້ນາຍທະຫານປະຈຳຕົວຂອງເພິ່ນ ເປັນຜູ້ເຝົ້າຍາມປະຕູເມືອງ. ນາຍທະຫານຜູ້ນີ້ຖືກປະຊາຊົນຢຽບຕາຍ ຊຶ່ງເປັນໄປຕາມທີ່ເອລີຊາໄດ້ບອກໄວ້ກ່ອນ ຕອນທີ່ກະສັດໄປຫາເພິ່ນນັ້ນ.

18ເອລີຊາໄດ້ບອກກະສັດໃນເວລານັ້ນວ່າ, “ເຂົ້າເດືອຍທີໜຶ່ງ ສາມກິໂລກຼາມ ຫລືເຂົ້າບາເລຫົກກິໂລກຼາມ ຈະຂາຍໃນລາຄາເປັນເງິນຫລຽນດຽວ ຕາມລາຄາທ້ອງຕະຫລາດໃນນະຄອນຊາມາເຣຍ.”

19ກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ນາຍທະຫານຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະເຈົ້າຢາເວຈະເປີດປ່ອງຢ້ຽມແຫ່ງຟ້າສະຫວັນໃຫ້ ສິ່ງນີ້ຈະເປັນໄປໄດ້ບໍ່?” ແລ້ວເອລີຊາກໍຕອບວ່າ, “ທ່ານຈະໄດ້ເຫັນເຫດການເກີດຂຶ້ນກັບຕາຂອງທ່ານເປັນແນ່ ແຕ່ທ່ານເອງຈະບໍ່ໄດ້ກິນ.”

20ເຫດການໄດ້ເກີດຂຶ້ນກັບນາຍທະຫານຜູ້ນີ້ ຄືລາວຖືກປະຊາຊົນຢຽບຕາຍທີ່ປະຕູເມືອງ.

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →