Luke 18

Macedonian 2023 (Нов Превод на Новиот Завет 2023)

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →

1Па им кажа и една парабола за тоа како треба постојано да се молат и да не паѓаат со духот.

2И рече: „Во некој град си беше еден судија, кој ниту од Бога се плашеше, ниту од луѓето се срамеше.

3Во истиот град живееше една вдовица, која доаѓаше кај него, велејќи: ’Заштити ме од мојот противник!‘

4Но тој долго време не сакаше. Најпосле си рече: ’Иако ниту од Бога се плашам, ниту од луѓето се срамам,

5сепак, бидејќи оваа вдовица не ми дава мир, ќе ја заштитам, за да не доаѓа повеќе и да не ми додева.‘“

6Па рече Господ: „Чујте што зборува несправедливиот судија!

7Зар Бог нема да ги заштити Своите избраници, кои викаат кон Него дење и ноќе; макар и да задоцни?

8Ви велам, набргу ќе ги заштити. Но кога ќе дојде Синот Човечки, ќе најде ли вера на земјата?“

9А на оние што беа уверени за себе дека се праведни и ги презираа другите, им ја кажа оваа парабола:

10„Двајца луѓе влегоа во храмот за да се помолат, едниот фарисеј, а другиот даночник.

11Фарисејот застана и се молеше во себе вака: ’Боже, Ти благодарам што не сум како другите луѓе; грабливци, несправедливи, прељубници, или како овој даночник.

12Постам двапати во седмицата, давам десеток од сѐ што ќе стекнам.‘

13А даночникот стоеше оддалеку; не се осмелуваше дури и очите да ги подигне кон небото, туку се удираше в гради и велеше: ’Боже, биди милостив кон мене грешниот!‘

14Ви кажувам дека овој си отиде дома оправдан, а не другиот, зашто секој што себеси се воздигнува, ќе биде понизен, а секој што себеси се понизува, ќе биде воздигнат.“

15Кај Него донесуваа и мали деца за да ги допре; а учениците, штом ќе видеа, им забрануваа.

16Но Исус ги повика и им рече: „Оставете ги децата да доаѓаат кај Мене и не бранете им, зашто на таквите е царството Божјо!

17Вистина ви велам, кој нема да го прими царството Божјо како дете, тој нема да влезе во него.“

18И Го праша еден управител, велејќи: „Добар Учителе, што да направам за да наследам вечен живот?“

19А Исус му рече: „Зошто Ме нарекуваш добар? Никој не е добар, освен Единиот Бог.

20Ги знаеш заповедите: не прави прељуба, не убивај, не кради, не сведочи лажно, почитувај ги својот татко и својата мајка.“

21А тој рече: „Сето тоа сум го запазил уште од својата младост.“

22Штом го слушна тоа, Исус му рече: „Уште само едно ти недостасува: продај сѐ што имаш, па раздај го на сиромаси и ќе имаш ризница на небото; потоа дојди и врви по Мене!“

23А тој, кога го слушна тоа, многу се нажали, зашто беше многу богат.

24Штом виде дека тој се растажи, Исус рече: „Колку е тешко да влезат во царството Божјо оние што имаат богатство!

25Полесно ѝ е на камила да мине низ иглени уши, отколку богат да влезе во царството Божјо.“

26Оние што го чуја тоа, рекоа: „Тогаш кој може да се спаси?“

27А Тој одговори: „Неможното за луѓето е можно за Бога.“

28Петар, пак, рече: „Ете, ние оставивме сѐ и тргнавме по Тебе.“

29Тој им рече: „Вистина ви велам, нема ниту еден што оставил куќа, или родители, или браќа, или сестри, или жена, или деца, заради царството Божјо,

30а да не добил многу повеќе од тоа во ова време, а во идниот свет – и вечен живот.“

31И кога ги зеде со Себе дванаесеттемина, им рече: „Ете, се искачуваме кон Ерусалим и ќе се исполни сѐ што е напишано преку пророците за Синот Човечки:

32дека ќе биде предаден на незнабошци и ќе се потсмеваат со Него, ќе Го измачуваат и ќе Го плукаат,

33ќе Го камшикуваат и ќе Го убијат и на третиот ден ќе воскресне.“

34Но тие не разбраа ништо од ова; овие зборови беа сокриени за нив и тие не го сфатија кажаното.

35А додека Тој се приближуваше до Ерихон, еден слеп човек седеше крај патот и просеше;

36и штом чу дека покрај него минува народ, се распрашуваше: „Што е тоа?“

37Му кажаа дека минува Исус Назареецот.

38Тогаш тој извика и рече: „Исусе, Сине Давидов, смилувај ми се!“

39Оние што одеа напред, го опоменаа да молчи; но тој уште погласно викаше: „Сине Давидов, смилувај ми се!“

40Исус застана и заповеда да Му го доведат. И кога тој се приближи, го праша, велејќи:

41„Што сакаш да ти направам?“ А тој рече: „Господи, да прогледам!“

42Тогаш Исус му рече: „Прогледај! Твојата вера те спаси.“

43И одеднаш прогледа и тргна по Него, славејќи Го Бога. И сиот народ, кога го виде тоа, Му воздаде слава на Бога.

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →