Luke 7 — Macedonian 2023 (Нов Превод на Новиот Завет 2023)

6Исус тргна со нив. А кога беа веќе недалеку од куќата, стотникот прати пријатели кај Него, за да Му кажат: „Господи, не труди се, зашто не сум достоен да влезеш под мојот покрив;

7затоа и себеси не се сметав достоен да дојдам кај Тебе; туку кажи само збор и мојот слуга ќе оздрави;

8зашто и јас сум човек поставен под власт, а имам и потчинети војници; па кога ќе му речам на еден од нив: ’Отиди!‘ и тој оди; на другиот: ’Дојди!‘ и тој доаѓа; и на мојот слуга: ’Направи тоа‘ – и тој прави.“

9Штом го слушна тоа, Исус се восхити и кога се заврте кон народот, што врвеше по Него, рече: „Ви велам, ниту во Израил не најдов толкава вера!“

10А кога испратените се вратија во куќата, го најдоа болниот слуга оздравен.

11Потоа отиде во еден град наречен Наин; и со Него одеа Неговите ученици и мноштво народ.

12А кога се приближи до градската порта, ете, изнесуваа мртовец, единствен син на својата мајка, која беше вдовица; и многу народ од градот одеше со неа.

13Кога Господ ја виде, се сожали на неа, па ѝ рече: „Не плачи!“

14И, пристапувајќи, се допре до носилото; а носачите застанаа. Па рече: „Момче, тебе ти велам: стани!“

15Мртовецот се подигна и седна, па почна да зборува; и Тој го предаде на мајка му.

16Тогаш сите ги обзеде страв и Го славеа Бога и велеа: „Велик пророк се јави меѓу нас“ и „Бог го посети Својот народ.“

17И се разнесе овој глас за Него по цела Јудеја и по целата околина.

18А учениците на Јован му соопштија за сето тоа.

19Јован, пак, повика двајца од своите ученици и ги испрати кај Исус, за да прашаат: „Ти ли си Оној што треба да дојде, или друг да чекаме?“

20И кога дојдоа кај Него, луѓето Му рекоа: „Јован Крстителот нѐ прати кај Тебе, да прашаме: ’Ти ли си Оној што треба да дојде или друг да чекаме?‘“

21Во тој час Тој излечи мнозина од болести, и од рани, и од зли духови и на мнозина слепи им подари вид.

22Па одговарајќи, Исус им рече: „Одете и кажете му на Јован што видовте и што чувте: слепи прогледуваат, куци проодуваат; лепрозни се очистуваат, глуви прослушуваат, мртви воскреснуваат и на сиромашните им се проповеда благовестието;

23и блажен е оној кој не ќе се соблазни поради Мене.“

24А кога си отидоа учениците на Јован, Исус почна да му зборува на народот за Јован: „Што сте излегле да видите во пустината? Трска ли, што се лула од ветар?

25Но што сте излегле да видите? Човек ли, облечен во меки алишта? Ете, оние што се во величествени облеки и живеат раскошно, по царски палати се.

26Па, што сте излегле да видите? Пророк ли? Да, ви велам, и повеќе од пророк.

27Овој е тој за кого е напишано: ’Ете, Јас го праќам Мојот ангел пред Твоето лице, кој ќе го приготви Твојот пат пред Тебе.‘

28Ви велам: меѓу родените од жена нема ниеден поголем пророк од Јован Крстител; но најмалиот во Божјото царство е поголем од него.“

29И целиот народ што слушаше, и даночниците, ја признаа Божјата правда, крштевајќи се со Јовановото крштевање;

30а фарисеите и закониците ја отфрлија волјата Божја за нив и не се крстија од него.

31„Со кого да ги споредам луѓето од ова поколение? И кому се слични?

32Тие личат на деца што седат во пазарот и си довикуваат меѓу себе, велејќи: ’Ви свиревме – не игравте; ви тажевме – не плачевте!‘

33Зашто, дојде Јован Крстителот, кој ниту леб јаде ниту вино пие, а вие велите: ’Демон има во него.‘

34Дојде Синот Човечки, Кој јаде и пие, а вие велите: ’Еве човек јадач и винопиец, пријател на даночници и грешници!‘

35Но мудроста се оправда преку сите свои чеда.“

36Еден од фарисеите Го покани да јаде со него; и Тој, кога влезе во куќата на фарисејот, седна на трпеза.

37И ете, една жена од градот, која беше грешница, штом дозна дека Тој седи на трпеза во куќата на фарисејот, донесе сад од алабастер со миро;

38па откако застана одзади при Неговите нозе, плачејќи почна да ги мие Неговите нозе со солзи и ги триеше со својата коса; и ги целиваше Неговите нозе и ги помазуваше со миро.

39А кога го виде тоа фарисејот, што Го беше поканил, си рече во себе: „Кога Овој би бил пророк, би знаел која е и каква е оваа жена што Го допира, зашто таа е грешница.“

40Одговарајќи му, Исус рече: „Симоне, имам нешто да ти кажам.“ А тој рече: „Кажи, Учителе!“

41Исус му рече: „Некој заемодавец имаше двајца должници: едниот му должеше петстотини денарии, а другиот педесет.

42Но бидејќи немаа да му вратат, тој им го прости долгот на обајцата. Кажи, кој од нив повеќе ќе го љуби?“

43Симон одговори и Му рече: „Мислам оној кому повеќе му простил.“ А Тој му рече: „Право пресуди.“

44И штом се сврте кон жената, му рече на Симон: „Ја гледаш ли оваа жена? Влегов во твојот дом, ти ниту вода за нозете не Ми даде, а таа со солзи Ми ги обли нозете и со својата коса ги истри.

45Ти не ми даде целив, а таа, откако влегов, не престана да ги целива Моите нозе.

46Ти со масло не ја помаза Мојата глава, а таа со миро ги помаза Моите нозе.

47Затоа ти велам: нејзе ѝ се простуваат многу гревови, зашто многу љубеше. А кому му е простено малку, тој малку љуби.“

48Нејзе, пак, ѝ рече: „Ти се простуваат гревовите!“

49А оние што седеа со Него на трпезата, почнаа да говорат во себе: „Кој е Овој што и гревови простува?“

50На жената пак ѝ рече: „Твојата вера те спаси; оди си во мир!“