Ezekiel 21

Ilonggo (Maayong Balita nga Biblia (2012))

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →

1Ang Ginoo naghambal sa akon,

2“Tawo nga mamalatyon, pakamalauta ang Jerusalem. Pakamalauta ang mga lugar sa diin ang mga tawo nagasimba. Paandami ang duta sang Israel.

3Singgana ang mga tawo nga ako ang Ginoo nagasiling: Ako ang inyo kaaway. Kuhaon ko ang akon espada kag pamatyon ko kamo tanan, ang maayo kag ang malaut.

4Pamatyon ko kamo tanan sang akon espada halin sa bagatnan pakadto sa aminhan.

5Ang tagsatagsa magakilala nga ako, ang Ginoo, naggabot sang akon espada kag indi ko na ini pag-itagob.

6“Tawo nga mamalatyon, magpanghayhay ka subong nga ang imo tagipusoon daw mabuka sa kalisod. Magpanghayhay ka sing mapait sa diin ang tagsatagsa makakita sa imo.

7Kon mamangkot sila kon ngaa nagapanghayhay ka, singgana sila tungod ini sang balita nga mahanabo. Kon ini mahanabo ang ila mga tagipusoon mapun-an sing kahadlok, magahuyhoy ang ila mga abaga, madulaan sila sing kaisog kag ang ila mga tuhod magakurog. Ang tion nag-abot na.” Ang Ginoo nga Gamhanan amo ang naghambal sini.

8Ang Ginoo nagsiling sa akon,

9“Tawo nga mamalatyon, magpanagna ka. Sugiri ang mga tawo, ako, ang Ginoo, nagsiling sini: Ang espada, ang espada ginbaid kag ginpahining.

10Ginbaid ini agod makapatay, ginpahining ini agod mag-idlab kaangay sang kilat. Wala sing pagkinasadya, tungod kay ang akon mga tawo nagsikway sang tanan nga paandam kag silot.

11Ang espada ginapahining, agod handa ini gamiton. Ginabaid ini kag ginapahining agod gamiton sang manugpatay.

12Tawo nga mamalatyon, singgit kag maghaya, ini nga espada para sa akon mga tawo, kag para sa tanan nga mga pangulo sang Israel. Pamatyon sila lakip ang nabilin sang akon mga tawo. Pukpoka ang imo dughan sa kalisod!

13Ginatilawan ko ang akon mga tawo, kag kon indi sila maghinulsol, ini tanan nga mga butang mahanabo sa ila.

14“Gani, tawo nga mamalatyon, magpanagna ka. Pamalakpak ka, kag ang espada magapadayon sa pagpanglabo. Espada ini sa pagpamatay, sa pagpahadlok kag sa pagpapas.

15Magapatalaw ini sang akon mga tawo kag madasma sila. Ginpahog ko ang ila siudad paagi sa espada nga nagaidlab kaangay sang kilat kag handa sa pagpamatay.

16Matalom nga espada, magpanglabo ka sa wala kag sa tuo! Magpanglabo ka bisan diin ka magliso.

17Magapamalakpak man ako kag magaugdaw ang akon kaakig. Ako, ang Ginoo, amo ang naghambal sini.”

18Ang Ginoo naghambal sa akon,

19“Tawo nga mamalatyon, butangi sing tanda ang duha ka dalan nga sarang maagyan sang hari sang Babilonia nga may dala nga espada. Ining duha ka dalan nagahalin sa amo man nga duta. Butangi sing mga tanda ang mga ginsang-an sang mga dalan.

20Ang isa ka tanda magatudlo sa hari sang dalan pakadto sa siudad sang mga Amonhon nga amo ang Raba, kag ang isa magatudlo sang dalan pakadto sa Juda padulong sa napamakuran nga siudad sang Jerusalem.

21Ang hari sang Babilonia magatindog sa tupad sang tanda sa ginsang-an sang dalan. Sa paghibalo kon diin nga dalan ang iya agyan, uyog-uyogon niya ang mga baslay, magapamangkot sia sa iya mga diosdios kag usisaon niya ang atay sang sapat nga ginhalad.

22Karon, ginauyatan sang iya tuo nga kamot ang baslay nga namarkahan sing ‘Jerusalem’! Ginasingganan sia sini sa paglakat kag sa pagpahamtang sing mga inugbungkal, sa pagsinggit para sa inaway, sa pagpahamtang sing mga inugbungkal sa mga pwerta, sa pagguba sang mga pamakod kag sa pagkutkot sang mga trinsera.

23Ang mga pumoluyo sang Jerusalem indi magpati sini tungod sang mga kasugtanan nga ila ginhimo. Pero ini nga tagna isa ka pagpahanumdom sang ila mga sala kag sa pagpaandam sa ila nga sila pagabihagon.

24Gani, ako, ang Ginoo nga Gamhanan, nagasiling: Ang inyo mga sala nabuyagyag. Ang tagsatagsa nakahibalo kon daw ano ang inyo pagpakasala. Ginapakita ninyo ang inyo mga sala sa inyo tagsa ka ginahimo. Nahukman na kamo kag pagaitugyan ko kamo sa inyo mga kaaway.

25“Ikaw nga malaut, di-balaan nga pangulo sang Israel, ang imo adlaw, ang adlaw sang katapusan nga pagsilot sa imo magaabot.

26Ako, ang Ginoo nga Gamhanan naghambal sini. Huksa ang imo korona kag turbante. Ang tanan pagabayluhan. Ang mga imol mangingamhanan! Ang yara sa gahom mapukan!

27Kalaglagan, kalaglagan! Huo, laglagon ko ang siudad. Pero indi pa ini mahanabo tubtob mag-abot ang isa nga akon ginpili sa pagsilot sang siudad. Sia ang gintugyanan ko sini.”

28“Tawo nga mamalatyon, magpanagna ka. Isugid ang ginasiling ko, ako, ang Ginoo nga Gamhanan, nahanungod sa mga Amonhon nga nagapasipala sa Israel. Singgana sila: ‘Ang isa ka espada handa na sa pagpamapas, ginpahining ini sa pagpamatay, sa pag-idlab kaangay sang kilat.’

29Ang mga palanan-awon nga inyo nakita indi matuod kag ang inyo mga tagna binutig. Malain kag malaut kamo nga mga tawo, kag ang inyo adlaw magaabot, ang adlaw sang katapusan nga pagsilot sa inyo. Ang espada magatupa sa inyo mga liog.

30“‘Itagob ang imo espada! Hukman ko ikaw sa lugar sa diin gintuga ikaw, sa duta nga imo natawhan.

31Mabatyagan mo ang akon kaakig kon akon ini ihuyop sa imo kaangay sang nagadabadaba nga kalayo. Itugyan ko ikaw sa mapintas nga mga tawo, nga nahanas sa pagpamatay.

32Malaglag ka sa kalayo. Ang imo dugo iula sa imo kaugalingon nga duta kag wala na sing may magadumdom sa imo.’” Ang Ginoo naghambal sini.

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →