2 Kings 4 — Malagasy 2004 (DIEM PROTESTANTA)

1Indray andro dia nisy vehivavy vadina lehilahy anisan’ny andia- mpaminany, tonga nitaraina tamin’i Elisà nanao hoe: –Maty ny vadiko mpanomponao, ary fantatrao fa nanaja ny TOMPO izy. Tonga ao anefa ny tompon-trosa haka ny zanako roa lahy mba handevoziny.

2Dia hoy i Elisà taminy: –Inona àry no hataoko ho anao? Lazao ahy izay anananao ao an-trano. Fa hoy ny navalin’ilay vehivavy: –Tsy manana na inona na inona aho afa-tsy ilomanitra indray mihosotra ihany.

3Ary hoy indray i Elisà: –Mandehana mindrana tavoara foana amin’izay mpiara-monina aminao rehetra, kanefa aza atao vitsy.

4Rahefa izany, dia mihidia aman-trano miaraka amin’ireo zanakao; koa aidino amin’ireo tavoara rehetra ireo ny ilomanitra, ary atokano izay feno.

5Dia lasa ravehivavy nihidy aman-trano niaraka tamin’ny zanany; ary ireto zanany nanolotra ny tavoara, fa izy kosa nameno izany.

6Rehefa elaela, dia hoy ravehivavy tamin’ny zanany anankiray: –Mbola itondray tavoara hafa koa aho. Kanjo feno avokoa ireo tavoara teo, ka hoy izy hoe: –Tsy misy intsony! Dia tankina teo koa ny ilomanitra.

7Ary lasa ravehivavy nitantara ny zava-nitranga tamin’ilay olon’Andriamanitra, izay nilaza taminy hoe: –Andeha amidio izany ilomanitra izany hanefanao ny trosan’olona; fa izay vola sisa kosa dia hivelomanao sy ireo zanakao.

8Indray andro dia nandalo tao Sonema i Elisà. Nisy vehivavy mpanankarena iray tao izay nanery azy mafy mba hisakafo ao aminy. Ary isaky ny mandalo eo izy, dia nivily ao aminy mba hisakafo.

9Ary hoy izany vehivavy izany tamin’ny vadiny: –Fantatro fa tena mpaminany masin’Andriamanitra iny lehilahy mpankàto amintsika matetika iny.

10Tokony hanaovantsika efitrano kely ao ambony tafo marin-tampona ao ka hasiantsika farafara sy latabatra sy seza ary fitoeran-jiro ho azy. Ao no hipetrahany isaky ny mandalo eto amintsika.

11Indray andro dia tonga tao amin-dry zareo i Elisà ary niakatra tany amin’ilay efitrano ambony ka natory tao.

12Dia hoy izy tamin’i Gehazỳ mpanompony: –Antsoy ilay vehivavy sonemita. Rehefa nantsoiny ravehivavy, dia tonga teo anoloan’ilay efitrano;

13ary niangavian’i Elisà i Gehazỳ hilaza aminy hoe: –Efa nisahirana betsaka taminay ianao; koa inona kosa no hataonay ho anao? Tianao ve ny hiresahanay anao amin’ny mpanjaka na amin’ny filohan-tafika? Dia hoy ny navaliny: –Tsia! Fa eto anivon’ny mpiray foko amiko aho, ka monina feizay.

14Ka hoy i Elisà: –Fa mba inona àry no hatao ho azy? Dia namaly i Gehazỳ hoe: –Indrisy fa tsy manan-janaka izy sady efa antitra ny vadiny.

15Ary hoy i Elisà: –Antsoy indray àry izy. Rehefa nantsoiny ravehivavy, dia tonga teo anoloan’ny varavaran’ilay efitrano

16ary nilazan’i Elisà hoe: –Amin’ny herintaona tahaka izao dia hitrotro zazalahy ianao. Fa hoy kosa ravehivavy: –Tsia, tompoko ô! Olon’Andriamanitra ianao ka aza mandainga amiko!

17Bevohòka tokoa anefa ravehivavy; ka nony niherina ny taona, dia tera-dahy izy araka ny fotoanandro nolazain’i Elisà taminy.

18Nihalehibe ny zaza; koa indray andro dia nankany amin-drainy tany am-pijinjam-barimbazaha izy,

19ary vetivety eo dia niteny taminy hoe: –Dada ô! Maharary ahy loatra izany lohako izany! Ary hoy ny rainy tamin’ny mpanompony anankiray: –Ento haingana any amin-dreniny izy.

20Dia notrotroin’ilay mpanompo izy ka nentiny ho any amin-dreniny; ary nampofoin-dravehivavy izy mandra-pitataovovonan’ny andro, dia maty.

21Ary niakatra tao amin’ny efitranon’i Elisà ravehivavy ka nampandry ny zaza teo am-parafarany; dia nakatony ny varavarana. Avy teo izy lasa

22ka niantso ny vadiny nanao hoe: –Mba andefaso mpanompo iray miaraka amin’ny borikivavy iray aho; fa handeha faingana ho any amin’ilay olon’Andriamanitra aho, dia hiverina indray.

23Fa hoy ny vadiny taminy: –Nahoana ianao no hankany aminy anio, nefa tsy fetin’ny tsinam-bolana na sabata akory ny andro? Hoy kosa ny navaliny: –Aza manahy ianao!

24Dia nanisy lasely ny borikivavy izy ary niteny tamin’ny mpanompony hoe: –Andeha tariho ny boriky, ka aza mijanona mihitsy raha tsy baiko avy amiko.

25Ary lasa ravehivavy nankany amin’ilay olon’Andriamanitra any an-tendrombohitra Karmela. Raha vao tazan’ilay olon’Andriamanitra avy lavitra ravehivavy, dia hoy i Elisà tamin’i Gehazỳ mpanompony: –Jereo fa ilay vehivavy sonemita iry.

26Mba mihazakazaha ianao hitsena azy ary anontanio raha toa ka tsara ihany izy sy ny vady aman-janany. Dia namaly an’i Gehazỳ ilay vehivavy fa tsara ihany izy mianakavy.

27Rehefa tonga teo akaikin’i Elisà teo an-tendrombohitra anefa izy, dia niantoraka teo an-tongony; nanatona hampiala azy i Gehazỳ, saingy nitenenan’i Elisà hoe: –Aoka ihany izy, fa vonton’alahelo; ary nafenin’ny TOMPO ahy ny anton’izany fa tsy nampahafantariny ahy.

28Tamin’izay indrindra, dia hoy ilay vehivavy: –Moa nangataka zanaka taminao va aho, tompoko? Tsy efa nilazako ve ianao hoe: «Aza mampanantena volana ahy.»

29Hoy i Elisà tamin’i Gehazỳ: –Mivonòna ianao handeha! Raiso ny tehiko maha mpaminany ahy, dia mankanesa any Sonema. Raha mifanena amin’olona ianao eny an-dalana, dia aza mijanona hiarahaba azy; ary raha misy miarahaba anao, dia aza mamaly akory. Rehefa mby any ianao, dia atehefo eo amin’ny tavan’ny zaza ny tehiko.

30Fa hoy ny renin’ny zaza tamin’i Elisà: –Velona ny TOMPO ary velona ny ainao, ka manizingizina aho fa tsy hiala eto raha tsy tafaraka aminao. Ary lasa tokoa ilay olon’Andriamanitra ka niara-dia taminy.

31Efa tonga talohany kosa i Gehazỳ ka nametraka ny tehin’i Elisà teo amin’ny tavan’ny zaza, nefa tsy nisy feo na koa fihetsehana. Dia niverina tany amin’ny mpaminany izy ka tojo azy ary nilaza taminy hoe: –Tsy nahatsiaro akory ny zaza.

32Rehefa tonga tao an-trano i Elisà, dia mbola mivalampatra eo ambony farafara ilay zaza maty.

33Dia niditra izy ka nihidy aman-trano niaraka tamin’ny zaza ary nivavaka tamin’ny TOMPO.

34Dia nandry teo ambonin’ny zaza izy ka vava tandrifin’ny vavany sy maso tandrifin’ny masony ary tanana tandrifin’ny tanany. Koa raha mbola nijanona teo amboniny izy dia nihanafana ny tenan’ilay zaza.

35Nitsangana i Elisà ka niasa dia eran-trano ary niverina niampatra indray teo ambonin’ny zaza. Tampoka teo anefa dia nievina impito ilay zaza ka nihiratra.

36Nantsoin’i Elisà i Gehazỳ ka nitenenany hoe: –Ndeha antsoy ilay Sonemita! Dia laza izy niantso azy; koa nony nankao amin’i Elisà ravehivavy dia nilazany hoe: –Raiso ny zanakao.

37Dia nandroso ravehivavy ka niantoraka teo an-tongotry ny mpaminany sady niankohoka nitehi-tany ho fanajana azy. Noraisiny ny zanany ary lasa izy nivoaka ny efitrano.

38Niverina nankany Gilgala i Elisà. Nanjakan’ny mosary ny tany tamin’izay ka novoriny teo anatrehany ny andia-mpaminany; sady hoy izy tamin’ny mpanompony: –Ataingeno eo ambony fatana ny vilany lehibe ary manaova lasopy ho an’ny andia- mpaminany.

39Dia lasa hitsongo anana tany an-tsaha ny mpaminany iray, ka nahita zava-maniry mandadina niotazany voatangom-bazaha; dia nahangona iray trotroana tamin’izany izy. Ary nony tafaverina izy, dia notetehiny madinika ireo ka narotsany am-bilany fa tsy nisy nahafantatra.

40Rehefa naroso anefa izany lasopy izany, ka samy nanandrana ny olona, dia nitaraina hoe: –Voapoizina ny lasopy, ry olon’Andriamanitra ô! Ary tsy azo nohanina tokoa izany.

41Fa niangavian’i Elisà kosa ny hitondrana lafarinina. Dia nandrotsaka izany tao am-bilany izy, vao niteny hoe: –Andoary amin’izay ny olona ary aoka izy hihinana! Koa nanjary fihinana indray ny tao am-bilany.

42Nisy lehilahy tonga avy any Bahala-Salisà izay nitondra mofo ôrza roapolo sy varim-bazaha iray kitapo santa-bokatra ho an’ity olon’Andriamanitra. Dia nilazan’i Elisà ny mpanompony mba hizara ireo hohanin’ny olona;

43fa hoy kosa ilay mpanompony: –Fomba ahoana no hamahanako olona zato amin’ireo? Ary hoy indray i Elisà: –Zarao amin’ny olona rehetra ireo hohaniny, satria izao no lazain’ny TOMPO: «Hihinana sahaza ny olona ary mbola hisy aza sisa tsy lany.»

44Dia notsinjarain’ilay mpanompo tamin’ny olona ny mofo ka samy nihinana avokoa ny tsirairay ary mbola nisy aza sisa tsy lany araka ny voalazan’ny TOMPO.