Luke 10 — Burmese JBZV

1ထိုေနာက္မွ သခင္ဘုရားသည္ အျခားေသာတပည့္ေတာ္ ခုနစ္က်ိပ္တို႔ကို ခန္႔ထားေတာ္မူ၍၊ ကိုယ္တိုင္ႂကြေလအံ့ေသာ ၿမိဳ႕ရြာအရပ္ရပ္တို႔သို႔ ေရွ႕ေတာ္၌ ႏွစ္ေယာက္စီ ႏွစ္ေယာက္စီ ေစလႊတ္ေတာ္မူ၏။-

2သူတို႔အား မိန္႔ေတာ္မူသည္ကား၊ စပါးရိတ္စရာ မ်ားစြာရွိ၏။ ရိတ္ေသာသူတို႔သည္ နည္းၾက၏။ ထိုေၾကာင့္ လုပ္ေဆာင္ေသာသူတို႔ကို စပါးရိတ္ေစျခင္းငွာ စပါးရွင္ ေစလႊတ္ေတာ္မူမည္အေၾကာင္း ဆုေတာင္းၾကေလာ့။-

3သင္တို႔သြားေလသည္အရာမွာ၊ ေတာေခြးစုထဲသို႔ သိုးသငယ္တို႔ကို ေစလႊတ္သကဲ့သို႔ သင္တို႔ကို ငါေစလႊတ္၏။-

4ေငြအိတ္၊ လြယ္အိတ္၊ ေျခနင္းတို႔ကို မေဆာင္ၾကႏွင့္။ လမ္း၌သြားစဥ္တြင္ အဘယ္သူကိုမၽွ ႏွုတ္မဆက္ၾကႏွင့္။-

5မည္သည့္အိမ္သို႔ ဝင္ေသာအခါ၊ ဤအိမ္၌ မဂၤလာျဖစ္ပါေစေသာဟု ေရွ႕ဦးစြာေျပာၾကေလာ့။

6ထိုအိမ္၌ မဂၤလာသားရွိလၽွင္၊ သင္တို႔ႁမြက္ေသာ မဂၤလာသည္ တည္လိမ့္မည္။-

7သို႔မဟုတ္ သင္တို႔ထံသို႔ ျပန္လာလိမ့္မည္။ ထိုအိမ္၌ေန၍ အစားအေသာက္စီရင္ရာကို စားေသာက္ၾကေလာ့။ အေၾကာင္းမူကား၊ လုပ္ေဆာင္ေသာသူသည္ အခကိုခံထိုက္ေပ၏။ တစ္အိမ္မွတစ္အိမ္သို႔ လွည့္လည္၍ မသြားၾကႏွင့္။-

8အၾကင္ၿမိဳ႕သို႔သင္တို႔ဝင္၍ ၿမိဳ႕သားတို႔သည္လက္ခံ၏။ ထိုၿမိဳ႕၌ သင္တို႔ေရွ႕မွာထည့္သမၽွကို စားၾကေလာ့။-

9လူနာမ်ားကို ခ်မ္းသာေပးၾကေလာ့။ ဘုရားသခင္၏နိုင္ငံေတာ္သည္ သင္တို႔၌ တည္ေထာင္ေသာ အခ်ိန္နီးၿပီဟု သူတို႔အား ေဟာေျပာၾကေလာ့။-

10အၾကင္ၿမိဳ႕သို႔ဝင္၍ ၿမိဳ႕သားတို႔သည္ လက္မခံအံ့၊ ထိုၿမိဳ႕၏လမ္းသို႔ ထြက္ၿပီးလၽွင္၊ ငါတို႔၌ကပ္ေသာ သင္တို႔ၿမိဳ႕၏ ေျမမွုန္႔ကို ငါတို႔ခါလိုက္၏။-

11သို႔ေသာ္လည္း ဘုရားသခင္၏နိုင္ငံေတာ္သည္ သင္တို႔၏အနီးသို႔ေရာက္ေၾကာင္းကို သိမွတ္ၾကဟု သူတို႔အားေျပာၾကေလာ့။-

12ငါဆိုသည္ကား၊ ေနာက္ဆုံးေသာေန႔၌ ထိုၿမိဳ႕သည္ ေသာဒုံၿမိဳ႕ထက္ သာ၍ခံရလတၱံ့။

13အို ေခါရာဇိန္ၿမိဳ႕၊ သင္သည္ အမဂၤလာရွိ၏။ အို ဗက္ဇဲဒၿမိဳ႕၊ သင္သည္ အမဂၤလာရွိ၏။ အေၾကာင္းမူကား၊ သင္တို႔တြင္ ျပေသာတန္ခိုးကို တု႐ုၿမိဳ႕ႏွင့္ ဇိဒုန္ၿမိဳ႕တို႔တြင္ ျပဖူးလၽွင္၊ ထိုၿမိဳ႕တို႔သည္ ေရွးကာလ၌ ေလၽွာ္ေတအဝတ္ကို ဝတ္၍၊ ျပာထဲမွထိုင္လ်က္ ေနာင္တရၾကလိမ့္မည္။-

14တရားဆုံးျဖတ္ေတာ္မူေသာအခါ သင္တို႔သည္ တု႐ုၿမိဳ႕ႏွင့္ဇိဒုန္ၿမိဳ႕ထက္ သာ၍ခံရၾကလတၱံ့။-

15အိုကေပရေနာင္ၿမိဳ႕၊ သင္သည္ မိုးေကာင္းကင္တိုင္ေအာင္ ေျမႇာက္စားျခင္းကို ခံရေသာ္လည္း၊ မရဏနိုင္ငံတိုင္ေအာင္ ႏွိမ့္ခ်ျခင္းကို ခံရလတၱံ့။-

16သင္တို႔၏စကားကို နားေထာင္ေသာသူသည္ ငါ့စကားကို နားေထာင္၏။ သင္တို႔ကို ပယ္ေသာသူသည္ ငါ့ကိုပယ္၏။ ငါ့ကိုပယ္ေသာသူသည္ ငါ့ကို ေစလႊတ္ေတာ္မူေသာသူကို ပယ္သည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

17ထိုခုနစ္က်ိပ္ေသာ တပည့္ေတာ္တို႔သည္ ဝမ္းေျမာက္ေသာစိတ္ႏွင့္ ျပန္လာ၍၊ သခင္၊ ကိုယ္ေတာ္၏ နာမအားျဖင့္ အကၽြန္ုပ္တို႔သည္ နတ္ဆိုးကိုပင္ နိုင္ပါသည္ဟု ေလၽွာက္ၾက၏။-

18ေယရွုကလည္း၊ စာတန္သည္ လၽွပ္စစ္ကဲ့သို႔ ေကာင္းကင္မွက်သည္ကို ငါျမင္ၿပီ။-

19သင္တို႔သည္ ေႁမြ၊ ကင္းၿမီးေကာက္တို႔ကို နိုင္ရေသာအခြင့္ႏွင့္ ရန္သူမ်ားကိုနိုင္ရေသာ အခြင့္တန္ခိုးကို ငါေပး၏။ သင္တို႔ကို အဘယ္ေဘးမၽွ မညႇဥ္းဆဲရ။-

20သို႔ေသာ္လည္း နတ္ဆိုးကို နိုင္ရေသာေၾကာင့္သာ ဝမ္းေျမာက္ျခင္းမရွိၾကႏွင့္၊ သင္တို႔၏ နာမည္မ်ားသည္ ေကာင္းကင္စာရင္း၌ ဝင္သည္ကို ဝမ္းေျမာက္ျခင္းရွိၾကေလာ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

21ထိုအခါေယရွုသည္ ဝမ္းေျမာက္ေတာ္မူျခင္း စိတ္ရွိသျဖင့္၊ ေကာင္းကင္ႏွင့္ ေျမႀကီးကို အစိုးရေတာ္မူ ေသာအဘ၊ ကိုယ္ေတာ္သည္ ပညာအလိမၼာႏွင့္ ျပည့္စုံေသာသူတို႔အား ဤအရာမ်ားကို ထိမ္ဝွက္ကြယ္ထားလ်က္ သူငယ္တို႔အား ေဖာ္ျပေတာ္မူသည္ျဖစ္၍၊ ေက်းဇူးေတာ္ကို အကၽြန္ုပ္ခ်ီးမြမ္းပါ၏။ ထိုသို႔အလိုေတာ္ရွိေသာေၾကာင့္ မွန္ပါ၏။ အဘ။-

22ငါ့ခမည္းေတာ္သည္ ခပ္သိမ္းေသာအရာတို႔ကို ငါ၌အပ္ေတာ္မူၿပီ။ သားေတာ္ကား အဘယ္သူျဖစ္သည္ကို ခမည္းေတာ္မွတစ္ပါး အဘယ္သူမၽွမသိ။ ခမည္းေတာ္ကား အဘယ္သူျဖစ္ေတာ္မူသည္ကို၊ သားေတာ္ႏွင့္ သားေတာ္သည္ လင္းေစလိုေသာသူမွတစ္ပါး အဘယ္သူမၽွ မသိဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

23ထိုအခါ တပည့္ေတာ္တို႔ကို လွည့္ၾကည့္၍၊ ယခုျမင္သမၽွေသာအရာတို႔ကို သင္တို႔ျမင္ေသာေၾကာင့္ သင္တို႔မ်က္စိသည္ မဂၤလာရွိ၏။-

24ငါဆိုသည္ကား၊ သင္တို႔ျမင္ရေသာအရာတို႔ကို ပေရာဖက္မ်ားႏွင့္ ရွင္ဘုရင္မ်ားတို႔သည္ ျမင္ျခင္းငွာ အလိုရွိေသာ္လည္း မျမင္ရၾက။ သင္တို႔ ၾကားရေသာအရာတို႔ကို ၾကားျခင္းငွာ အလိုရွိေသာ္လည္း မၾကားရၾကဟု တပည့္ေတာ္တို႔အားသာ မိန္႔ေတာ္မူ၏။

25တစ္ရံေရာအခါ က်မ္းတတ္တစ္ေယာက္သည္ ထ၍၊ အရွင္ဘုရား၊ ထာဝရအသက္ကို အေမြခံရအံ့ေသာငွာ အကၽြန္ုပ္သည္ အဘယ္အမွုကို ျပဳရပါမည္နည္းဟု ကိုယ္ေတာ္ကို စုံစမ္းေႏွာင့္ယွက္ျခင္းငွာ ေမးေလၽွာက္ေသာ္၊-

26ကိုယ္ေတာ္က၊ ပညတၱိက်မ္း၌ အဘယ္သို႔လာသနည္း။ သင္သည္အဘယ္သို႔ ဖတ္သနည္းဟု ေမးေတာ္မူလၽွင္၊-

27ထိုသူက၊ သင္၏ဘုရားသခင္ ထာဝရဘုရားကို စိတ္၊ ႏွလုံးအႂကြင္းမဲ့၊ အစြမ္းသတၱိရွိသမၽွ၊ ဉာဏ္ရွိသမၽွႏွင့္ ခ်စ္ေလာ့။ ကိုယ္ႏွင့္စပ္ဆိုင္ေသာသူကို ကိုယ္ႏွင့္အမၽွ ခ်စ္ေလာ့ဟု ျပန္ေလၽွာက္ေလ၏။-

28ကိုယ္ေတာ္ကလည္း၊ သင္၏စကားသည္ မွန္ေပ၏။ ထိုသို႔ျပဳလၽွင္ အသက္ကိုရမည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

29ထိုသူကလည္၊ အဘယ္သူသည္ အကၽြန္ုပ္ႏွင့္ စပ္ဆိုင္ေသာသူ ျဖစ္ပါသနည္းဟု မိမိအျပစ္မရွိဟန္ ျပဳလိုေသာစိတ္ႏွင့္ ေယရွုကိုေလၽွာက္ျပန္ေသာ္။-

30ေယရွုက၊ လူတစ္ေယာက္သည္ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕မွ ေယရိေခါၿမိဳ႕သို႔သြားရာတြင္ ဓားျပႏွင့္ ေတြ႕ၾကဳံေလ၏။ ဓားျပတို႔သည္ ထိုသူ၏အဝတ္ကိုခၽြတ္၍ နာက်င္စြာ ရိုက္ ႏွက္ၿပီးမွ ေသလုမတတ္ရွိေသာအခါ ပစ္ထား၍ သြားၾက၏။-

31ထိုလမ္းသို႔ ယဇ္ပုေရာဟိတ္တစ္ေယာက္သည္ အမွတ္တမဲ့သြား၍ ထိုလူနာကိုျမင္လၽွင္ လႊဲေရွာင္၍ သြားေလ၏။-

32ထိုနည္းတူ ေလဝိလူတစ္ေယာက္သည္ ထိုအရပ္သို႔ေရာက္ေသာအခါ၊ လာ၍ၾကည့္ျမင္လၽွင္ လႊဲေရွာင္၍ သြားေလ၏။-

33ရွမာရိ လူတစ္ေယာက္သည္ ခရီးသြားရာတြင္ ထိုလူနာရွိရာသို႔ေရာက္၍ ျမင္ေသာအခါ၊ က႐ုဏာစိတ္ရွိသည္ႏွင့္၊-

34ခ်ဥ္းကပ္၍ သူ၏အနာမ်ားကို ဆီႏွင့္ စပ်စ္ရည္ထည့္လ်က္ အဝတ္ႏွင့္စည္းၿပီးလၽွင္၊ မိမိတိရစၧာန္ေပၚမွာ တင္၍ ဇရပ္တစ္ခုသို႔ ေဆာင္သြားျပဳစုေလ၏။-

35နက္ျဖန္ေန႔၌ ထြက္သြားေသာအခါ၊ ေဒနာရိႏွစ္ျပားကိုထုတ္၍ ဇရပ္ရွင္အားေပးလ်က္၊ ဤသူကို ၾကည့္ရွုျပဳစုပါ။ ကုန္သမၽွကို ငါျပန္လာေသာအခါ ဆပ္ေပးမည္ဟုဆို၏။ သင္သည္ အဘယ္သို႔ထင္သနည္း။-

36ထိုသူသုံးေယာက္တို႔တြင္ အဘယ္သူသည္ ဓားျပလက္သို႔ေရာက္ေသာသူႏွင့္ စပ္ဆိုင္ေသာသူ ျဖစ္သနည္းဟု ျပန္၍ေမးေတာ္မူလၽွင္၊-

37က်မ္းတတ္ကလည္၊ လူနာကိုသနားေသာသူသည္ စပ္ဆိုင္ေသာသူျဖစ္ပါ၏ဟု ေလၽွာက္ေသာ္ ေယရွုက၊ သင္သည္သြား၍ ထိုနည္းတူျပဳေလာ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

38ေယရွုသည္ တပည့္ေတာ္တို႔ႏွင့္ ခရီးသြားၾကစဥ္ ရြာတစ္ရြာသို႔ဝင္ေသာ္၊ မာသအမည္ရွိေသာ မိန္းမတစ္ဦးသည္ မိမိအိမ္၌ ကိုယ္ေတာ္ကိုဧည့္ခံေလ၏။-

39ထိုမိန္းမ၌ မာရိအမည္ရွိေသာ ညီမတစ္ေယာက္ရွိ၏။ ထိုမာရိသည္ ေယရွု၏ေျခေတာ္ရင္း၌ ထိုင္၍ စကားေတာ္ကို နားေထာင္လ်က္ေန၏။-

40မာသမူကား၊ လုပ္ေကၽြးျခင္းအမွုမ်ား၌ စိတ္ပူပန္ျခင္းရွိသျဖင့္ အထံေတာ္သို႔ခ်ဥ္းကပ္၍၊ သခင္၊ ကၽြန္မ၏ညီမသည္၊ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း လုပ္ေကၽြးေစျခင္းငွာ ကၽြန္မကို ပစ္ထားသည္အရာကို လ်စ္လ်ဴေသာစိတ္ ရွိေတာ္မူသေလာ။ သူသည္ ကၽြန္မကို ကူညီမည့္အေၾကာင္း အမိန္႔ရွိေတာ္မူပါဟု ေလၽွာက္ေသာ္၊-

41ေယရွုက၊ မာသ၊ မာသ၊ သင္သည္ မ်ားစြာေသာအမွုတို႔၌ စိုးရိမ္၍ ေႏွာင့္ယွက္ျခင္းကို ခံရ၏။ လိုေသာအရာတစ္ခုတည္း ရွိ၏။-

42မာရိမူကား၊ ေကာင္းေသာအဖို႔ကို ေရြးယူၿပီ။ ထိုအဖို႔ကို အဘယ္သူမၽွ မႏုတ္မယူရာဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။