Luke 18

Burmese JBZV

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →

1လူတို႔သည္ အားမေလ်ာ့ဘဲႀကိဳးစား၍ ဆုေတာင္းရမည္အေၾကာင္းကို ဥပမာစကားအားျဖင့္ မိန္႔ေတာ္မူသည္ကား၊-

2ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕၌ ဘုရားသခင္ကို မေၾကာက္ရြံ့၊ လူကို အားမနာတတ္ေသာ တရားသူႀကီးတစ္ေယာက္ရွိ၏။-

3ထိုၿမိဳ႕၌ေနေသာ မုဆိုးမတစ္ေယာက္သည္ တရားသူႀကီးထံသို႔သြား၍၊ ကၽြန္မရန္ဘက္ကို လက္စားေခ်ေလာက္ေအာင္ အျပစ္အေလ်ာက္ဒဏ္ စီရင္ပါဟု ေတာင္းပန္ေသာ္လည္း၊-

4တရားမစီရင္ဘဲ ၾကာျမင့္စြာေန၏။ ထိုေနာက္ တရားသူႀကီးက၊ ငါသည္ ဘုရားသခင္ကို မေၾကာက္ရြံ့၊ လူကို အားမနာတတ္ေသာသူ ျဖစ္ေသာ္လည္း၊-

5ဤမုဆိုးမသည္ ငါ့ကိုေႏွာင့္ယွက္ေသာေၾကာင့္ သူ႔ဘက္၌ တရားစီရင္မည္။ သို႔မဟုတ္ အစဥ္လာ၍ ငါ့ကို ပင္ပန္းေစလိမ့္မည္ဟု စိတ္ထဲ၌ အႀကံရွိ၏။-

6မတရားေသာ ထိုတရားသူႀကီး၏ အႀကံကို မွတ္ၾကေလာ့။-

7ဘုရားသခင္ ေရြးေကာက္ေတာ္မူေသာ သူတို႔သည္ ညေန႔မျပတ္ ေအာ္ဟစ္၍ ေတာင္းေလၽွာက္လၽွင္၊ ဘုရားသခင္သည္ သူတို႔ဘက္၌ တရားမစီရင္ဘဲ ေနေတာ္မူမည္ေလာ။ ၾကာျမင့္စြာ သည္းခံေတာ္မူမည္ေလာ။-

8ငါဆိုသည္ကား၊ သူတို႔ဘက္၌ အလ်င္အျမန္ တရားစီရင္ေတာ္မူမည္။ သို႔ေသာ္လည္း လူသားသည္ ႂကြလာေသာအခါ ယုံၾကည္ျခင္းကို ေျမႀကီးေပၚမွာ ေတြ႕မည္ေလာဟု သခင္ဘုရားသည္ မိန္႔ေတာ္မူ၏။

9ကိုယ္ကုသိုလ္ကို အမွီျပဳ၍ သူတစ္ပါးကို မထီမဲ့ျမင္ျပဳတတ္ေသာသူ အခ်ိဳ႕တို႔အား မိန္႔ေတာ္မူေသာ ဥပမာကား၊-

10လူႏွစ္ေယာက္တို႔သည္ ဆုေတာင္းပတၳနာျပဳျခင္းငွာ ဗိမာန္ေတာ္ေပၚသို႔ တက္ၾက၏။ တစ္ေယာက္ကား ဖာရိရွဲျဖစ္၏။ တစ္ေယာက္ကား အခြန္ခံျဖစ္၏။-

11ဖာရိရွဲသည္ တစ္ေယာက္တည္းရပ္လ်က္၊ အိုဘုရားသခင္၊ သူတစ္ပါးတို႔သည္ အနိုင္အထက္လုယူျခင္း၊ မတရားသျဖင့္က်င့္ျခင္း၊ သူ႔မယားကိုျပစ္မွားျခင္း အျပစ္ရွိသကဲ့သို႔ အကၽြန္ုပ္၌မရွိသည္သာမက၊ ဤအခြန္ခံကဲ့သို႔ပင္ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ေက်းဇူးေတာ္ႀကီးလွေပ၏။-

12အကၽြန္ုပ္သည္ ခုနစ္ရက္တြင္ ႏွစ္ရက္အစာေရွာင္ပါ၏။ ဥစၥာရွိသမၽွတို႔ကို ဆယ္ဖို႔တစ္ဖို႔ လွူပါ၏ဟူ၍ ဆုေတာင္းပတၳနာျပဳ၏။-

13အခြန္ခံမူကား၊ အေဝးကရပ္၍ ေကာင္းကင္သို႔ မေမၽွာ္မၾကည့္ဝံ့ဘဲ ရင္ပတ္ကိုခက္လ်က္၊ အို ဘုရားသခင္၊ အျပစ္မ်ားေသာ အကၽြန္ုပ္ကို သနားျခင္းက႐ုဏာစိတ္ ရွိေတာ္မူပါဟု ဆုေတာင္းေလ၏။-

14ငါဆိုသည္ကား၊ ထိုသူသည္ အျပစ္ေျပလ်က္ မိမိအိမ္သို႔ ျပန္သြား၏။ ဖာရိရွဲမူကား အျပစ္မေျပ။ အေၾကာင္းမူကား၊ ကိုယ္ကိုကိုယ္ ခ်ီးေျမႇာက္ေသာသူ မည္သည္ကား၊ ႏွိမ့္ခ်ျခင္းသို႔ ေရာက္လတၱံ့။ ကိုယ္ကိုကိုယ္ ႏွိမ့္ခ်ေသာသူမည္သည္ကား၊ ခ်ီးေျမႇာက္ျခင္းသို႔ ေရာက္လတၱံ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

15ထိုအခါ သူငယ္တို႔ကို လက္ေတာ္ႏွင့္တို႔ေစျခင္းငွာ အထံေတာ္သို႔ ေဆာင္ခဲ့သည္ကို တပည့္ေတာ္တို႔သည္ ျမင္လၽွင္ အျပစ္တင္ၾက၏။-

16ေယရွုသည္ ထိုသူငယ္တို႔ကို ေခၚေတာ္မူ၍ ငါ့ထံသို႔လာပါေလေစ။ မဆီးတားၾကႏွင့္။ ဘုရားသခင္၏နိုင္ငံေတာ္သည္ ထိုသို႔ေသာသူတို႔၏ နိုင္ငံျဖစ္၏။-

17ငါအမွန္ဆိုသည္ကား၊ အၾကင္သူသည္ ဘုရားသခင္၏နိုင္ငံေတာ္ကို သူငယ္ကဲ့သို႔ မခံမယူ၊ ထိုသူသည္ နိုင္ငံေတာ္သို႔ မဝင္ရဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

18အရာရွိတစ္ေယာက္က၊ ေကာင္းျမတ္ေသာဆရာ၊ ထာဝရအသက္ကို အေမြခံရအံ့ေသာငွာ အကၽြန္ုပ္သည္ အဘယ္အမွုကို ျပဳရပါမည္နည္းဟု ေမးေလၽွာက္ေသာ္၊-

19ေယရွုက၊ ငါ့ကို ေကာင္းျမတ္သည္ဟု အဘယ္ေၾကာင့္ ေခၚသနည္း။ ဘုရားသခင္တစ္ပါးတည္းသာ ေကာင္းျမတ္ေတာ္မူ၏။-

20သင္သည္ ပညတ္ေတာ္တို႔ကို သိသည္မဟုတ္ေလာ။ သူ႔မယားကို မျပစ္မွားႏွင့္။ လူအသက္ကို မသတ္ႏွင့္။ သူ့ဥစၥာကို မခိုးႏွင့္။ မမွန္ေသာသက္ေသကို မခံႏွင့္။ မိဘကို ရိုေသစြာျပဳေလာ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူလၽွင္၊-

21အရွင္ဘုရား၊ ထိုပညတ္ရွိသမၽွတို႔ကို ငယ္ေသာအရြယ္မွစ၍ အကၽြန္ုပ္ေစာင့္ေရွာက္ပါၿပီဟု ေလၽွာက္ျပန္သည္ကို ေယရွုသည္ၾကားလၽွင္ သင္သည္ တစ္ခုလိုေသး၏။-

22ကိုယ္ဥစၥာရွိသမၽွကို ေရာင္း၍ ဆင္းရဲေသာသူတို႔အား ေပးေဝေလာ့။ ထိုသို႔ျပဳလၽွင္ ေကာင္းကင္ဘုံ၌ ဘ႑ာကို ရလိမ့္မည္။ သို႔ၿပီးမွလာ၍ ငါ့ေနာက္သို႔လိုက္ေလာ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

23ထိုသူသည္ မ်ားစြာေသာဥစၥာကို ရတတ္ေသာသူျဖစ္၍၊ ထိုစကားကိုၾကားလၽွင္ အလြန္စိတ္မသာသည္ႏွင့္ သြားေလ၏။

24ထိုသို႔ စိတ္မသာသည္ကို ေယရွုသည္ ျမင္ေတာ္မူလၽွင္၊ ဥစၥာရတတ္ေသာသူသည္ ဘုရားသခင္၏ နိုင္ငံေတာ္သို႔ အလြန္ဝင္ခဲလွ၏။-

25ကုလားအုတ္သည္ အပ္နဖားကို လၽွိုလြယ္၏။ ေငြရတတ္ေသာသူသည္ ဘုရားသခင္၏ နိုင္ငံေတာ္သို႔ ဝင္ခဲသည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

26ၾကားေသာသူတို႔ကလည္း၊ သို႔ျဖစ္လၽွင္ အဘယ္သူသည္ ကယ္တင္ေတာ္မူျခင္းသို႔ ေရာက္နိုင္မည္နည္းဟု ေျပာဆိုၾက၏။-

27ကိုယ္ေတာ္ကလည္း၊ လူမတတ္နိုင္ေသာအမွုကို ဘုရားသခင္တတ္နိုင္ေတာ္မူသည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

28ထိုအခါ ေပတ႐ုက၊ အကၽြန္ုပ္တို႔သည္ ရွိသမၽွကို စြန္႔ပစ္၍ ကိုယ္ေတာ္ေနာက္သို႔ လိုက္ၾကပါၿပီဟု ေလၽွာက္ေလေသာ္၊-

29ကိုယ္ေတာ္က၊ ငါအမွန္ဆိုသည္ကား၊ အၾကင္သူသည္ ဘုရားသခင္၏ နိုင္ငံေတာ္ေၾကာင့္၊ အိမ္ရာ၊ မိဘ၊ ညီအစ္ကို၊ သားမယားတည္းဟူေသာ တစ္ပါးပါးကို စြန္႔၏။-

30ထိုသူသည္ ယခုကာလ၌ အဆမ်ားစြာေသာ အက်ိဳးကိုလည္းေကာင္း၊ ေနာင္ဘဝ၌ ထာဝရအသက္ကိုလည္းေကာင္း ခံရလတၱံ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

31ထိုအခါ ကိုယ္ေတာ္သည္ တစ္က်ိပ္ႏွစ္ပါးေသာ တပည့္ေတာ္တို႔ကို ေခၚ၍၊ ငါတို႔သည္ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕သို႔ ယခုသြားၾက၏။ ပေရာဖက္မ်ား ေရးမွတ္သမၽွသည္ လူသား၌ ျပည့္စုံရလိမ့္မည္။-

32တစ္ပါးအမ်ိဳးသားတို႔လက္သို႔ အပ္ႏွံျခင္း၊ ျပက္ရယ္ျပဳျခင္း၊ ညႇဥ္းဆဲျခင္း၊ တံေတြးႏွင့္ ေထြးျခင္းကို ခံရလိမ့္မည္။-

33သူတို႔သည္ လူသားကိုရိုက္ပုတ္၍ သတ္ၾကလိမ့္မည္။ သုံးရက္ေျမာက္ေသာေန႔၌ ထေျမာက္လိမ့္မည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

34ထိုစကားေတာ္တစ္ခြန္းကိုမၽွ တပည့္ေတာ္တို႔သည္ နားမလည္ၾက။ ထိုအေၾကာင္းအရာသည္ ဝွက္ထားလ်က္ရွိသည္ျဖစ္၍ မိန္႔ေတာ္မူခ်က္အနက္ကို မရိပ္မိၾက။

35ေယရိေခါၿမိဳ႕အနီး၌ ရွိေတာ္မူစဥ္တြင္၊ လူကန္းတစ္ေယာက္သည္ လမ္းနားမွာထိုင္၍ ေတာင္းစားေလ၏။-

36ထိုလူကန္းသည္ လမ္း၌ လူမ်ားသြားသံကို ၾကားလၽွင္ အဘယ္သို႔ ျဖစ္သနည္းဟုေမး၏။-

37နာဇရက္ၿမိဳ႕သားေယရွု ႂကြသြားေၾကာင္းကို သူတစ္ပါးေျပာလၽွင္၊-

38ဒါဝိဒ္၏သားေတာ္ေယရွု၊ အကၽြန္ုပ္ကို ကယ္မသနားေတာ္မူပါဟု ဟစ္ေၾကာ္ေလ၏။-

39ထိုသူကို တိတ္ဆိတ္စြာေနေစျခင္းငွာ ေရွ႕ေတာ္၌ သြားေသာသူတို႔သည္ ေငါက္၍ ဆိုၾကေသာ္လည္း၊ ဒါဝိဒ္၏သားေတာ္၊ အကၽြန္ုပ္ကို ကယ္မသနားေတာ္မူပါဟု သာ၍ ဟစ္ေၾကာ္ၾကေလ၏။-

40ေယရွုသည္လည္း ရပ္ေတာ္မူလ်က္၊ ထိုသူကို ေခၚခဲ့ဟု အမိန္႔ေတာ္ရွိ၏။ လူကန္းသည္ အထံေတာ္သို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးမွ၊ သင္၌ အဘယ္သို႔ ျပဳေစလိုသနည္းဟု ေမးေတာ္မူလၽွင္၊-

41သခင္၊ အကၽြန္ုပ္မ်က္စိျမင္ေစျခင္းငွာ ျပဳေတာ္မူပါဟု ေလၽွာက္ေလေသာ္၊-

42ေယရွုက၊ မ်က္စိျမင္ေစ။ သင္၏ယုံၾကည္ျခင္းသည္ သင့္ကို ကယ္မၿပီဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

43ထိုခဏခ်င္းတြင္ ထိုသူသည္ မ်က္စိျမင္၍ ဘုရားသခင္၏ဂုဏ္ေတာ္ကို ခ်ီးမြမ္းလ်က္ ေနာက္ေတာ္သို႔ လိုက္ေလ၏။ လူအေပါင္းတို႔သည္ ျမင္လၽွင္ ဘုရားသခင္ကို အံ့ဩခ်ီးမြမ္းၾက၏။

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →