Luke 9 — Burmese JBZV

1တစ္က်ိပ္ႏွစ္ပါးေသာ တပည့္ေတာ္တို႔ကို စုေဝးေစေတာ္မူၿပီးမွ၊ နတ္ဆိုးအေပါင္းတို႔ကို နိုင္ေသာတန္ခိုးႏွင့္ အနာေရာဂါတို႔ကို ၿငိမ္းေစျခင္းငွာ အခြင့္တန္ခိုးကို ေပးေတာ္မူ၏။-

10တမန္ေတာ္တို႔သည္ အထံေတာ္သို႔ျပန္လာ၍ မိမိတို႔ျပဳသမၽွတို႔ကို ၾကားေလၽွာက္ၾက၏။ ကိုယ္ေတာ္သည္ သူတို႔ကိုေခၚ၍၊ ဗက္ဇဲဒၿမိဳ႕နယ္အတြင္း ေတာ၌ ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္သို႔ ႂကြေတာ္မူ၏။ လူအစုအေဝးတို႔သည္ သိလၽွင္ ေနာက္ေတာ္သို႔ လိုက္ၾက၏။-

11ထိုလူမ်ားကို လက္ခံေတာ္မူလ်က္၊ ဘုရားသခင့္ နိုင္ငံေတာ္၏အေၾကာင္းကို ေဟာေျပာ၍၊ နာေသာသူတို႔ကို ခ်မ္းသာေပးေတာ္မူ၏။

12မိုးခ်ဳပ္ေသာအခါ တစ္က်ိပ္ႏွစ္ပါးေသာသူတို႔သည္ ခ်ဥ္းကပ္လ်က္၊ လူမ်ားတို႔သည္ ပတ္ဝန္းက်င္ရြာဇနပုဒ္သို႔သြား၍၊ အိပ္ရာ၊ စားစရာကို ရွာေစျခင္းငွာ အခြင့္ေပးေတာ္မူပါ။ ဤအရပ္သည္ ေတာအရပ္ျဖစ္ပါ၏ဟု ေလၽွာက္ၾကလၽွင္၊-

13ကိုယ္ေတာ္က၊ သူတို႔စားစရာဖို႔ သင္တို႔ေပးၾကေလာ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ တပည့္ေတာ္တို႔ကလည္း၊ အကၽြန္ုပ္တို႔သည္သြား၍ ဤလူအေပါင္းတို႔ စားစရာဖို႔မဝယ္လၽွင္၊ မုန္႔ငါးလုံးႏွင့္ ငါးႏွစ္ေကာင္မွတစ္ပါး အဘယ္စားစရာမၽွ အကၽြန္ုပ္တို႔၌ မရွိပါဟုေလၽွာက္ၾက၏။-

14ထိုသို႔ ေလၽွာက္သည္အေၾကာင္းကား၊ လူငါးေထာင္ခန္႔မၽွ ရွိသတည္း။ ထိုအခါလူမ်ားတို႔ကို တစ္စုလၽွင္ ငါးဆယ္စီ အစုစုေလ်ာင္းၾကေစဟု အမိန္႔ေတာ္ရွိ၏။-

15တပည့္ေတာ္တို႔သည္ အမိန္႔ေတာ္အတိုင္းျပဳ၍၊ လူအေပါင္းတို႔ကို ေလ်ာင္းေစၿပီးလၽွင္၊-

16ေယရွုသည္ မုန္႔ငါးလုံးႏွင့္ ငါးႏွစ္ေကာင္ကိုယူ၍ ေကာင္းကင္သို႔ၾကည့္ေမၽွာ္လ်က္၊ ေက်းဇူးေတာ္ကို ခ်ီးမြမ္းၿပီးမွ မုန္႔ကိုဖဲ့၍ လူမ်ားေရွ႕၌ ထည့္ေစျခင္းငွာ တပည့္ေတာ္တို႔အား ေပးေတာ္မူ၏။-

17လူအေပါင္းတို႔သည္ စား၍ဝၾကၿပီးမွ ႂကြင္းရစ္ေသာအက်ိဳးအပဲ့ကို ေကာက္သိမ္း၍ တစ္ဆယ္ႏွစ္ေတာင္း အျပည့္ရၾက၏။

18တရံေရာအခါ၊ ေယရွုသည္ တပည့္ေတာ္တို႔ႏွင့္တကြ ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္၌ ဆုေတာင္းေတာ္မူစဥ္၊ လူမ်ားတို႔သည္ ငါ့ကိုအဘယ္သူျဖစ္သည္ကို ဆိုၾကသနည္းဟု ေမးျမန္းေတာ္မူလၽွင္၊-

19လူအခ်ိဳ႕က၊ ကိုယ္ေတာ္သည္ ဗတၱိဇံဆရာ ေယာဟန္ျဖစ္သည္ ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ အခ်ိဳ႕က၊ ဧလိယျဖစ္သည္ ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ အခ်ိဳ႕က၊ ေရွးပေရာဖက္ တစ္ပါးပါးထျပန္သည္ ဟူ၍လည္းေကာင္း ဆိုၾကပါ၏ဟု ေလၽွာက္ၾကေသာ္၊-

20သင္တို႔လည္း ငါ့ကို အဘယ္သူျဖစ္သည္ ဆိုၾကသနည္းဟု ေမးျမန္းေတာ္မူလၽွင္၊ ေပတ႐ုက၊ ကိုယ္ေတာ္သည္ ဘုရားသခင္၏ ခရစ္ေတာ္ျဖစ္ေတာ္မူသည္ဟု ေလၽွာက္ေလ၏။

21ထိုအေၾကာင္းကို အဘယ္သူအားမၽွ မေျပာစိမ့္ေသာငွာ တပည့္ေတာ္တို႔ကို ၾကပ္တည္းစြာ ပညတ္ေတာ္မူ၏။-

22ထိုမွတစ္ပါး၊ လူသားသည္ မ်ားစြာခံရမည္။ လူအႀကီးအကဲ၊ ယဇ္ပုေရာဟိတ္အႀကီး၊ က်မ္းျပဳဆရာတို႔၏ ျငင္းပယ္ျခင္းကိုလည္းေကာင္း၊ အေသသတ္ျခင္းကိုလည္းေကာင္း ခံရမည္။ သုံးရက္ေျမာက္ေသာေန႔၌ ထေျမာက္လိမ့္မည္ဟူေသာ အေၾကာင္းမ်ားတို႔ကို မိန္႔ေတာ္မူ၏။

23ထိုမွတစ္ပါး၊ လူအေပါင္းတို႔အား မိန္႔ေတာ္မူသည္ကား၊ ငါ၌ဆည္းကပ္လိုေသာသူျဖစ္လၽွင္ ကိုယ္ကိုကိုယ္ ျငင္းပယ္ရမည္။ ကိုယ္လက္ဝါးကပ္တိုင္ကို ေန႔တိုင္းထမ္း၍ ငါ့ေနာက္သို႔လိုက္ရမည္။-

24အၾကင္သူသည္ မိမိအသက္ကို ကယ္ဆယ္ျခင္းငွာ အလိုရွိ၏။ ထိုသူသည္ အသက္ရွုံးလိမ့္မည္။ အၾကင္သူသည္ ငါ့ေၾကာင့္အသက္ရွုံး၏၊ ထိုသူသည္ မိမိအသက္ကို ကယ္ဆယ္လိမ့္မည္။-

25ဤစၾကဝဠာကို အႂကြင္းမဲ့အစိုးရ၍ ကိုယ္ကိုကိုယ္ ဆုံးရွုံးေသာသူသည္ အဘယ္ေက်းဇူးရွိသနည္း။-

26အၾကင္သူသည္ ငါ့ကိုလည္းေကာင္း၊ ငါ့စကားကိုလည္းေကာင္း ရွက္၏၊ လူသားသည္ မိမိဘုန္း၊ မိမိအဘခမည္းေတာ္၏ဘုန္း၊ သန္႔ရွင္းေသာေကာင္းကင္တမန္တို႔၏ ဘုန္းကိုေဆာင္လ်က္ ႂကြလာေသာအခါ၊ ထိုသူကို ရွက္ေတာ္မူလတၱံ့။-

27ငါအမွန္ဆိုသည္ကား၊ ဤအရပ္၌ရွိေသာ သူအခ်ိဳ႕တို႔သည္ ဘုရားသခင္၏ နိုင္ငံေတာ္ကိုမျမင္မီ ေသျခင္းသို႔ မေရာက္ရၾကဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

28ထိုသို႔မိန္႔ေတာ္မူသည္ေနာက္၊ ရွစ္ရက္ေလာက္လြန္ေသာအခါ၊ ေယရွုသည္ ေပတ႐ု၊ ေယာဟန္၊ ယာကုပ္တို႔ကိုေခၚ၍ ဆုေတာင္းျခင္းငွာ ေတာင္ေပၚသို႔ တက္ႂကြေတာ္မူ၏။-

29ဆုေတာင္းေတာ္မူစဥ္တြင္ မ်က္ႏွာေတာ္သည္ ထူးျခားေသာအဆင္းအေရာင္ရွိ၍၊ အဝတ္ေတာ္လည္း ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ ျဖဴ၏။-

30ေမာေရွႏွင့္ ဧလိယတည္းဟူေသာ လူႏွစ္ေယာက္တို႔သည္ ဘုန္းအသေရႏွင့္ ထင္ရွား၍၊-

31ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္အတူ ေဆြးေႏြးလ်က္ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕၌ စုေတ့ေတာ္မူမည္ အေၾကာင္းအရာကို ေျပာၾက၏။-

32ေပတ႐ုႏွင့္ သူ၏အေဖာ္တို႔သည္ မ်က္စိေလးလံသျဖင့္ တငိုက္ငိုက္ရွိၾက၏၊ နိုးေသာအခါ ဘုန္းအသေရေတာ္ကိုလည္းေကာင္း၊ ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္ ရပ္ေနေသာ လူႏွစ္ေယာက္ကိုလည္းေကာင္း ျမင္ၾက၏။-

33ထိုသူတို႔သည္ အထံေတာ္မွသြားၾကစဥ္၊ ေပတ႐ုက၊ သခင္၊ ဤအရပ္၌ ေနဖြယ္ေကာင္းပါ၏။ ကိုယ္ေတာ္ဖို႔ တဲတစ္ေဆာင္၊ ေမာေရွဖို႔ တစ္ေဆာင္၊ ဧလိယဖို႔ တစ္ေဆာင္၊ တဲသုံးေဆာင္ကို အကၽြန္ုပ္တို႔ ေဆာက္လုပ္ပါရေစဟု ေယာင္ယမ္း၍ ေလၽွာက္ေလ၏။-

34ထိုသို႔ေလၽွာက္ၿပီးမွ မိုးတိမ္သည္ သူတို႔ကိုလႊမ္းမိုး၍၊ ေမာေရွႏွင့္ ဧလိယသည္ တိမ္ထဲသို႔ဝင္သည္ကို တပည့္ေတာ္တို႔သည္ ေၾကာက္ျခင္းရွိၾကသည္ျဖစ္၍၊-

35ဤသူကား ငါ၏ခ်စ္သားေပတည္း။ သူ၏စကားကို နားနားေထာင္ၾကေလာ့ဟု မိုးတိမ္ကအသံေတာ္ျဖစ္ေလ၏။

36ထိုအသံေတာ္ျဖစ္သည္ ခဏခ်င္းတြင္၊ ေယရွုသည္ တစ္ေယာက္တည္းရွိေတာ္မူ၏။ တပည့္ေတာ္တို႔သည္ မိမိတို႔ျမင္ေသာအရာကို ဝွက္ထား၍၊ ထိုကာလ၌ အဘယ္သူအားမၽွ မၾကားမေျပာဘဲေနၾက၏။

37နက္ျဖန္ေန႔၌ ေတာင္ေပၚကဆင္းၾကၿပီးလၽွင္၊ မ်ားစြာေသာလူအစုအေဝးသည္ ကိုယ္ေတာ္ကို ခရီးဦးႀကိဳျပဳ၏။-

38လူအစုအေဝး၌ ပါေသာသူတစ္ေယာက္က၊ အရွင္ဘုရား၊ အကၽြန္ုပ္၏သားကို ၾကည့္ရွုေတာ္မူမည္အေၾကာင္း အကၽြန္ုပ္ေတာင္းပန္ပါ၏။ အကၽြန္ုပ္၌ သားတစ္ေယာက္တည္း ရွိပါ၏။-

39နတ္ဖမ္းစားသျဖင့္ သူသည္႐ုတ္ခနဲေအာ္ဟစ္၍၊ အျမႇုပ္ထြက္လ်က္ ေတာင့္မာျခင္းသို႔ ေရာက္တတ္ပါ၏။ ထိုသို႔ နာက်င္စြာႏွိပ္စက္ၿပီးမွ နတ္သည္အလြန္ သြားခဲ၏။-

40ထိုနတ္ကို ႏွင္ထုတ္ပါမည္အေၾကာင္း တပည့္ေတာ္တို႔အား အကၽြန္ုပ္ေတာင္းပန္ေသာ္လည္း သူတို႔သည္ မတတ္နိုင္ၾကပါဟု ေအာ္ဟစ္လ်က္ ေလၽွာက္ေလ၏။-

41ေယရွုကလည္း၊ ယုံၾကည္ျခင္းမရွိ၊ ေဖာက္ျပန္ေသာအမ်ိဳး၊ ငါသည္သင္တို႔ႏွင့္အတူ အဘယ္မၽွ ကာလပတ္လုံး ေနရမည္နည္း။ သင္တို႔ကို အဘယ္မၽွကာလပတ္လုံး သည္းခံရမည္နည္း။ သင္၏သားကို ငါ့ထံသို႔ ယူခဲ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

42သူငယ္လာစဥ္ပင္ နတ္ဆိုးသည္ ေျမေပၚမွာလွဲ၍ ေတာင့္မာေစ၏။ ေယရွုသည္ ညစ္ညဴးေသာနတ္ကို ဆုံးမ၍ ထိုသူငယ္ကို ခ်မ္းသာေစၿပီးမွ အဘအား အပ္ေပးေတာ္မူ၏။-

43လူအေပါင္းတို႔သည္ ဘုရားသခင္၏ မဟာတန္ခိုးေတာ္ကို ျမင္၍ မိန္းေမာေတြေဝျခင္း ရွိၾက၏။

44ထိုသို႔ ေယရွုျပဳေတာ္မူသမၽွကို လူအေပါင္းတို႔သည္ အံ့ဩခ်ီးမြမ္းၾကစဥ္ တပည့္ေတာ္တို႔အား၊ သင္တို႔သည္ ငါ့စကားကို နားေထာင္မွတ္မိၾကေလာ့။ လူသားကို လူတို႔လက္သို႔ အပ္ႏွံရေသာအခ်ိန္နီးၿပီဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

45ထိုစကားေတာ္၏ အနက္မထင္ရွားသျဖင့္ တပည့္ေတာ္တို႔သည္ နားမလည္ မရိပ္မိဘဲေနၾက၏။ အနက္ကိုလည္း မေမးမေလၽွာက္ဝံ့ၾက။

46ထိုအခါ အဘယ္သူသည္ သာ၍ႀကီးျမတ္အံ့နည္းဟု တပည့္ေတာ္တို႔သည္ အခ်င္းခ်င္းျငင္းခုံၾက၏။-

47ေယရွုသည္ သူတို႔အႀကံအစည္ကို သိျမင္လၽွင္၊ သူငယ္တစ္ေယာက္ကိုယူ၍ မိမိအနား၌ထားၿပီးမွ၊-

48အၾကင္သူသည္ ငါ့မ်က္ႏွာကိုေထာက္၍ ဤသူငယ္ကိုလက္ခံ၏၊ ထိုသူသည္ ငါ့ကိုပင္လက္ခံ၏။ ငါ့ကို လက္ခံေသာသူသည္လည္း ငါ့ကိုေစလႊတ္ေတာ္မူေသာ သူကိုပင္လက္ခံ၏။ သင္တို႔တြင္ အငယ္ဆုံးေသာသူသည္ သာ၍ႀကီးျမတ္ေသာသူ ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

49ေယာဟန္ကလည္း၊ သခင္၊ ကိုယ္ေတာ္၏နာမကို အမွီျပဳ၍ နတ္ဆိုးတို႔ကိုႏွင္ထုတ္ေသာ သူတစ္ေယာက္ကို အကၽြန္ုပ္တို႔ေတြ႕ပါ၏။ သူသည္ အကၽြန္ုပ္တို႔ႏွင့္အတူ မလိုက္ေသာေၾကာင့္ အကၽြန္ုပ္တို႔ ျမစ္တားၾကပါ၏ဟု ေလၽွာက္ေသာ္၊-

50ေယရွုက၊ ထိုသူကိုမျမစ္တားၾကႏွင့္။ သင္တို႔ ရန္သူဘက္၌မရွိေသာသူသည္ သင္တို႔ဘက္၌ရွိသည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

51ေကာင္းကင္သို႔ေဆာင္ယူျခင္းကို ခံေတာ္မူေသာအခ်ိန္ ေရာက္ေသာအခါ၊ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕သို႔ တူ႐ူႂကြအံ့ေသာငွာ သေဘာထားေတာ္မူ၏။-

52ေရွ႕ေတာ္သို႔ တမန္ေတာ္တို႔ကို ေစလႊတ္ေတာ္မူသျဖင့္၊ သူတို႔သည္ ကိုယ္ေတာ္၏အဖို႔ကို ျပင္ဆင္ျခင္းငွာ သြား၍ ရွမာရိရြာတစ္ရြာသို႔ ဝင္ၾက၏။-

53ကိုယ္ေတာ္သည္ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕သို႔သြားအံ့ေသာ အျခင္းအရာကို ထိုရြာသားတို႔သည္ေထာက္၍ လက္မခံၾက။-

54ထိုအေၾကာင္းကို တပည့္ေတာ္ယာကုပ္၊ ေယာဟန္တို႔သည္ျမင္လၽွင္၊ သခင္၊ ဧလိယျပဳသကဲ့သို႔ အကၽြန္ုပ္တို႔သည္ ေကာင္းကင္မွမီးက်ေစ၍ ထိုသူတို႔ကို ေလာင္ေစျခင္းငွာ အလိုရွိေတာ္မူသေလာဟု ေလၽွာက္ၾကေသာ္၊

55ေယရွုသည္ လွည့္ၾကည့္၍၊ သင္တို႔သည္ ကိုယ္စိတ္သေဘာကို ကိုယ္မသိၾက၊ လူသားသည္လူတို႔၏ အသက္ကို သတ္အံ့ေသာငွာ ႂကြလာသည္မဟုတ္။ ကယ္တင္အံ့ေသာငွာ ႂကြလာသည္ဟု ဆုံးမေတာ္မူၿပီးမွ၊-

56အျခားေသာရြာသို႔ ႂကြေတာ္မူ၏။

57လမ္း၌သြားၾကစဥ္ လူတစ္ဦးက၊ သခင္ ကိုယ္ေတာ္ႂကြေတာ္မူရာ အရပ္ရပ္သို႔ အကၽြန္ုပ္လိုက္ပါမည္ဟု ေလၽွာက္ေလ၏။-

58ေယရွုကလည္း၊ ေျမေခြးသည္ ေျမတြင္းရွိ၏။ မိုးေကာင္းကင္၌ က်င္လည္ေသာငွက္သည္ နားေနရာ အရပ္ရွိ၏။ လူသားမူကား ေခါင္းခ်ရာမၽွမရွိဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

59အျခားေသာသူကို၊ ငါ့ေနာက္သို႔လိုက္ေလာ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူလၽွင္၊ ထိုသူက၊ သခင္၊ အကၽြန္ုပ္အဘကို ေရွ႕ဦးစြာသြား၍ သၿဂႋဳဟ္ရေသာအခြင့္ကို ေပးေတာ္မူပါဟု ေလၽွာက္ေလေသာ္၊-

60ေယရွုက၊ လူေသတို႔သည္ မိမိလူေသတို႔ကို သၿဂႋဳဟ္ပါေလေစ။ သင္မူကားသြား၍ ဘုရားသခင့္နိုင္ငံေတာ္၏ အေၾကာင္းကို ေဟာေျပာေလာ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

61အျခားေသာသူကလည္း၊ သခင္၊ ကိုယ္ေတာ္ေနာက္သို႔ အကၽြန္ုပ္လိုက္ပါမည္။ သို႔ေသာ္လည္း အကၽြန္ုပ္အိမ္၌ ရွိရစ္ေသာသူတို႔ကို အရင္သြား၍ အခြင့္ပန္ပါရေစဟု ေလၽွာက္လၽွင္၊-

62ေယရွုက၊ ထြန္ကိုင္းကိုကိုင္လ်က္ ေနာက္သို႔လွည့္၍ ၾကည့္ေသာသူမည္သည္ကား၊ ဘုရားသခင္၏ နိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ မထိုက္မတန္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။