Luke 13

Burmese JBZV

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →

1ထိုအခါ လူအခ်ိဳ႕တို႔သည္လာ၍၊ ပိလတ္မင္းသည္ ဂါလိလဲလူအခ်ိဳ႕တို႔၏ အေသြးကို မိမိတို႔ပူေဇာ္ေသာ ယဇ္ေကာင္တို႔ႏွင့္ ေရာေႏွာေၾကာင္းကို ေလၽွာက္ၾကလၽွင္၊-

2ေယရွုက၊ ထိုဂါလိလဲလူတို႔သည္ ထိုသို႔ခံရေသာေၾကာင့္၊ အျခားေသာ ဂါလိလဲလူအေပါင္းတို႔ထက္ သာ၍ အျပစ္ရွိသည္ဟု ထင္ၾကသေလာ။-

3သာ၍ အျပစ္ရွိသည္မဟုတ္။ သင္တို႔ရွိသမၽွသည္လည္း ေနာင္တမရလၽွင္ ပ်က္စီးျခင္းသို႔ ေရာက္ၾကလိမ့္မည္ဟု ငါဆို၏။-

4ထိုမွတစ္ပါး၊ ရွိေလာင္ျပအိုးလဲ၍ ပိေသာသူ တစ္က်ိပ္ရွစ္ေယာက္တို႔သည္ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕သား အေပါင္းတို႔ထက္ သာ၍ အျပစ္ရွိသည္ဟု ထင္ၾကသေလာ။-

5သာ၍အျပစ္ရွိသည္ မဟုတ္။ သင္တို႔ ရွိသမၽွသည္လည္း ေနာင္တမရလၽွင္ ပ်က္စီးျခင္းသို႔ ေရာက္ၾကလိမ့္မည္၊ ငါဆိုသည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

6တစ္ဖန္ ဥပမာကို မိန္႔ေတာ္မူသည္ကား၊ လူတစ္ေယာက္သည္ ဥယ်ာဥ္၌စိုက္ေသာ သေဘၤာသဖန္းပင္တစ္ပင္ ရွိ၏။ ထိုအပင္သို႔ လာ၍ အသီးကိုရွာေသာ္လည္း မေတြ႕။-

7ထိုအခါ ဥယ်ာဥ္ေစာင့္အားလည္း၊ သုံးႏွစ္ပတ္လုံး ဤသေဘၤာသဖန္းပင္သို႔ ငါလာ၍ အသီးကို ရွာေသာ္လည္း မေတြ႕မရ။ ခုတ္ပစ္ေလာ့။ အဘယ္ေၾကာင့္ ေျမကို ေႏွာင့္ယွက္ရသနည္းဟု အမိန္႔ရွိေသာ္၊ ဥယ်ာဥ္ေစာင့္က၊ သခင္၊ ယခုႏွစ္ရွိပါေစဦး။-

8အကၽြန္ုပ္သည္ အပင္နားပတ္လည္ကို တူးဆြ၍ ေနာက္ေခ်းကို ဖို႔ပါမည္။-

9အသီးသီးေကာင္း သီးပါလိမ့္မည္။ သို႔မဟုတ္ ေနာက္မွ ခုတ္ပစ္ေတာ္မူပါဟု ေလၽွာက္ေလသည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

10တစ္ေန႔ေသာဥပုသ္ေန႔၌ ေယရွုသည္ တရားဇရပ္တြင္ ဆုံးမဩဝါဒေပးေတာ္မူေသာအခါ၊

11တစ္ဆယ္ရွစ္ႏွစ္ပတ္လုံး နတ္စြဲ၍ ေရာဂါႏွိပ္စက္ျခင္းကိုခံရေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ရွိ၏။ ထိုမိန္းမသည္ ေက်ာကုန္း၍ ကိုယ္ကို အလၽွင္းမဆန္႔နိုင္။-

12ေယရွုသည္ ထိုမိန္းမကို ျမင္ေတာ္မူလၽွင္ အထံေတာ္သို႔ေခၚ၍၊ အခ်င္းမိန္းမ၊ သင္သည္ အနာေရာဂါႏွင့္ လြတ္၏ဟု မိန္႔ေတာ္မူလ်က္၊-

13သူ႔အေပၚမွာလက္ေတာ္ကို တင္ေတာ္မူသျဖင့္၊ သူသည္ ခ်က္ခ်င္း တည့္မတ္ျခင္းသို႔ေရာက္၍ ဘုရားသခင္၏ ဂုဏ္ေတာ္ကို ခ်ီးမြမ္းေလ၏။-

14ထိုသို႔ ဥပုသ္ေန႔၌ ေယရွုသည္ အနာေရာဂါကို ၿငိမ္းေစေတာ္မူေသာေၾကာင့္ တရားဇရပ္မွူးသည္ အမ်က္ထြက္၍၊ အလုပ္လုပ္ရေသာေန႔ရက္ ေျခာက္ရက္ရွိ၏။ ထိုေန႔ရက္တြင္လာ၍ အနာေရာဂါၿငိမ္းေစျခင္း ေက်းဇူးကို ခံၾကေလာ့။ ဥပုသ္ေန႔၌ မလာမခံၾကႏွင့္ဟု ပရိသတ္တို႔အားဆို၏။-

15သခင္ဘုရားကလည္း၊ လၽွို႔ဝွက္ေသာသူ၊ သင္တို႔ရွိသမၽွသည္ ဥပုသ္ေန႔၌ ျမင္း၊ ႏြားကို တင္းကုပ္မွ လႊတ္၍ ေရတိုက္ျခင္းငွာ ေဆာင္သြားတတ္သည္ မဟုတ္ေလာ။-

16တစ္ဆယ္ရွစ္ႏွစ္ပတ္လုံး စာတန္ခ်ည္ေႏွာင္ေသာ အာျဗဟံ၏သမီးျဖစ္ေသာ ဤမိန္းမကို ဤခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းမွ ဥပုသ္ေန႔၌ မလႊတ္ရသေလာဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

17ထိုသို႔ မိန္႔ေတာ္မူၿပီးမွ ရန္ဘက္ေနေသာ သူအေပါင္းတို႔သည္ ရွက္ေၾကာက္ျခင္းရွိ၍၊ ျပဳေတာ္မူေသာအံ့ၾသဖြယ္အမွုမ်ားတို႔ကို လူအေပါင္းတို႔သည္ ႏွစ္သက္ဝမ္းေျမာက္ၾက၏။

18တစ္ဖန္ မိန္႔ေတာ္မူသည္ကား၊ ဘုရားသခင္၏ နိုင္ငံေတာ္သည္ အဘယ္အရာႏွင့္ တူသနည္း။ အဘယ္သို႔ ပုံျပရအံ့နည္း။-

19လူသည္ ယူ၍ ဥယ်ာဥ္၌စိုက္ေသာ မုန္ညင္းေစ့ႏွင့္တူ၏။ ထိုအေစ့သည္ ႀကီးပြား၍ အပင္ႀကီးျဖစ္၏။ မိုးေကာင္းကင္ငွက္တို႔သည္လည္း အကိုင္းအခက္တို႔၌ နားေနမွီခိုၾကသည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

20တစ္ဖန္ မိန္႔ေတာ္မူသည္ကား၊ ဘုရားသခင္၏ နိုင္ငံေတာ္ကို အဘယ္သို႔ပုံျပရအံ့နည္း။-

21မိန္းမသည္ တေဆးကိုယူ၍ မုန္႔ညက္သုံးတင္း၌ ထည့္သျဖင့္၊ မုန္႔ညက္ရွိသမၽွကို ေဖာင္းႂကြေစတတ္ေသာ တေဆးႏွင့္တူသည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

22ထိုအခါ ေယရွုသည္ ၿမိဳ႕ရြာတို႔ကို ေဒသစာရီလွည့္လည္လ်က္၊ ဆုံးမဩဝါဒေပးလ်က္၊ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕သို႔ ခရီးသြားေတာ္မူ၏။-

23လူတစ္ဦးကလည္း၊ သခင္၊ ကယ္တင္ျခင္းသို႔ ေရာက္ေသာသူတို႔သည္ မ်ားသေလာ၊ နည္းသေလာဟု ေမးေလၽွာက္လၽွင္၊-

24က်ဥ္းေျမာင္းေသာတံခါးဝကို ဝင္ျခင္းငွာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ၾကေလာ့။ အေၾကာင္းမူကား၊ အမ်ားေသာသူတို႔သည္ ဝင္ျခင္းငွာအလိုရွိေသာ္လည္း မစြမ္းနိုင္ၾကဟု ငါဆို၏။-

25အိမ္ရွင္သည္ တစ္ခါထ၍ တံခါးကို ပိတ္ၿပီးမွ၊ သင္တို႔သည္ ျပင္၌ရပ္၍ တံခါးကိုေခါက္လ်က္၊ သခင္၊ သခင္၊ အကၽြန္ုပ္တို႔အားဖြင့္ပါဟု ေတာင္းေလၽွာက္ေသာ္လည္း၊ သခင္က၊ သင္တို႔သည္ အဘယ္ကလာသည္ကို ငါမသိဟု ျပန္ေျပာလိမ့္မည္။-

26ထိုအခါ သင္တို႔ကလည္း၊ အကၽြန္ုပ္တို႔သည္ အထံေတာ္၌ စားေသာက္ပါၿပီ။ အကၽြန္ုပ္တို႔ေနေသာ ၿမိဳ႕ရြာ၌ ကိုယ္ေတာ္သည္ ဆုံးမဩဝါဒေပးေတာ္မူၿပီဟု ေလၽွာက္ျပန္ေသာ္လည္း၊-

27သခင္က၊ သင္တို႔သည္ အဘယ္ကလာသည္ကို ငါမသိဟု ငါဆိုၿပီ။ မတရားေသာအမွုကို ျပဳေသာသူအေပါင္းတို႔၊ ငါ့ထံမွ ဖယ္သြားၾကဟု ေျပာလိမ့္မည္၊

28ထိုအခါ အာျဗဟံ၊ ဣဇာက္၊ ယာကုပ္မွစေသာ ပေရာဖက္အေပါင္းတို႔သည္ ဘုရားသခင္၏ နိုင္ငံေတာ္ထဲသို႔ ဝင္၍၊ သင္တို႔သည္ ျပင္သို႔ ႏွင္ထုတ္ျခင္းကို ခံရေသာအခါ ငိုေႂကြးျခင္း၊ အံသြားခဲႀကိတ္ျခင္း ရွိလတၱံ့။-

29ထိုအခါ အေရွ႕အေနာက္ ေတာင္ေျမာက္အရပ္ ေလးမ်က္ႏွာကလာ၍ ဘုရားသခင္၏ နိုင္ငံေတာ္ထဲတြင္ ေလ်ာင္းရၾကလတၱံ့။-

30ေနာက္က်ေသာသူ အခ်ိဳ႕တို႔သည္ အရင္က်ၾကလိမ့္မည္။ အရင္က်ေသာသူ အခ်ိဳ႕တို႔သည္ ေနာက္က်ၾကလိမ့္မည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

31ထိုအခါ ဖာရိရွဲအခ်ိဳ႕တို႔သည္ အထံေတာ္သို႔လာ၍၊ ဤအရပ္မွ ထြက္သြားပါ။ ေဟ႐ုဒ္မင္းသည္ ကိုယ္ေတာ္ကိုသတ္မည္ အႀကံရွိပါသည္ဟု ေလၽွာက္ၾကလၽွင္၊ ကိုယ္ေတာ္က၊ သင္တို႔သြားၾကေလာ့။-

32ယခုေန႔ႏွင့္ နက္ျဖန္ေန႔၌ နတ္ဆိုးတို႔ကိုႏွင္ထုတ္၍ အနာေရာဂါကို ၿငိမ္းေစ၏။ သုံးရက္ေျမာက္ေသာေန႔၌ စုံလင္ျခင္းသို႔ ေရာက္မည္အရာကို ထိုေျမေခြးအား ေျပာၾကေလာ့။-

33သို႔ေသာ္လည္း ယခုေန႔၊ နက္ျဖန္ေန႔၊ သန္ဘက္ေန႔၌ ငါသြားရေသး၏။ အေၾကာင္းမူကား၊ ေယ႐ုရွလင္ ၿမိဳ႕မွတစ္ပါး အျခားေသာအရပ္၌ အဘယ္ပေရာဖက္မၽွ မဆုံးရာ။-

34အို ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕၊ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕၊ သင္သည္ ပေရာဖက္တို႔ကို သတ္ျမဲရွိ၏။ သင္ရွိရာသို႔ ေစလႊတ္ေသာသူတို႔ကိုလည္း ေက်ာက္ခဲႏွင့္ ပစ္ျမဲရွိ၏။ ၾကက္မသည္ မိမိသားငယ္တို႔ကို အေတာင္ေအာက္၌ စု႐ုံးသကဲ့သို႔ သင္၏သားတို႔ကို စု႐ုံးေစျခင္းငွာ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ငါအလိုရွိ၏။ သင္မူကား အလိုမရွိ။-

35သင္တို႔ေနေသာအိမ္သည္ သင္တို႔၌ လူဆိတ္ညံလ်က္ က်န္ရစ္ရ၏။ ငါဆိုသည္ကား၊ ထာဝရဘုရား၏ အခြင့္ႏွင့္ ႂကြလာေသာသူသည္ မဂၤလာရွိေစေသာဟု သင္တို႔မေျပာမီတိုင္ေအာင္ ယခုမွစ၍ သင္တို႔သည္ ငါ့မ်က္ႏွာကို မျမင္ရၾကဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →