Luke 14

Burmese JBZV

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →

1တစ္ေန႔ေသာဥပုသ္ေန႔၌ ကိုယ္ေတာ္သည္ အစာကိုသုံးေဆာင္ျခင္းငွာ အရာရွိျဖစ္ေသာ ဖာရိရွဲတစ္ေယာက္၏အိမ္သို႔ ဝင္ေတာ္မူလၽွင္၊ ထိုသူတို႔သည္ ကိုယ္ေတာ္ကို ေခ်ာင္းၾကည့္ၾက၏။-

2ေရဖ်ဥ္းနာစြဲေသာ သူတစ္ေယာက္သည္ ေရွ႕ေတာ္၌ရွိ၏။-

3ဥပုသ္ေန႔၌ အနာေရာဂါကို ၿငိမ္းေစအပ္သေလာဟု ဖာရိရွဲႏွင့္ က်မ္းတတ္တို႔ကို ေမးေတာ္မူေစၿပီးမွ၊-

4သူတို႔သည္ တိတ္ဆိတ္စြာေနၾက၏။ ေယရွုသည္ ထိုသူကိုယူ၍ အနာေရာဂါႏွင့္ ကင္းလြတ္ေစၿပီးမွ၊ လႊတ္လိုက္ေတာ္မူ၏။-

5ပရိသတ္တို႔ကိုလည္း၊ မိမိျမည္း၊ ႏြားသည္ ဥပုသ္ေန႔၌ တြင္းထဲသို႔က်လၽွင္ ခ်က္ခ်င္းမဆြဲမတင္ဘဲ ေနမည့္သူ တစ္စုံတစ္ေယာက္သည္ သင္တို႔တြင္ရွိသေလာဟု ေမးေတာ္မူလၽွင္၊-

6ထိုသူတို႔သည္ စကားတစ္ခြန္းကိုမၽွ မျပန္နိုင္ၾက။

7ထိုအခါ ေခၚဖိတ္ေသာသူတို႔သည္ ျမင့္ျမတ္ေသာ ေနရာထိုင္ရာကို ေရြးၾကသည္ကို ျမင္ေတာ္မူလၽွင္၊ သူတို႔အား ဥပမာကို မိန္႔ေတာ္မူသည္ကား၊-

8သူတစ္ပါးသည္ မဂၤလာေဆာင္ပြဲသို႔ သင့္ကိုေခၚဖိတ္ေသာအခါ၊ ျမင့္ျမတ္ေသာေနရာ၌ မေလ်ာင္းႏွင့္။ ထိုသို႔ေလ်ာင္းလၽွင္ သင့္ထက္သာ၍ ျမတ္ေသာသူသည္ ပြဲသို႔လာသည္ရွိေသာ္၊-

9သင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ေခၚဖိတ္ေသာသူက၊ ဤသူအား ေနရာကိုေပးေလာ့ဟုလာ၍ ေျပာလိမ့္မည္။ ထိုအခါ သင္သည္ ရွက္ေၾကာက္ျခင္းႏွင့္ နိမ့္ေသာေနရာသို႔ ဆင္းရလိမ့္မည္။-

10သူတစ္ပါးတို႔သည္ သင့္ကို ေခၚဖိတ္ေသာအခါ၊ သြား၍ နိမ့္ေသာေနရာ၌ ေလ်ာင္းေလာ့။ ထိုသို႔ေလ်ာင္းလၽွင္ သင့္ကိုေခၚဖိတ္ေသာသူ လာသည္ရွိေသာ္၊ အေဆြ၊ တက္ပါဟု သင့္ကိုဆိုလိမ့္မည္။ ထိုအခါ သင္ႏွင့္အတူ ေလ်ာင္းေသာသူတို႔ေရွ႕မွာ သင္၏အသေရ ထင္ရွားလိမ့္မည္။-

11ကိုယ္ကိုကိုယ္ ခ်ီးေျမႇာက္ေသာသူ မည္သည္ကား ႏွိမ့္ခ်ျခင္းသို႔ ေရာက္လတၱံ့။ ကိုယ္ကိုကိုယ္ႏွိမ့္ခ်ေသာသူ မည္သည္ကား ခ်ီးေျမႇာက္ျခင္းသို႔ ေရာက္လတၱံ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

12ကိုယ္ေတာ္ကို ေခၚပင့္ေသာသူအား တစ္ဖန္ မိန္႔ေတာ္မူသည္ကား၊ သင္သည္ နံနက္စာ၊ ညစာ လုပ္ေကၽြးေသာအခါ၊ အေဆြခင္ပြန္း၊ ညီအစ္ကိုအမ်ိဳးသားခ်င္း၊ ေငြရတတ္ေသာ အိမ္နီးခ်င္းမ်ားကို မေခၚမဖိတ္ႏွင့္။ ထိုသို႔ ေခၚဖိတ္လၽွင္၊ သူတို႔သည္ ေနာက္တစ္ဖန္ သင့္ကိုေခၚဖိတ္၍ ေက်းဇူးဆပ္ၾကလိမ့္မည္။-

13သင္သည္ ပြဲခံေသာအခါ ဆင္းရဲေသာသူ၊ အဂၤါခ်ိဳ႕တဲ့ေသာသူ၊ ေျခမစြမ္းေသာသူ၊ မ်က္စိကန္းေသာသူမ်ားကို ေခၚဖိတ္ေလာ့။-

14ထိုသို႔ေခၚဖိတ္လၽွင္ မဂၤလာရွိလိမ့္မည္။ အေၾကာင္းမူကား၊ ထိုသူတို႔သည္ ေက်းဇူးမဆပ္နိုင္သည္ ျဖစ္၍၊ ေျဖာင့္မတ္ေသာသူတို႔သည္ ထေျမာက္သည္ကာလ၌ သင္သည္ ေက်းဇူးဆပ္ျခင္းအက်ိဳးကို ခံရလတၱံ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

15စားပြဲ၌ ေလ်ာင္းေသာသူတစ္ေယာက္သည္ ထိုစကားေတာ္ကို ၾကားလၽွင္၊ ဘုရားသခင္၏နိုင္ငံေတာ္၌ ပြဲဝင္ေသာသူသည္ မဂၤလာရွိ၏ဟု ေလၽွာက္ေသာ္၊-

16ကိုယ္ေတာ္က၊ လူတစ္ဦးသည္ ႀကီးစြာေသာပြဲကို စီရင္၍၊ လူမ်ားတို႔ကို ေခၚဖိတ္ေလ၏။-

17ပြဲခံခ်ိန္ေရာက္ေသာအခါ၊ ေခၚဖိတ္ေသာသူတို႔ကို၊ လာၾကပါ။ အလုံးစုံတို႔သည္ အသင့္ရွိၿပီဟု မွာ၍ အေစအပါကို ေစလႊတ္၏။-

18ေခၚအပ္ေသာ သူအေပါင္းတို႔သည္ တညီတညြတ္တည္း ပရိယာယ္ျပဳၾက၏။ တစ္ေယာက္က၊ အကၽြန္ုပ္သည္ ေျမရာကို ဝယ္ပါၿပီ။ သြား၍ ၾကည့္ရပါမည္။ အကၽြန္ုပ္ကို လႊတ္ပါဦးေလာ့ဟု ေတာင္းပန္ေလ၏။-

19တစ္ေယာက္က အကၽြန္ုပ္သည္ ႏြားငါးရွဥ္းကို ဝယ္ပါၿပီ။ သြား၍ စမ္းရပါမည္။ အကၽြန္ုပ္ကို လႊတ္ပါဦးေလာ့ဟု ေတာင္းပန္ေလ၏။-

20တစ္ေယာက္က၊ အကၽြန္ုပ္သည္ မယားႏွင့္ လက္ထပ္ပါၿပီ။ ထိုေၾကာင့္ အကၽြန္ုပ္မလာနိုင္ပါဟု ဆို၏။-

21အေစအပါသည္ သခင့္ထံသို႔ျပန္လာ၍ ထိုအေၾကာင္းမ်ားကို ေလၽွာက္ေလ၏။ ထိုအခါ အိမ္ရွင္သည္ အမ်က္ထြက္၍၊ ၿမိဳ႕လမ္းမလမ္းၾကားသို႔ အေသာ့သြားေခ်။ ဆင္းရဲေသာသူ၊ အဂၤါခ်ိဳ႕တဲ့ေသာသူ၊ ေျခမစြမ္းေသာသူ၊ မ်က္စိကန္းေသာသူမ်ားကို ေခၚသြင္းေခ်ဟု အေစအပါကို ဆို၏။-

22အေစအပါကလည္း၊ သခင္စီရင္ေတာ္မူသည္အတိုင္း ျပဳပါၿပီ။ သို႔ေသာ္လည္း၊ လပ္ေသာေနရာထိုင္ရာ ရွိပါေသးသည္ဟု ေလၽွာက္ေလေသာ္၊-

23သခင္က၊ ၿမိဳ႕ျပင္၊ လမ္းမ၊ ၿခံနားသို႔ သြားဦးေလာ့။ ငါ့အိမ္ကို ျပည့္ေစျခင္းငွာ အနိုင္အထက္ ေခၚသြင္းေလာ့။-

24အထက္က ေခၚဖိတ္ေသာသူတစ္ေယာက္မၽွ ငါ့ပြဲသို႔ မဝင္ရ၊ ငါအမိန္႔ရွိၿပီဟု အေစအပါကို ဆိုသည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

25လူအစုအေဝးအေပါင္းတို႔သည္ ေနာက္ေတာ္သို႔လိုက္ၾကသည္ကို ေယရွုသည္လွည့္၍ ၾကည့္ေတာ္မူၿပီးလၽွင္၊-

26အၾကင္သူသည္ ငါ့ထံသို႔လာ၍ မိဘ၊ သားမယား၊ ညီအစ္ကို၊ ႏွမတို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ ထိုမၽွမက မိမိအသက္ကိုလည္းေကာင္း မမုန္း၊ ထိုသူသည္ ငါ့တပည့္မျဖစ္နိုင္ရာ။-

27အၾကင္သူသည္ မိမိလက္ဝါးကပ္တိုင္ကို ထမ္း၍ ငါ့ေနာက္သို႔မလိုက္၊ ထိုသူသည္ ငါ့တပည့္ မျဖစ္နိုင္ရာ။-

28သင္တို႔တြင္ တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ တိုက္ကို တည္မည္ဟု အႀကံရွိလၽွင္၊ ထိုတိုက္ၿပီးေအာင္ ေငြေလာက္မည္ မေလာက္မည္ကို သိျခင္းငွာ၊ ေရွ႕ဦးစြာ ထိုင္၍ ကုန္စရိတ္ကို မခ်င့္တြက္ဘဲ ေနမည္ေလာ။-

29သို႔မဟုတ္ တိုက္ျမစ္ကိုတည္၍ တိုက္ကို မၿပီးနိုင္လၽွင္၊ သိျမင္ေသာသူ အေပါင္းတို႔က၊-

30ဤသူသည္ တည္စျပဳ၍ အစမသတ္နိုင္ဟု ကဲ့ရဲ့ၾကလိမ့္မည္။-

31တနည္းကား၊ တစ္စုံတစ္ေယာက္ေသာ ရွင္ဘုရင္သည္ အျခားေသာရွင္ဘုရင္ႏွင့္ စစ္ၿပိဳင္မည္ဟု အႀကံရွိလၽွင္၊ လူႏွစ္ေသာင္းႏွင့္ ခ်ီလာေသာ ရွင္ဘုရင္ကို လူတစ္ေသာင္းႏွင့္ ခံနိုင္မည္ မခံနိုင္မည္ကို ေရွ႕ဦးစြာထိုင္၍ မဆင္ျခင္ဘဲ ေနမည္ေလာ။-

32မခံနိုင္သည္ မွန္လၽွင္၊ အျခားေသာ ရွင္ဘုရင္ ေဝးေသးေသာအခါ သံတမန္ကို ေစလႊတ္၍ စစ္ၿငိမ္းမည္အေၾကာင္း ေတာင္းပန္တတ္သည္ မဟုတ္ေလာ။-

33ထိုနည္းတူ၊ သင္တို႔တြင္ အၾကင္သူသည္ မိမိ၌ရွိသမၽွကို မစြန္႔ဘဲေန၏။ ထိုသူသည္ ငါ့တပည့္မျဖစ္နိုင္ရာ။

34ဆားမူကား ေကာင္း၏။ သို႔ေသာ္လည္း အငန္ကင္းေပ်ာက္လၽွင္ ငန္ေသာအရသာကို အဘယ္သို႔ ရျပန္မည္နည္း။-

35ေျမဖို႔မေကာင္း၊ အမွိုက္ပုံဖို႔မေကာင္း၊ ထိုဆားကို ျပင္သို႔ပစ္လိုက္တတ္၏။ ၾကားစရာနားရွိေသာသူမည္သည္ကား ၾကားပါေစဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →