Luke 5

Burmese JBZV

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1တစ္ရံေရာအခါ ဂေနၤသရက္အိုင္နားမွာ ရပ္ေတာ္မူ၍၊ လူမ်ားတို႔သည္ ဘုရားသခင္၏ ႏွုတ္ကပတ္တရားကို နားေထာင္ျခင္းငွာ ကိုယ္ေတာ္အနီးသို႔ တိုးဝင္ၾကစဥ္တြင္၊ ကမ္းနားမွာဆိုက္ေသာ ေလွႏွစ္စင္းကို ျမင္ေတာ္မူ၏။-

2တံငါတို႔သည္ ေလွထဲကထြက္၍ပိုက္ကြန္တို႔ကို ေဆးေလၽွာ္လ်က္ ေနၾက၏။-

3ထိုေလွတို႔တြင္ ရွိမုန္၏ ေလွထဲသို႔ ဝင္ေတာ္မူၿပီးလၽွင္၊ ေလွကိုကမ္းနားမွာ အနည္းငယ္ခြာဖြင့္ေစျခင္းငွာ ရွိမုန္ကို အခြင့္ေတာင္းေတာ္မူ၏။ ထိုေလွေပၚမွာ ထိုင္လ်က္ လူမ်ားတို႔ကို ဆုံးမဩဝါဒေပးေတာ္မူ၏။

4စကားေတာ္ျပတ္ေသာအခါ၊ ေရနက္ရာအရပ္သို႔ ေရြ႕ဦးေလာ့။ ပိုက္ကြန္ကိုခ်၍ ငါးကိုအုပ္စမ္းေလာ့ဟု ရွိမုန္အားမိန္႔ေတာ္မူ၏။-

5ရွိမုန္ကလည္း၊ သခင္၊ အကၽြန္ုပ္တို႔သည္ တစ္ညလုံးႀကိဳးစားေသာ္လည္း တစ္ေကာင္ကိုမၽွ မရပါ။ သို႔ရာတြင္ အမိန္႔ေတာ္ရွိလၽွင္ ပိုက္ကြန္ကို ခ်ပါမည္ဟု ေလၽွာက္ေလ၏။

6ထိုသို႔ခ်ၾကၿပီးလၽွင္၊ အလြန္မ်ားစြာေသာ ငါးတို႔ကို အုပ္မိသျဖင့္ ပိုက္ကြန္သည္ စုတ္ျပတ္စရွိ၏။-

7အျခားေသာ ေလွတစ္စင္း၌ရွိေသာ အေပါင္းအေဖာ္တို႔သည္ လာ၍ကူညီေစျခင္းငွာ သူတို႔ကို အမွတ္ေပးသျဖင့္၊ သူတို႔သည္လာ၍ ေလွႏွစ္စင္း နစ္လုမတတ္ ငါးႏွင့္ ျပည့္ေစၾက၏။-

8ရွိမုန္ေပတ႐ုသည္ ျမင္လၽွင္၊ ေယရွု၏ ပုဆစ္ေတာ္ကို ဦးတိုက္၍၊ သခင္၊ အကၽြန္ုပ္သည္ အျပစ္မ်ားေသာသူ ျဖစ္ပါ၏။ အကၽြန္ုပ္ဆီမွ ႂကြသြားေတာ္မူပါဟု ေလၽွာက္ေလ၏။-

9အဘယ္ေၾကာင့္ ဤသို႔ ေလၽွာက္သနည္း ဟူမူကား၊ အုပ္မိေသာငါးမ်ားကို ေထာက္သျဖင့္၊ ရွိမုန္ႏွင့္ သူ၏အေပါင္းအေဖာ္ ေဇေဗဒဲ၏သား ယာကုပ္ႏွင့္ ေယာဟန္မွစ၍ ရွိမုန္ႏွင့္ ပါသမၽွေသာသူတို႔သည္ မိန္းေမာေတြေဝျခင္း ရွိၾက၏။-

10ေယရွုကလည္း၊ ေၾကာက္ရြံ့ျခင္း မရွိႏွင့္။ သင္သည္ယခုမွစ၍ လူတို႔ကိုဖမ္းမိေသာသူ ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

11ကမ္းနားမွာေလွကို ဆိုက္ၿပီးလၽွင္၊ ထိုသူတို႔သည္ ရွိသမၽွတို႔ကို စြန္႔ပစ္၍ ေနာက္ေတာ္သို႔ လိုက္ၾက၏။

12ကိုယ္ေတာ္သည္ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕၌ရွိေတာ္မူစဥ္၊ တစ္ကိုယ္လုံးႏူနာစြဲေသာ သူတစ္ေယာက္သည္ ကိုယ္ေတာ္ကို ျမင္လၽွင္ ပ်ပ္ဝပ္၍၊ သခင္၊ အလိုေတာ္ရွိလၽွင္ ကၽြန္ေတာ္ကို သန္႔ရွင္းေစနိုင္ေတာ္မူသည္ဟု ေတာင္းပန္ေလ၏။-

13ေယရွုကလည္း၊ ငါအလိုရွိ၏။ သန္႔ရွင္းျခင္းသို႔ ေရာက္ေစဟု မိန္႔ေတာ္မူလ်က္၊ လက္ေတာ္ကိုဆန္႔၍ ထိုသူကို တို႔ေတာ္မူ၏။ ထိုခဏခ်င္းတြင္ ႏူနာေပ်ာက္ေလ၏။-

14ေယရွုကလည္း၊ ဤအေၾကာင္းကို အဘယ္သူအားမၽွ မေျပာႏွင့္။ ယဇ္ပုေရာဟိတ္ထံသို႔သြား၍ ကိုယ္ကိုျပေလာ့။ သူတစ္ပါး၌ သက္ေသျဖစ္ေစျခင္းငွာ သန္႔ရွင္းျခင္းသို႔ ေရာက္သည္အတြက္ ေမာေရွစီရင္မွာထားေသာ ပူေဇာ္သကာကို ဆက္ေလာ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

15သို႔ေသာ္လည္း သတင္းေတာ္သည္ သာ၍ ေက်ာ္ေစာသျဖင့္၊ မ်ားစြာေသာလူအေပါင္းတို႔သည္ တရားနာလိုေသာငွာလည္းေကာင္း၊ အနာၿငိမ္းေစျခင္း ေက်းဇူးေတာ္ကို ခံလိုေသာငွာလည္းေကာင္း၊ စုေဝးလ်က္ရွိၾက၏။-

16ကိုယ္ေတာ္သည္ ေတာအရပ္သို႔ႂကြ၍ ဆုေတာင္းေလ့ရွိေတာ္မူ၏။

17တစ္ေန႔သ၌ ကိုယ္ေတာ္သည္ ဆုံးမဩဝါဒေပးေတာ္မူစဥ္ ေယ႐ုရွလင္ၿမိဳ႕မွစေသာ ယုဒျပည္၊ ဂါလိလဲျပည္ ၿမိဳ႕ရြာမ်ားတို႔က ေရာက္လာေသာ ဖာရိရွဲတို႔ႏွင့္ နိႆရည္းဆရာတို႔သည္ ထိုင္လ်က္ရွိၾက၏၊ အနာေရာဂါ ၿငိမ္းေစျခင္းငွာ သခင္ဘုရား၏ တန္ခိုးေတာ္သည္ ထင္ရွား၏။-

18ထိုအခါ လက္ေျခေသေသာသူတစ္ေယာက္ကို အိပ္ရာႏွင့္တကြ အထံေတာ္သို႔ေဆာင္ခဲ့၍၊ ေရွ႕ေတာ္၌ သြင္းထားျခင္းငွာ ရွာႀကံၾက၏။-

19လူစုေဝးလ်က္ရွိေသာေၾကာင့္ ဝင္စရာလမ္းကို မေတြ႕သျဖင့္၊ အိမ္မိုးေပၚသို႔တက္၍ အုတ္မိုးကို ေဖာက္ၿပီးမွ လူနာကို အိပ္ရာႏွင့္တကြ လူမ်ားအလည္ ေယရွု၏ေရွ႕ေတာ္သို႔ ေလၽွာ့ခ်ၾက၏။-

20ကိုယ္ေတာ္သည္ ထိုသူတို႔၏ ယုံၾကည္ျခင္းကိုျမင္လၽွင္၊ လူနာအား၊ အခ်င္းလူ၊ သင္၏အျပစ္ကို လြတ္ေစၿပီဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

21က်မ္းျပဳဆရာႏွင့္ ဖာရိရွဲတို႔က၊ ဘုရားကိုလြန္က်ဴး၍ ေျပာေသာဤသူကား အဘယ္သူနည္း။ ဘုရားသခင္မွတစ္ပါး အဘယ္သူသည္ အျပစ္ကို လႊတ္နိုင္သနည္းဟု ထင္မွတ္ၾက၏။-

22ေယရွုသည္ ထိုသူတို႔၏ ထင္မွတ္ျခင္းကိုသိေတာ္မူလၽွင္၊ သင္တို႔စိတ္ထဲမွာ အဘယ္ေၾကာင့္ ထင္မွတ္ၾကသနည္း။-

23အဘယ္စကားကိုသာ၍ ေျပာလြယ္သနည္း။ သင္၏အျပစ္ကိုလြတ္ေစၿပီဟု ေျပာလြယ္သေလာ။ သင္ထ၍ လွမ္းသြားေလာ့ဟု ေျပာလြယ္သေလာ။-

24လူသားသည္ေျမႀကီးေပၚမွာ အျပစ္လႊတ္ပိုင္သည္ကို သင္တို႔သိေစျခင္းငွာ ထေလာ့။ ကိုယ္အိပ္ယာကို ေဆာင္၍ ကိုယ္အိမ္သို႔သြားေလာ။ သင့္အား ငါဆိုသည္ဟု လက္ေျခေသေသာသူအား မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

25ထိုသူသည္လည္း လူအမ်ားေရွ႕မွာ ခ်က္ခ်င္းထ၍ အိပ္ရာကိုေဆာင္လ်က္၊ ဘုရားသခင္၏ ဂုဏ္ေတာ္ကို ခ်ီးမြမ္းလ်က္ မိမိအိမ္သို႔သြားေလ၏။-

26ထိုသူအေပါင္းတို႔သည္ မိန္းေမာေတြေဝ၍ ေၾကာက္ရြံ့အားႀကီးသည္ႏွင့္၊ ငါတို႔သည္ အံ့ဖြယ္ေသာအမွုအရာကို ယေန႔ျမင္ခဲ့ၿပီဟုေျပာဆို၍ ဘုရားသခင္၏ ဂုဏ္ေတာ္ကို ခ်ီးမြမ္းၾက၏။

27ထိုေနာက္ကိုယ္ေတာ္သည္ ထြက္ႂကြ၍ ေလဝိအမည္ရွိေသာ အခြန္ခံသူသည္ အခြန္ခံရာတဲ၌ ထိုင္ေနသည္ကိုျမင္ေသာ္၊ ငါ့ေနာက္သို႔လိုက္ေလာ့ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။-

28ထိုသူသည္လည္း ရွိသမၽွတို႔ကို စြန္႔ပစ္လ်က္ ထ၍ ေနာက္ေတာ္သို႔လိုက္ေလ၏။-

29ထိုေနာက္မွေလဝိသည္ ကိုယ္ေတာ္အဖို႔အလို႔ငွာ မိမိအိမ္၌ ႀကီးစြာေသာပြဲကိုခံ၍၊ အခြန္ခံေသာသူမ်ားႏွင့္ အျခားေသာသူအေပါင္းတို႔သည္ ကိုယ္ေတာ္မွစေသာ တပည့္ေတာ္တို႔ႏွင့္တကြ စားပြဲ၌ ေလ်ာင္းၾက၏။-

30က်မ္းျပဳဆရာႏွင့္ ဖာရိရွဲတို႔က သင္တို႔သည္ အခြန္ခံေသာသူ၊ ဆိုးေသာသူတို႔ႏွင့္အတူ အဘယ္ေၾကာင့္ စားေသာက္ၾကသနည္းဟု တပည့္ေတာ္တို႔ကို ကဲ့ရဲ့အျပစ္တင္ၾက၏။-

31ေယရွုကလည္း၊ က်န္းမာေသာသူတို႔သည္ ေဆးသမားကို အလိုမရွိၾက။ နာေသာသူတို႔သာလၽွင္ အလိုရွိၾက၏။-

32ေျဖာင့္မတ္ေသာသူတို႔ကို ေနာင္တသို႔ ေခၚျခင္းငွာ ငါလာသည္မဟုတ္။ ဆိုးေသာသူတို႔ကိုေခၚျခင္းငွာ ငါလာသတည္းဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

33လူအခ်ိဳ႕တို႔က၊ ေယာဟန္၏ တပည့္တို႔ႏွင့္ ဖာရိရွဲတို႔သည္ အစာေရွာင္ျခင္းႏွင့္ ဆုေတာင္းျခင္းတို႔ကို အဖန္တလဲလဲ ျပဳၾကသည္ျဖစ္၍၊ အဘယ္ေၾကာင့္ ကိုယ္ေတာ္၏တပည့္တို႔သည္ စားေသာက္လ်က္ ေနၾကပါသနည္းဟု ေလၽွာက္ၾက၏။-

34ကိုယ္ေတာ္ကလည္း၊ မဂၤလာေဆာင္လုလင္သည္ မိမိအေပါင္းအေဖာ္တို႔ႏွင့္ အတူရွိစဥ္အခါ သူတို႔ကို အစာေရွာင္ေစနိုင္သေလာ။-

35မဂၤလာေဆာင္လုလင္ကို သူ၏အေပါင္းအေဖာ္တို႔ႏွင့္ ခြာ၍ ယူသြားေသာအခ်ိန္ကာလ ေရာက္လိမ့္မည္။ ထိုကာလအခါ သူတို႔သည္ အစာေရွာင္ၾကလိမ့္မည္။-

36ဥပမာကား၊ အဝတ္ေဟာင္းကို အထည္သစ္ႏွင့္ ဖာေလ့မရွိ။ ထိုသို႔ဖာလၽွင္ အထည္သစ္သည္ ဆြဲဆုတ္တတ္၏။ ဖာေသာအထည္သစ္သည္ အဝတ္ေဟာင္းႏွင့္ မသင့္မတင့္တတ္။-

37၎နည္း၊ ေဟာင္းေသာသားေရဘူး၌ အသစ္ေသာစပ်စ္ရည္ကို ထည့္ေလ့မရွိ။ ထိုသို႔ထည့္လၽွင္ အသစ္ေသာစပ်စ္ရည္သည္ သားေရဘူးကို ဆုတ္ခြဲသျဖင့္၊ စပ်စ္ရည္သည္ယို၍ သားေရဘူးလည္း ပ်က္စီးတတ္၏။-

38အသစ္ေသာစပ်စ္ရည္ကို အသစ္ေသာသားေရဘူး၌ ထည့္ရသည္၊ ထိုသို႔ထည့္လၽွင္ ႏွစ္ပါးစလုံး မပ်က္စီး။-

39ေဟာင္းေသာစပ်စ္ရည္ကို ေသာက္ၿပီးေသာ သူသည္လည္း အသစ္ေသာစပ်စ္ရည္ကို ခ်က္ခ်င္း အလိုမရွိတတ္။ ေဟာင္းေသာစပ်စ္ရည္ သာ၍ေကာင္းသည္ကို သိ၏ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →