Revelation 14

Tajik NT 1999

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →

1Ва нигоҳ кардам, ва инак, Барра бар кӯҳи Сион истодааст, ва бо Ӯ миқдори саду чилу чор ҳазор нафар, ки бар пешониҳошон номи Ӯ ва номи Падари Ӯ навишта шудааст.

2Ва овозе аз осмон шунидам, чун шувваси обҳои бисёр ва монанди садои тундари пурзӯр; ва овозе ки шунидам, овози чангнавозоне буд, ки чангҳои худро менавохтанд.

3Онҳо дар пеши тахт ва дар пеши он чор мавҷуди зинда ва пирон гӯё суруди наве месуруданд; ва ҳеҷ кас натавонист он сурудро ёд гирад, ғайр аз он саду чилу чор ҳазор нафар, ки аз замин харида шуда буданд.

4Инҳо касоне ҳастанд, ки бо занон нопок нашудаанд, зеро чун бокира /пок/анд; инҳо касоне ҳастанд, ки ҳар куҷо Барра равад, аз ақибаш мераванд. Онҳо аз миёни одамон аз Исо харида шудаанд, то навбар барои Худо ва Барра бошанд;

5ва дар даҳонашон дурӯғе ёфт нашудааст, зеро беайбанд.

6Ва фариштае дидам, ки дар миёнаи осмон парвоз мекард ва Инҷили абадӣ дошт, то ба сокинони замин, ба ҳар халқ ва қабила ва забон ва қавм башорат диҳад;

7ва ӯ бо овози баланд мегуфт: «Аз Худованд тарсед ва Ӯро ҷалол диҳед, зеро соати доварии Ӯ фаро расидааст; ва Ӯро, ки осмон ва замин, ва баҳр ва чашмаҳои обро офаридааст, парастиш кунед».

8Ва фариштаи дуюм аз ақиби ӯ омада, мегуфт: «Бобили бузург, фурӯ ғалтид, фурӯ ғалтид, чунки ҳамаи халқҳоро аз майи ғазабовари фосиқии худ нӯшонд».

9Ва фариштаи сеюм аз ақиби онҳо омада, бо овози баланд мегуфт: «Ҳар кӣ ҳайвони ваҳшӣ ва ҳайкали онро парастиш кунад ва бар пешонии худ ё бар дасти худ нишона занад, —

10вай ҳамчунин аз майи хашми Худо, аз майи холисе ки дар косаи ғазаби Ӯ муҳайё шудааст, менӯшад, ва дар пеши фариштаҳои муқаддас ва дар пеши Барра дар оташ ва кибрит азоб мекашад;

11ва дуди азоби онҳо то абад баланд мешавад, ва касоне ки ҳайвони ваҳшӣ ва ҳайкали онро парастиш менамоянд ва нишонаи номи онро қабул мекунанд, на рӯз ором мегиранд, на шаб».

12Ин ҷо сабри муқаддасон /даркор/ аст, ин ҷо онҳое /даркоранд/, ки фармудаҳои Худо ва имон ба Исоро риоя мекунанд.

13Ва овозе аз осмон шунидам, ки мегуфт: «Навис: хушо мурдагоне ки аз ин пас дар Худованд мемуранд; оре, мегӯяд Рӯҳ, инҳо аз меҳнатҳои худ ором мегиранд, ва амалҳошон аз қафояшон мераванд».

14Ва нигоҳ кардам, ва инак, абри сафед; ва бар абр Касе монанди Писари Одам нишаста буд, ки бар сараш тоҷи тилло, ва дар дасташ доси тез дошт.

15Ва фариштаи дигар аз ибодатхона баромад ва бо овози баланд ба нишинандаи абр нидо кард: «Доси Худро ба кор андоз ва дарав кун, чунки вақти дарав расидааст; зеро ҳосили замин пухтааст».

16Ва нишинандаи абр доси Худро бар замин андохт, ва замин даравида шуд.

17Ва фариштаи дигар аз ибодатхонае ки дар осмон аст, берун омад, ки ӯ низ доси тез дошт.

18Ва фариштаи дигар, ки бар оташ қудрат дошт, аз қурбонгоҳ берун омад ва бо овози баланд ба он ки доси тез дошт, нидо карда, гуфт: «Доси тези худро ба кор андоз ва сарҳои ангури заминро бур, чунки ангураш пухтааст».

19Ва он фаришта доси худро бар замин андохт, ва сарҳои ангури заминро бурид, ва онҳоро ба чархушти бузурги ғазаби Худо афканд,

20ва чархушт дар беруни шаҳр пойкӯб шуд, ва хун аз чархушт то ба ҷилави аспон, ба масофаи 1 600 стадия ҷорӣ шуд.

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →