Proverbs 10

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1สุภาษิตของซะโลโม: บุตรที่มีปัญญาย่อมทำให้บิดาปลื้มใจยินดี; แต่บุตรโง่เขลาย่อมเป็นที่หนักอกแก่มารดาตน.

2ทรัพย์สมบัติได้มาจากการทุจจริตก็หาคุณประโยชน์มิได้: แต่ความชอบธรรมย่อมช่วยให้พ้นจากความตาย.

3พระยะโฮวาจะไม่ทรงปล่อยให้วิญญาณของคนชอบธรรมหิวกระหาย; แต่พระองค์ทรงขัดขวางความโลภของคนชั่วข้าย.

4บุคคลผู้ทำการด้วยมือเกียจคร้านย่อมยากจนลง; แต่มือซึ่งขยันมันแข็งกระทำให้เกิดความมั่งคั่ง,

5บุคคลผู้สะสมไว้ในฤดูร้อนก็เป็นบุตรที่มีปัญญา; แต่บุคคลผู้หลับใหลในฤดูเกี่ยวเก็บก็เป็นบุตรที่เป็นเหตุให้ได้รับความอับอาย.

6พรอยู่เหนือศีรษะของคนชอบธรรม; แต่คำหยาบช้าท่วมอยู่ที่ปากของคนชั่ว.

7การระลึกถึงผู้ชอบธรรมย่อมนำมาซึ่งความสุข; แต่ชื่อเสียงของคนชั่วนั้นย่อมเสื่อมเสียไป.

8ผู้ที่มีใจประกอบด้วยปัญญาย่อมรับเอาพระบัญญัติ; แต่คนปากร้ายย่อมล้มคะมำลง.

9บุคคลผู้ใดเดินไปตามทางซื่อตรงย่อมเดินอย่างไว้ใจได้; แต่บุคคลผู้หลงไปนั้นทางของเขาจะได้ประจักษ์แจ้ง.

10บุคคลผู้ขยิบหูขยิบตาย่อมเป็นเหตุให้เกิดทุกข์; แต่ผู้ที่ปากร้ายย่อมล้มคะมำลง.

11ปากของคนชอบธรรมนั้นเป็นน้ำพุแห่งชีวิต; แต่คำหยาบช้าท่ามอยู่ที่ปากของคนชั่ว.

12ความเกลียดชังย่อมส่งเสริมการทะเลาะวิวาทให้เกิดขึ้น; แต่ความรักย่อมปกปิดสรรพความผิด.

13ปัญญาย่อมพบได้ที่ริมฝีปากของบุคคลผู้เห็นแจ้งแล้ว; แต่แส้มีไว้สำหรับคนที่ไร้ความเข้าใจ.

14คนมีปัญญาย่อมสะสมความรู้ไว้; แต่ปากของคนโฉดย่อมเกิดหายนะทันที.

15ความมั่งคั่งของเศรษฐีคือเมืองที่มั่นคงของเขา; ความหายนะของคนอนาถาก็คือความยากจนของเขา.

16การงานของคนชอบธรรมย่อมพาไปสู่ชีวิต; แต่การทวีผลงานของคนชั่วย่อมนาไปสู่ความบาป.

17บุคคลผู้อยู่ในคำสั่งสอนย่อมอยู่ในทางของชีวิต; แต่บุคคลผู้ละเลยคำตักเตือนย่อมหลงไป.

18บุคคลผู้ซ่อนการเกลียดชังไว้ย่อมเป็นคนที่มีริมฝีปากมุสา; และบุคคลผู้กล่าววาจาใส่ร้ายคนอื่นก็เป็นคนโฉดเขลา.

19การพูดมากมักมีความผิด; แต่ผู้ที่ยับยั้งริมฝีปากของตนย่อมประพฤติเป็นคนมีปัญญา.

20ลิ้นของผู้ชอบธรรมเป็นเหมือนอย่างเงินเนื้อแท้; ใจของคนชั่วมีค่าน้อยนิดเดียว.

21ลิ้นของผู้ชอบธรรมย่อมเลี้ยงบำรุงคนไว้เป็นอันมาก; แต่คนโฉดย่อมตายไปเพราะขาดความเข้าใจ.

22พระพรของพระยะโฮวากระทำให้เกิดความมั่งคั่ง; และพระองค์จะไม่เพิ่มความทุกข์ยากให้เลย.

23คนโฉดทำการชั่วเหมือนเป็นกีฬาสนุก; เช่นเดียวกับผู้ที่มีความเข้าใจชอบปัญญา.

24ความหวาดกลัวของคนชั่วจะมาทับถมตัวเขาไว้; และความปรารถนาของคนชอบธรรมก็จะทรงโปรดให้สมประสงค์.

25เมื่อพายุร้ายแรงผ่านไปแล้ว, คนชั่วก็จะไม่มีเหลือ; แต่คนชอบธรรมคงเป็นฐานถาวรชั่วกัลปาวสาร.

26น้ำส้มทำให้เข็ดฟัน, และควันทำให้แสบตาฉันใด, คนเกียจคร้านย่อมทำให้คนที่ใช้เขาเข็ดรำคาญฉันนั้น.

27ความยำเกรงพระยะโฮวาย่อมเพิ่มเติมวันคืนแห่งอายุ: แต่ปีเดือนของคนชั่วจะสั้นเข้า.

28ความหวังใจของคนชอบธรรมจะเป็นที่ให้ปีติยินดี แต่ความมุ่งหวังของคนชั่วจะพินาศไป.

29ทางของพระยะโฮวาเป็นป้อมของคนตรง; แต่เป็นความพินาศแก่ผู้ประพฤติชั่ว.

30ผู้ชอบธรรมจะไม่ถูกกำจัดออกไป; แต่คนชั่วจะอาศัยอยู่ในแผ่นดินโลกไม่ได้.

31ปากของคนชอบธรรมย่อมผลิปัญญาออกมา; แต่ลิ้นที่ลวงให้หลงผิดนั้นจะถูกตัดออกเสีย.

32ริมฝีปากของผู้ชอบธรรมรู้จักพูดในสิ่งพอหูคน; แต่ปากของคนชั่วนั้นพูดแต่สิ่งที่หลงผิด

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →