bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
/
Proverbs 11
Proverbs 11
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
← Chapter 10
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 12 →
1
ตราชูขี้ฉัอนั้นพระยะโฮวาทรงสะอิดสะเอียน; แต่ลูกตุ้มที่ครบถ้วนเป็นที่ชื่นชมแก่พระองค์.
2
เมื่อความจองหองมาถึง ความละอายก็มาด้วย; แต่ปัญญาย่อมอาศัยอยู่กับผู้ถ่อมลง.
3
ความสุจริตของคนตรงนั้นจะนำเขาไปให้ถูกทาง; แต่การลวงให้หลงผิดของคนเจ้าเล่ห์จะทำลายเขาเสีย.
4
ทรัพย์สมบัติจะไม่เป็นประโยชน์ในวันพระพิโรธ; แต่ความชอบธรรมจะช่วยให้พ้นจากความตาย.
5
ความชอบธรรมของคนดีรอบคอบย่อมปราบทางของเขาให้ตรง; แต่คนชั่วจะล้มลงเพราะความชั่วของเขาเอง.
6
ความชอบธรรมของคนตรงจะช่วยเขาให้พ้น; แต่คนเจ้าเล่ห์ทั้งหลายจะติดมันเพราะความชั่วของตน.
7
เมื่อคนชั่วตายแล้ว, ความมุ่งหวังของเขาจะตายไปด้วย; คือความหวังของคนอสัตย์อธรรมก็จะพินาศไป.
8
ผู้ชอบธรรมย่อมรอดพ้นจากความยากลำบาก; และคนชั่วก็มารับทุกข์แทนเขา.
9
ผู้ที่ไม่มีพระเจ้ามันจะทำลายเพื่อนบ้านด้วยปากของเขา; แต่ความรู้เท่าถึงการจะพาให้คนชอบธรรมรอดพ้น.
10
ครั้นคนชอบธรรมเป็นปกติราบรื่นบ้านเมืองชื่นชมยินดี; และเมื่อฝ่ายชั่วพินาศลงก็มีเสียงโห่ร้องยินดี.
11
โดยพรของคนตรงบ้านเมืองก็จำเริญขึ้น; แต่ปากของคนชั่วเป็นที่บ้านเมืองทรุดลง.
12
บุคคลที่ชังเพื่อนบ้านของตนคือคนไม่มีปัญญา; แต่บุคคลผู้เข้าใจแล้วย่อมสงบปากของตน.
13
คนใดที่เที่ยวพูดปากบอนย่อมเผยความลับให้แพร่งพรายไป; แต่คนใดที่มีใจสัตย์ซื่อย่อมปกปิดความนั้นเสีย.
14
ที่ไหนที่ไม่มีผู้มีปัญญาประชาชนย่อมล้มเสียไป; แต่เมื่อมีที่ปรึกษามากหลาย ณ ที่นั่นก็ปลอดภัย.
15
คนใดที่รับประกันคนที่ตนไม่รู้จักนั้นย่อมจะได้รับความเจ็บใจ; แต่คนใดชังการรับประกันนั้นย่อมมีหลักมั่นคง.
16
สตรีผู้มีอัธยาศัยดีงามย่อมได้รับเกียรติ. ฝ่ายชายหน้าเลือดย่อมได้แต่สินทรัพย์.
17
ชายผู้เมตตาย่อมทำดีให้เกิดแก่วิญญาณของเขาเอง; แต่คนที่ดุร้ายย่อมทำความเดือดร้อนแก่เนื้อหนังของตนเอง.
18
คนชั่วได้รับผลค่าจ้างเป็นสิ่งที่หลอกลวง; แต่ผู้ที่หว่านความชอบธรรมย่อมได้รับบำเหน็จยั่งยืน.
19
บุคคลผู้แน่แน่วในความชอบธรรมจะได้ชีวิต; และบุคคลผู้ติดตามความชั่วย่อมทำให้เกิดความตายแก่ตนเอง.
20
คนทั้งหลายที่มีใจหลงผิดเป็นที่สะอิดสะเอียนแก่พระยะโฮวา: แต่คนทั้งหลายที่ประพฤติรอบคอบเป็นที่ชื่นชมยินดีแก่พระองค์.
21
จับมือขันต่อได้เทียวว่า คนบาปจะไม่ถูกลงโทษนั้นหามิได้: แต่พงศ์พันธุ์ของคนชอบธรรมจะมีผู้ช่วยให้รอดพ้น.
22
สตรีรูปงามแต่ปราศจากสติรอบคอบก็เหมือนกับแหวนทองอันประดับไว้ที่จมูกหมู.
23
ความอยากได้ของคนชอบธรรมนั้นล้วนแต่ดี; แต่ความหวังได้ของคนชั่วนั้นก็คือพระพิโรธ.
24
ยิ่งจ่ายทรัพย์ๆ ก็ยิ่งทวีขึ้น; ยิ่งหวงทรัพย์ที่ควรจ่าย, ก็ยิ่งทำให้ทรัพย์หมดไปถึงขัดสน.
25
คนที่มีศรัทธามักบริจจาคจะสมบูรณ์; และผู้ใดที่รดน้ำให้ความชุ่มชื่นแก่เขา ตัวเองก็จะได้รับการรดน้ำดุจกัน.
26
บุคคลผู้กักข้าวไว้ไม่ขายในเวลากันดารประชาชนจะด่าแช่งเขา; แต่คนที่ขายให้จะได้พรมาสวมศีรษะเขา.
27
บุคคลที่เพียรแสวงหาความดีย่อมแสวงหาความชอบ; แต่บุคคลผู้ค้นคว้าหาความบาป, ความชั่วบาปก็จะพลันมาสู่ตน.
28
บุคคลผู้ไว้วางใจในทรัพย์สินของตนจะล้มคะมำลง; แต่คนชอบธรรมจะจำเริญวัฒนาดุจดังใบไม้อันเขียวสด.
29
บุคคลผู้นำความเดือดร้อนให้แก่ครัวเรือนของตัวเองจะได้รับลมเป็นมรดก; และคนโฉดเขลาจะเป็นทาสของคนมีปัญญา.
30
ผลของคนชอบธรรมก็คือต้นไม้แห่งชีวิต; และบุคคลผู้มีปัญญาย่อมมีชัยแก่วิญญาณหลายดวง.
31
นี่แน่ะเมื่อคนชอบธรรมจะต้องรับโทษในโลกนี้แล้ว; คนชั่วและคนบาปจะได้รับโทษมากยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด!
← Chapter 10
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 12 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31