Proverbs 11

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1ตราชูขี้ฉัอนั้นพระยะโฮวาทรงสะอิดสะเอียน; แต่ลูกตุ้มที่ครบถ้วนเป็นที่ชื่นชมแก่พระองค์.

2เมื่อความจองหองมาถึง ความละอายก็มาด้วย; แต่ปัญญาย่อมอาศัยอยู่กับผู้ถ่อมลง.

3ความสุจริตของคนตรงนั้นจะนำเขาไปให้ถูกทาง; แต่การลวงให้หลงผิดของคนเจ้าเล่ห์จะทำลายเขาเสีย.

4ทรัพย์สมบัติจะไม่เป็นประโยชน์ในวันพระพิโรธ; แต่ความชอบธรรมจะช่วยให้พ้นจากความตาย.

5ความชอบธรรมของคนดีรอบคอบย่อมปราบทางของเขาให้ตรง; แต่คนชั่วจะล้มลงเพราะความชั่วของเขาเอง.

6ความชอบธรรมของคนตรงจะช่วยเขาให้พ้น; แต่คนเจ้าเล่ห์ทั้งหลายจะติดมันเพราะความชั่วของตน.

7เมื่อคนชั่วตายแล้ว, ความมุ่งหวังของเขาจะตายไปด้วย; คือความหวังของคนอสัตย์อธรรมก็จะพินาศไป.

8ผู้ชอบธรรมย่อมรอดพ้นจากความยากลำบาก; และคนชั่วก็มารับทุกข์แทนเขา.

9ผู้ที่ไม่มีพระเจ้ามันจะทำลายเพื่อนบ้านด้วยปากของเขา; แต่ความรู้เท่าถึงการจะพาให้คนชอบธรรมรอดพ้น.

10ครั้นคนชอบธรรมเป็นปกติราบรื่นบ้านเมืองชื่นชมยินดี; และเมื่อฝ่ายชั่วพินาศลงก็มีเสียงโห่ร้องยินดี.

11โดยพรของคนตรงบ้านเมืองก็จำเริญขึ้น; แต่ปากของคนชั่วเป็นที่บ้านเมืองทรุดลง.

12บุคคลที่ชังเพื่อนบ้านของตนคือคนไม่มีปัญญา; แต่บุคคลผู้เข้าใจแล้วย่อมสงบปากของตน.

13คนใดที่เที่ยวพูดปากบอนย่อมเผยความลับให้แพร่งพรายไป; แต่คนใดที่มีใจสัตย์ซื่อย่อมปกปิดความนั้นเสีย.

14ที่ไหนที่ไม่มีผู้มีปัญญาประชาชนย่อมล้มเสียไป; แต่เมื่อมีที่ปรึกษามากหลาย ณ ที่นั่นก็ปลอดภัย.

15คนใดที่รับประกันคนที่ตนไม่รู้จักนั้นย่อมจะได้รับความเจ็บใจ; แต่คนใดชังการรับประกันนั้นย่อมมีหลักมั่นคง.

16สตรีผู้มีอัธยาศัยดีงามย่อมได้รับเกียรติ. ฝ่ายชายหน้าเลือดย่อมได้แต่สินทรัพย์.

17ชายผู้เมตตาย่อมทำดีให้เกิดแก่วิญญาณของเขาเอง; แต่คนที่ดุร้ายย่อมทำความเดือดร้อนแก่เนื้อหนังของตนเอง.

18คนชั่วได้รับผลค่าจ้างเป็นสิ่งที่หลอกลวง; แต่ผู้ที่หว่านความชอบธรรมย่อมได้รับบำเหน็จยั่งยืน.

19บุคคลผู้แน่แน่วในความชอบธรรมจะได้ชีวิต; และบุคคลผู้ติดตามความชั่วย่อมทำให้เกิดความตายแก่ตนเอง.

20คนทั้งหลายที่มีใจหลงผิดเป็นที่สะอิดสะเอียนแก่พระยะโฮวา: แต่คนทั้งหลายที่ประพฤติรอบคอบเป็นที่ชื่นชมยินดีแก่พระองค์.

21จับมือขันต่อได้เทียวว่า คนบาปจะไม่ถูกลงโทษนั้นหามิได้: แต่พงศ์พันธุ์ของคนชอบธรรมจะมีผู้ช่วยให้รอดพ้น.

22สตรีรูปงามแต่ปราศจากสติรอบคอบก็เหมือนกับแหวนทองอันประดับไว้ที่จมูกหมู.

23ความอยากได้ของคนชอบธรรมนั้นล้วนแต่ดี; แต่ความหวังได้ของคนชั่วนั้นก็คือพระพิโรธ.

24ยิ่งจ่ายทรัพย์ๆ ก็ยิ่งทวีขึ้น; ยิ่งหวงทรัพย์ที่ควรจ่าย, ก็ยิ่งทำให้ทรัพย์หมดไปถึงขัดสน.

25คนที่มีศรัทธามักบริจจาคจะสมบูรณ์; และผู้ใดที่รดน้ำให้ความชุ่มชื่นแก่เขา ตัวเองก็จะได้รับการรดน้ำดุจกัน.

26บุคคลผู้กักข้าวไว้ไม่ขายในเวลากันดารประชาชนจะด่าแช่งเขา; แต่คนที่ขายให้จะได้พรมาสวมศีรษะเขา.

27บุคคลที่เพียรแสวงหาความดีย่อมแสวงหาความชอบ; แต่บุคคลผู้ค้นคว้าหาความบาป, ความชั่วบาปก็จะพลันมาสู่ตน.

28บุคคลผู้ไว้วางใจในทรัพย์สินของตนจะล้มคะมำลง; แต่คนชอบธรรมจะจำเริญวัฒนาดุจดังใบไม้อันเขียวสด.

29บุคคลผู้นำความเดือดร้อนให้แก่ครัวเรือนของตัวเองจะได้รับลมเป็นมรดก; และคนโฉดเขลาจะเป็นทาสของคนมีปัญญา.

30ผลของคนชอบธรรมก็คือต้นไม้แห่งชีวิต; และบุคคลผู้มีปัญญาย่อมมีชัยแก่วิญญาณหลายดวง.

31นี่แน่ะเมื่อคนชอบธรรมจะต้องรับโทษในโลกนี้แล้ว; คนชั่วและคนบาปจะได้รับโทษมากยิ่งกว่านั้นสักเท่าใด!

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →