Proverbs 17

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →

1สะเบียงกรังชิ้นเดียวและมีความสงบดีกว่าเคหาสที่มีการเลี้ยงเสมอและมีการชิงดีกัน.

2บ่าวที่ปฏิบัตินายด้วยสติปัญญาจะได้รับอำนาจปกครองเหนือตำแหน่งบุตรผู้ประพฤติเป็นที่อับอายขายหน้า, และจะได้รับส่วนในกองมรดกระหว่างพี่น้องที่เป็นบุตรของนาย.

3เบ้านั้นใช้สำหรับหลอมทดลองเงิน, และเตานั้นใช้เป็นที่หลอมทดลองทองคำ; แต่สำหรับจิตต์ใจของมนุษย์นั้นพระยะโฮวาทรงเป็นผู้ทดลอง.

4คนที่ประพฤติชั่วยอมฟังริมฝีปากอันชั่ว; และคนพูดเท็จยอมเงี่ยหูฟังลิ้นที่ร้าย.

5ผู้ใดที่เยาะเย้ยคนจนก็ติเตียนพระผู้สร้างคนจนนั้น; และบุคคลผู้ยินดีในภัยพิบัตินั้นจะไม่ต้องโทษก็หามิได้.

6หลานเหลนเป็นมงกุฎของผู้เฒ่าและสง่าราศีของพวกลูกๆ ก็เนื่องมาจากบิดาของเขา.

7คำพูดที่ดีเลิศไม่สมที่จะมาจากคนโฉดเขลาฉันใด; ริมฝีปากที่พูดเท็จก็ยิ่งไม่สมที่จะมาจากเจ้านายฉันนั้น.

8ผู้ที่รับสินบนนั้นย่อมถือว่าสินบนเปรียบเหมือนก้อนหินสิทธิโชค; เขาจะหันไปทางไหนก็รุ่งเรืองในทางนั้น.

9ผู้ที่ปกปิดความผิดของคนอื่นไว้เป็นผู้บำรุงความรัก; แต่ผู้ที่พูดซ้ำซากเรื่องความผิดของคนอื่นก็ทำลายมิตรสนิทให้แตกแยกกัน.

10คนที่เข้าใจเมื่อถูกว่ากล่าวแต่เพียงครั้งเดียวก็ซึมทราบยิ่งกว่าคนโฉดเขลาที่ถูกโบยสักร้อยราย.

11คนทรยศหาช่องแต่จะก่อการกบฏ; เพราะฉะนั้นผู้รับบัญชาอันเฉียบขาดจะถูกส่งไปปราบปรามเขา.

12ที่คนจะไปพบกับแม่หมีที่ถูกลักลูกไปก็ดีกว่าพบคนโฉดที่อยู่ในความเขลาของเขา.

13ผู้ใดที่ใช้การชั่วตอบแทนการดี, ภัยพิบัติจะไม่ห่างจากบ้านเรือนของเขา.

14การเริ่มต้นชิงดีกันเปรียบเหมือนช่องรั่วแห่งหนึ่งที่ทำนบกันน้ำ; เพราะฉะนั้นจงเลิกการโต้เถียงกันเสียก่อนที่จะเกิดการทะเลาะวิวาท.

15บุคคลผู้ตัดสินปล่อยคนผิด, และบุคคลผู้ตัดสินลงโทษผู้ชอบธรรม, คนทั้งสองจำพวกนี้ย่อมเป็นที่สะอิดสะเอียนแด่พระยะโฮวาดุจกัน.

16อันคนโฉดเขลามีเงินในมือสำหรับซื้อปัญญานั้นจะได้ประโยชน์อะไร, เมื่อเห็นแล้วว่าเขาไม่มีความเข้าใจ?

17มิตรสหายย่อมรักกันอยู่ทุกเวลา, และพี่ชายน้องชายก็เกิดมาสำหรับช่วยกันในเวลาทุกข์ยาก.

18คนอปัญญาย่อมจบมือรับเป็นนายค้ำประกันต่อหน้าเพื่อนบ้านของตน.

19คนที่รักการวิวาทกันก็รักบาปกรรม, และคนที่ยกประตูบ้านของตนให้สูงก็เท่ากับเป็นผู้เสาะหาความพินาศ.

20คนที่มีใจกลับกลอกจะไม่ประสพสิ่งที่ดีเลย; และผู้ที่มีลิ้นกะด้างคงจะตกเข้าไปในภัยพิบัติ.

21ผู้ที่เป็นต้นเหตุให้เกิดคนโฉดจะนำให้เกิดความเศร้าโศกมาถึงตนเอง, และบิดาของคนโฉดจะไม่ได้รับความชื่นใจเลย.

22ใจที่ร่าเริงเป็นเหมือนโอสถวิเศษ; แต่จิตต์ชอกช้ำเป็นที่ให้กะดูกเหี่ยวแห้งไป.

23คนชั่วย่อมรับสินบนที่ล้วงออกมาจากอกของเขา, เพื่อจะทำให้การพิพากษาเขวไป.

24คนที่มีความเข้าใจก็สนใจในเรื่องสติปัญญา, แต่ดวงตาของคนโฉดมองส่ายไปทั่วโลก.

25บุตรชายโฉดเป็นที่ให้บิดาได้ความโศกเศร้า, และเป็นเหตุให้มารดาที่คลอดตัวมานั้นได้รับความขื่นขม.

26แม้จะลงโทษปรับไหมคนชอบธรรมก็เป็นการไม่ดีอยู่แล้ว; แต่ถ้าจะโบยตีคนสุภาพเพราะความชอบธรรมของเขาก็ย่อมร้ายใหญ่.

27คนที่มีความรู้ย่อมประหยัดคำพูดของเขา; และผู้ที่มีความเข้าใจย่อมมีอารมณ์เยือกเย็น.

28แม้คนโฉดเมื่อได้สงบปากของตัวไว้ก็ยังได้ชื่อว่าเป็นคนมีปัญญา; และเมื่อปิดริมฝีปากของเขาไว้ก็นับได้ว่าเป็นคนฉลาด

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →