Proverbs 16

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →

1โครงการณ์ทางใจเป็นของมนุษย์; แต่คำตอบทางลิ้นมาจากพระยะโฮวา;

2มนุษย์ย่อมเห็นว่าทางประพฤติทั้งหลายขาวสะอาดในสายตาของเขาเอง; แต่พระยะโฮวาทรงชั่งน้ำใจของคน.

3จงมอบธุระการงานของเจ้าไว้กับพระยะโฮวา, และจุดประสงค์ของเจ้าจะสำเร็จผล.

4พระยะโฮวาทรงสร้างทุกสิ่งไว้เพื่อให้สมกับวัตถุประสงค์ของสิ่งนั้นๆ; เออ, แม้คนชั่วก็มีไว้สำหรับวันแห่งความพินาศ.

5ทุกคนที่มีใจหยิ่งจองหองเป็นที่สะอิดสะเอียนแด่พระยะโฮวา; จับมือสัญญาได้เทียวว่าเขาจะพ้นโทษก็หามิได้.

6ความผิดบาปจะปลดเปลื้องเสียได้ก็ด้วยความเมตตาและความจริง; และโดยความยำเกรงพระยะโฮวามนุษย์จึงจะพ้นจากความชั่ว.

7เมื่อทางของคนใดเป็นที่ชอบพระทัยพระยะโฮวา, แม้ศัตรูของคนนั้นพระองค์จะทรงกระทำให้อยู่ด้วยกันได้ด้วยความสงบสุข.

8มีทรัพย์เพียงเล็กน้อยแต่มีความชอบธรรมก็ดีกว่ามีรายได้มากแต่ประกอบด้วยอยุตติธรรม.

9มนุษย์ย่อมกะทางของตนไว้; แต่พระยะโฮวาทรงกำหนดย่างเท้าของเขา.

10คำพิพากษาแห่งพระเจ้าอยู่ที่ริมฝีพระโอษฐ์ของกษัตริย์; พระโอษฐ์ของพระองค์จะไม่ตรัสพิพากษาผิดไป.

11คันชั่งและตราชูอันเที่ยงตรงเป็นของพระยะโฮวา; ตุ้มชั่งน้ำหนักทุกชะนิดในถุงเป็นราชกิจของพระองค์.

12ที่จะประพฤติการชั่วร้ายนั้นเป็นที่สะอิดสะเอียนต่อกษัตริย์; เพราะว่าพระที่นั่งนั้นย่อมสถาปนาขึ้นด้วยความชอบธรรม.

13กษัตริย์ทรงชื่นชมยินดีต่อริมฝีปากที่ชอบธรรม; และทรงรักเขาผู้นั้นที่พูดถูกต้อง.

14พระพิโรธของกษัตริย์เป็นเหมือนทูตแห่งความตาย; แต่คนมีปัญญาจะทำให้ทรงคลายพระพิโรธ.

15ความแจ่มใสแห่งพระพักตรของกษัตริย์นั้นเป็นชีวิต; และความโปรดปรานของพระองค์เปรียบเหมือนเมฆปลายฤดูฝน,

16ที่จะได้ปัญญาย่อมประเสริฐมากกว่าได้ทองคำมากนัก: เออ, ที่จะเลือกเอาความเข้าใจก็ดีกว่าที่จะเลือกเอาเงิน.

17ทางเดินของคนตรงนั้นย่อมหลีกพ้นจากทุกข์; บุคคลผู้รักษาทางของตนไว้ก็ป้องกันวิญญาณของตนให้พ้นร้าย.

18ความเย่อหยิ่งนำไปถึงความพินาศ, และจิตต์ใจที่จองหองนำไปถึงการล้มลง.

19การที่จะมีใจถ่อมลงและอยู่กับคนจน ก็ดีกว่าที่จะได้ส่วนแบ่งจากการปล้นและอยู่กับคนหยิ่งจองหอง.

20บุคคลผู้เชื่อฟังพระคำก็จะได้ดี; และผู้หนึ่งผู้ใดที่วางใจในพระยะโฮวาเขาก็เป็นสุข.

21คนมีใจประกอบด้วยปัญญาจะได้ชื่อว่าเป็นคนเฉลียวฉลาด; และริมฝีปากที่อ่อนหวานก็ทวีอิทธิพลในการสอน.

22ความเข้าใจเป็นดุจบ่อน้ำพุแห่งชีวิตสำหรับคนที่มีแล้ว; แต่การเตือนของคนโฉดเขลาคือความโฉดของเขา.

23ใจของคนมีปัญญาก็เป็นที่สั่งสอนปากของเขา, และเพิ่มเติมอิทธิพลให้แก่ริมฝีปากของเขา.

24ถ้อยคำที่เพราะหูเป็นเหมือนรวงผึ้ง, คือมีรสหวานแก่จิตต์ใจ, และทำให้กะดูกสมบูรณ์ขึ้น.

25มีทางหนึ่งซึ่งดูเหมือนบางคนเห็นว่าเป็นทางถูก; แต่ปลายทางนั้นเป็นทางแห่งความตาย.

26อาการอยากอาหารของคนงานทำการรบกวนเขา; เพราะปากของเขาเร้าให้เขาทำงาน.

27คนผู้ไร้ค่าคุ้ยเขี่ยแต่การผิดร้ายขึ้นมา; และในริมฝีปากของเขานั้นเป็นเปลวไฟ.

28คนดื้อหลงผิดหว่านความชิงดีให้แพร่หลาย; และคนชั่วซุบซิบนินทาก็กระทำให้มิตรสนิทแตกแยกกัน.

29คนโหดร้ายล่อลวงเพื่อนบ้านของตน, และพาเขาไปในทางที่ไม่ดี.

30คนที่ปิดตาของตนเสียก็เพื่อคิดกระทำการที่หลงผิด; คนที่เม้มริมฝีปากของตนไว้ก็เพื่อทำการชั่วให้สำเร็จ.

31ผมหงอกบนศีรษะเป็นเหมือนมงกุฎแห่งสง่าราศีถ้าใจอยู่ในที่ชอบธรรม.

32คนที่อดโทโสได้ก็ดีกว่าคนที่มีกำลังแข็งแรง; คนที่ชะนะใจของตนก็ดีกว่าคนที่ชะนะตีเมืองได้

33ใบเสี่ยงทายได้บรรจุไว้บนตักแล้ว; แต่ที่จะสำเร็จอย่างไรนั้นก็แล้วแต่พระยะโฮวา.

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →