bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
/
Proverbs 29
Proverbs 29
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
← Chapter 28
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 30 →
1
คนที่ถูกห้ามปรามอยู่บ่อยๆ และยังทำตัวเป็นคนคอแข็ง, คนนั้นจะถูกทำลายเสียทันทีและไม่มีหนทางแก้ไข.
2
เมื่อผู้ชอบธรรมถืออำนาจปกครอง, ราษฎรก็พากันชื่นชมยินดี; แต่เมื่อคนชั่วขึ้นปกครอง, ราษฎรต่างก็ถอนใจใหญ่.
3
คนที่รักปัญญาย่อมทำให้บิดาของตนชื่นชมยินดี; แต่คนที่คบหาหญิงชั่วย่อมผลาญทรัพย์ของตน.
4
โดยการยุตติธรรมกษัตริย์ย่อมตั้งแผ่นดินให้มั่นคง; แต่คนที่บีบคั้นเร่งเอาส่วยอากรจากราษฎรก็ทำลายแผ่นดินเสีย.
5
คนที่ป้อยอเพื่อนบ้านของตน, ก็เปรียบเหมือนวางตาข่ายไว้ดักเท้าของเขา.
6
มีบ่วงแร้วอยู่ในการผิดของคนชั่วสำหรับดักตัวเขาเอง; แต่คนชอบธรรมก็ร้องเพลงและมีความชื่นชมยินดี.
7
คนชอบธรรมย่อมพิจารณาดูสิทธิของคนยากจน; แต่คนชั่วไม่สนใจในเรื่องใดเลย.
8
คนประมาทเยาะเย้ยเป็นเหตุก่อการจลาจลให้ลุกลามขึ้นในเมือง; แต่คนชอบธรรมก็กระทำให้ความเคียดแค้นนั้นกลับคืนดี.
9
ถ้าคนใดมีปัญญาเป็นคู่ความกับคนโฉด, ถึงแม้ว่าคนโฉดนั้นจะโกรธหรือหัวเราะก็ตาม, คงไม่มีความสงบสุข.
10
คนกระหายเลือดย่อมเกลียดชังคนดีรอบคอบ; แต่ฝ่ายคนตรงมีน้ำใจที่จะช่วยชีวิตเขา.
11
คนโฉดมักคายความโกรธของเขาออกมาทั้งหมด; แต่ผู้มีปัญญาย่อมระงับความโกรธของเขาให้หายไป.
12
ถ้าผู้ครองเมืองเป็นคนหูเบา, ข้าราชการของท่านก็พลอยชั่วไปหมด.
13
ผู้ยากจนและผู้กดขี่ปะปนอยู่ด้วยกัน; พระยะโฮวาทรงประทานอาการเห็นแก่หน่วยตาของทั้งสองพวก.
14
กษัตริย์ผู้ทรงพิพากษาความของคนจนโดยยุตติธรรม, พระที่นั่งของกษัตริย์นั้นจะดำรงถาวร.
15
ไม้เรียวที่ตีสอนทำให้เกิดปัญญา; แต่เด็กที่ถูกละเลยนั้นเป็นเหตุกระทำให้มารดาของตนได้ความละอาย.
16
เมื่อคนชั่วมีอำนาจมากขึ้นการชั่วร้ายก็มากขึ้นเหมือนกัน; แต่คนชอบธรรมจะหนำใจเมื่อแลเห็นคนชั่วล้มลง.
17
จงกล่าวสั่งสอนบุตรชายของตนและบุตรชายนั้นจะเป็นเหตุให้เจ้าสบายใจ; เออ เขาจะทำให้ดวงจิตต์ของเจ้าเบิกบานยินดี.
18
ที่ไหนขาดการแนะนำสั่งสอน, ประชาชนที่นั่นก็เตลิดไป; แต่คนที่ประพฤติตามพระบัญญัติจะได้ความผาสุก.
19
ที่จะใช้แต่วาจาว่ากล่าวทาสย่อมไม่เป็นผล; ด้วยว่าถึงเขาจะเข้าใจคำของเจ้าแล้ว, เขาก็จะไม่ทำตาม.
20
ท่านได้เห็นคนปากไวใจเร็วหรือ? ถึงจะหวังใจในคนโฉดก็ยังกว่าหวังใจในคนเช่นนั้น.
21
คนที่ถนอมเลี้ยงบ่าวของตนมาแต่เด็กที่สุดปลายเขาก็จะทะนงตัวว่าเป็นลูกชาย.
22
คนเจ้าโมโหทำให้เกิดการทะเลาะวิวาทกัน; และคนเจ้าโทโสก่อการผิดมาก.
23
ความเย่อหยิ่งของคนจะทำให้เขาต่ำต้อย: แต่คนที่มีใจสุภาพต่ำต้อยจะได้เกียรติศักดิ์.
24
คนที่เป็นพรรคพวกกับขะโมยก็เป็นผู้ทุจจริตต่อวิญญาณของตนเอง; และถึงเขาได้ฟังคำสาบานของตัวแล้ว, เขาก็ยังนิ่งเสียไม่พูดเลย.
25
การกลัวคนนั้นนำไปถึงบ่วงแร้ว; แต่ผู้ที่ยำเกรงพระยะโฮวาจะปลอดภัย.
26
ใครๆ ก็หาช่องที่จะได้รับการโปรดปรานจากผู้ครองเมือง; แต่การตัดสินเด็ดขาดแก่มนุษย์นั้นมาจากพระยะโฮวา.
27
คนอธรรมย่อมเป็นที่น่าสะอิดสะเอียนต่อคนชอบธรรม; และคนตรงก็เป็นที่น่าสะอิดสะเอียนต่อคนชั่ว.
← Chapter 28
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 30 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31