Proverbs 7

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →

1ศิษย์ของเราเอ๋ย, จงรักษาคำของเรา, และสะสมบัญญัติของเราไว้.

2จงรักษาบัญญัติของเราและดำรงชีพอยู่ตามแบบนั้น; และรักษาโอวาทของเราไว้ดุจแก้วตาของเจ้า.

3จงมัดติดไว้กับนิ้วของเจ้า; จงจารึกไว้บนแผ่นหัวใจของเจ้า.

4จงกล่าวแก่พระปัญญาว่า, “พระองค์เป็นพี่สาวของข้าพเจ้า.” และจงเรียกความเข้าใจว่า, “ญาติของท่าน:”

5เพื่อว่าพระปัญญาและความเข้าใจนั้นจะรักษาเจ้าให้พ้นจากหญิงนอกใจสามีนั้น, ให้พันจากหญิงงามเมืองที่ใช้คำเล่ห์ลิ้นเกลี้ยงเกลา.

6เพราะว่าจากหน้าต่างของเรา, เราได้มองออกไปทางเกล็ด;

7และในหมู่คนโง่, ในหมู่ยุวชนเราเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งผู้ไร้ความเข้าใจ.

8กำลังเดินไปตามถนนใกล้มุมบ้านของหญิงนั้น, และเดินไปตามทางที่จะไปบ้านนางนั้น.

9ในเวลาขมุกขมัว, ในเวลาพลบค่ำ, ในเวลาเที่ยงคืนและในยามมืดทึบ,

10และนี่แน่ะ, มีหญิงคนหนึ่งมาพบเขา; หญิงนั้นแต่งตัวเยี่ยงหญิงโสเภณี, และมีหัวใจเจ้าเล่ห์.

11(หล่อนเป็นคนจัดจ้านและหัวเห็ด; นางเป็นคนอยู่บ้านไม่ติด;

12ประเดี๋ยวก็ไปอยู่ที่ถนน, ประเดี๋ยวก็ไปอยู่ตามลานกว้าง, และซุ่มคอยอยู่ทุกแพร่ง).

13และหล่อนก็จับเขาไว้, และจูบเขา, และกล่าวแก่เขาอย่าหน้าด้านว่า:

14“ถึงกำหนดที่ฉันต้องถวายเครื่องบูชาสมานไมตรี; วันนี้เองฉันได้แก้สินบนแล้ว.

15เพราะฉะนั้นฉันจึงออกมาเพื่อจะพบเธอ, อุสส่าห์มองหาดวงหน้าของเธอ, และมันก็ได้พบเธอแล้ว.

16ฉันได้ปูที่นอนไว้แล้วด้วยเจียมทอ, และด้วยสมปักริ้วขนสัตว์อย่างอายฆุปต์.

17ฉันได้นำเครื่องหอมคือ มดยอบ, และอบเชยมาพรมบนที่นอนของฉัน.

18มาซิ, ให้เราอิ่มใจในเสน่หาจนรุ่งเช้า; ให้เรากำหนัดยินดีในความรัก.

19เพราะนายผู้ชายไม่อยู่บ้าน; เขาไปทางไกล.

20เขาเอาถุงเงินไปด้วย; วันพระจันทร์เต็มดวงเขาจึงจะกลับบ้าน.”

21ด้วยคำอ่อนหวานนานาหล่อนทำให้เขาต้องยอมตาม: ด้วยคำเล่ห์สวาทจากลิ้นของหล่อนๆ บังคับให้เขายอมตาม.

22เขาก็ตามหล่อนไปทันที, เหมือนกับโคซึ่งเดินไปหาผู้ฆ่า, หรือเหมือนสุนัขที่ล่อเอาไปล่ามไว้;

23เหมือนนกที่ด่วนไปสู่ข่าย, และไม่รู้ว่าข่ายนั้นเป็นเครื่องดักเอาชีวิตของตน, จนกะทั่งธนูทิ่มทะลุตับของมัน

24เพราะฉะนั้นนี่แน่ะศิษย์ของเราเอ๋ย, จงฟังเรา, และเอาใจใส่ต่อคำซึ่งออกมาจากปากของเรา.

25อย่าให้ใจของเจ้าน้อมไปในทางของหญิงนั้น; อย่าหลงไปในทางของหล่อน.

26เพราะหญิงนั้นได้ทำให้คนเป็นมันมากต้องบาดเจ็บ; เออ, คนที่หล่อนผลาญชีวิตเสียนั้นนับจำนวนมากนักหนา.

27เรือนของหญิงนั้นคือทางไปหลุมฝังศพ, ลงไปสู่ขุมแห่งความมรณา

← Chapter 6 Jump to: Chapter 8 →